bu gece pembe bi mezarlık olmak istedim...

yalnız olmadığını bilmene rağmen yalnız hissetmeye devam etmenin sebebi nedir? bütün dünyanın kendi etrafında dönmesini isteyen ve elindekiyle yetinemeyen sinir bozucu bir insan haline gelmiş olmak mı? eminim diyorlar ki hakkımda, herşeye sahip yine de mutsuz. evet herşeye sahibim yine de mutlu olamıyorum. hayatınız boyunca işte tam şu an %100 mutluyum ve bu an bitmesin dediğiniz anlar olmuştur değil mi? benim hiç olmadı. memnuniyetsiz bi insanım evet, zaman zaman ifade edildiği olmuştur bu bana. küçükken herşey daha basitti ama. yalnızlık, mutsuzluk, hayaller, kavgalar, korkular herşey çok daha basitti. kendini sevebilmek çok daha basitti. kendini sevmemek için sebep yoktu. etrafından sıkılsan bile kendini sevmeye devam edebiliyordun. büyüyünce hayaller azalıyor ve bitince aynada çırılçıplak kendinle yüzleşmek zorunda kalıyorsun, o zaman kendini sevmekten vazgeçiyorsun. yeteneksiz, beceriksiz, iradesiz, hırssız, amaçsız olduğunu görüyorsun ve bir anda ayna paramparça oluyor. sonra o aynayı yapıştırıp hayatına devam etmeye çalışıyorsun, ediyorsun da. zaman zaman parçalardan birisi düşüp elini kesmeye devam ediyor ama sen de yaşamaya devam ediyorsun. arada bir senin için elini kesmeyi göze alan birileri çıkıyor, ve ona tutunuyorsun. yaşamaya devam etmenin tek yolu bu gibi gözüküyor.


saçma sapan bir şekilde ona bile kendini kapattığın zaman, sebebini anlayamadığın zaman, bu kez iki kat canın yanıyor, hem onun için hem kendin için. seni bu halinle bile sevecek birisini bulduysan onu tut ve sakın bırakma demek isterdim sana. şu halimle söyleyebileceğim tek şey bu olurdu. yarın ölmekten, bi anda yaşlanmaktan, yaşayamamaktan korktuğun o an geldiği zaman, ne yapacağını bilemeden boş boş gökyüzüne baktığın zaman en azından elini tutacak birisini bulduysan ne mutlu sana!


bugün saçmaladıysam, okuyanların moralini bozduysam özür dilerim. bugün içimden bunları söylemek geldi.