gecenin bu saatinde evde yalnız değilim ama herkes uyudu. o yüzden yalnızım. daha doğrusu yalnız hissediyorum. korunmasız. öfkeli. mutsuz. son zamanlarda yaşananları düşünüyorum, ülkedeki kötü olaylara karşı kalbimi taşlaştırmaya, poker suratımı takınmaya çalışıyorum, ama bi insanın ölümüne sevinen insanlar olduğunu gördükçe yüreğim darlanıyor. bi yandan tezimden alacağım notun merakı ve geleceğimin belirsizliği ve bütün yaşananların yanında bencilliğime kızışım... gecenin bu saatinde televizyonda şu şarkı çıkıyor ve yine içim sıkılıyor. hoş, yakında burda böyle şarkı paylaşmam bile suç olacak, bilmem tehlikenin farkında mısınız? çok içim sıkıldı bu gece. sanırım hissettiklerimi, kıskandığım insanların becerebildiği gibi yazıya dökemediğim için oluyor bu böyle. negzel demiş bak şarkıda: sussam beni, susmasam seni parçalar bu rüzgar...
Bir ömrün dertleri gözlerime sıkışmış
Öyle ağlamakla çıkmıyor...
0 yorum:
Yorum Gönder