hevesimi kaybettim. hükümsüzdür.

bugun sabah gerçekten sarsıcı bir habere uyandık hepimiz. 26 tane gencecik asker yine öldürülmüştü bu senelerdir süren kan davası yüzünden. bir ülkenin cumhurbaşkanı bile olanlarla ilgili "intikam" alacağız gibi bir söylem kullanıyorsa daha diyecek birşey bulamıyorum. twitter bu olanlarla ilgili çok değişik tepkileri takip edebileceğiniz gerçekten efektif bir yer. yeni bir medya aracı olma görevini bugün de çok güzel yerine getirdi. benim düşüncelerime yakın bulduğum için retweet yaptığım (yeniden postaladığım diyelim) birkaç iletiyi göstermek istiyorum önce size.

yani aslında mantık çok basit. sen onları öldürürsen, onlar da seni öldürür. bu kadar. o zaman bu "savaşın" sebebinin sadece onlar olduğunu düşünmek nasıl bir mantıktır acaba? üstelik 30 yıldır aynı şeyleri yapıp yapıp aynı sonuçları almaya devam etmek ve sonra bu sonuçlara tekrar tekrar şaşırmak nasıl bir kafanın ürünüdür? artık "başka", herhangi "başka" bir çözüm bulmanın zamanı gelmedi mi? 26 kişiyi öldürdüler, gidelim köpeklerden 100 kişi öldürelim demek yerine artık barış istiyoruz demek çok mu zor? gelgelelim çok zormuş. yukarıdaki resimde benim yazdığım birşey var: "allah belanızı versin söylemleri yerine barış söylemlerini tercih etseydiniz şimdi allah belanızı versin demek zorunda kalmayacaktınız." bu yazdığıma rastgele insanlardan gelen cevapları görmek istiyor musunuz? işte. bir tanesinin profil fotoğrafını özellikle kapatmadım, çünkü atatürk fotoğrafı vardı. profilinde atatürk fotoğrafı taşıyan bir insanın "barış istiyorum" diyen ve hiç tanımadığı birisine verdiği cevap ve hitap şekli benim için çok anlam ifade ediyor. 


ben bu blogda bu konularla alakalı çok şey yazdım, çizdim. çünkü ben bu konularla ilgili eğitim aldım. ve bu konularla ilgili eğitim almış birisi olarak, hiç okumamış, araştırmamış ama profiline atatürk fotoğrafı koyduğu için bu ülkeyi benden daha çok sevdiğini sanıp bana hakaret etme hakkını kendine bulan insanlara artık hiçbirşey demek, ikna etmek istemiyorum. sanırım bugun artık dilimde tam anlamıyla tüy bitti. hiçbirşey değişmiyor, hiçkimse değişmiyor, ben kendi ailemi bile bu konuda eğitim aldığıma ve işlerin aslında hiç de göründüğü gibi olmadığına ikna edemiyorsam demek ki boşa konuşuyorum. bundan sonra ülkemi sessizce sevmeye devam edeceğim. "şehitler ölmez" diyenlerle başa çıkmaktan yoruldum. "bi oğlum daha olsa o da feda olsun" diyenlerle başa çıkmaktan yoruldum. gerçekten saçma sapan bir kan davasına sevdiği birisini kaybedenlerin bile daha fazla insanın yakınlarını kaybetmesini istemesini duymaktan yoruldum. barış için uğraşanların kuyusunu kazanları dinlemekten, görmekten yoruldum. bu ülkede insanlar ölürken devlet erkanlarının altlarında lüks arabalarla gezmelerini görmekten yoruldum. amaaan. kısaca yoruldum işte.


artık ağzımı açıp birşey söylemeyeceğim. bu ülkeyi o insanlara mı bırakacaksın diyen ve benim tarafımda olanlardan da özür dilerim. bu kadardı. bitti.