deli, saçma.

iç dökme seansı 2

2012-01-20T01:25:00.000+02:00

gecenin bu saatinde evde yalnız değilim ama herkes uyudu. o yüzden yalnızım. daha doğrusu yalnız hissediyorum. korunmasız. öfkeli. mutsuz. son zamanlarda yaşananları düşünüyorum, ülkedeki kötü olaylara karşı kalbimi taşlaştırmaya, poker suratımı takınmaya çalışıyorum, ama bi insanın ölümüne sevinen insanlar olduğunu gördükçe yüreğim darlanıyor. bi yandan tezimden alacağım notun merakı ve geleceğimin belirsizliği ve bütün yaşananların yanında bencilliğime kızışım... gecenin bu saatinde televizyonda şu şarkı çıkıyor ve yine içim sıkılıyor. hoş, yakında burda böyle şarkı paylaşmam bile suç olacak, bilmem tehlikenin farkında mısınız? çok içim sıkıldı bu gece. sanırım hissettiklerimi, kıskandığım insanların becerebildiği gibi yazıya dökemediğim için oluyor bu böyle. negzel demiş bak şarkıda: sussam beni, susmasam seni parçalar bu rüzgar...

Bir ömrün dertleri gözlerime sıkışmış

Öyle ağlamakla çıkmıyor...

seksenler, doksanlar, yüzler...

2011-12-27T11:55:00.001+02:00

yani gecenin şu saatinde resmen büyümüş olmaktan tiksindim lan! şu anda saat 2.01 ama ben bu yazıyı yarın gündüz vakti yayınlıycam çünkü niye? daha fazla insan okusun diye, şimdi bu saatte yayınlarsam kesin gözden kaçar. (#miniçakal)

ehem. neyse. neden diye sorucak olursanız, resmen yatağa yattım ve beynim tarafından trollendim. (bkz: trollemek) ben küçükken gece yatağa yattığım zaman daha kolay uykum gelsin ve daha güzel uykuya dalayım diye bişeyler hayal ederdim; mesela işte büyümüşüm üniversiteye gitmişim, keyfim kekaymış, falanmış, filanmış, ya da mesela büyümüşüm araba almışım arabamla sağa sola gidip geziyomuşum falan. (bu kadar basit değildi tabi çok karmaşık hikayelere dönüşürdü ama güzel şeyler olurdu) bu sayede hem uykuya dalarken güzel şeyler düşünmüş olurdum hem de hayal gücümü geliştirmiş olurdum. fakat artık aynı şeyi yapmaya çalıştığım zaman olan şey şu: büyümüşüm, yüksek lisansa başlamışım, asistan olmuşum, elimde kahvem odama gidiyomuşum mesela, ama sonra beynimden şöyle sinyaller geliyor: lan ama yok ya, öbür bölüm daha iyi, ama ya da? yoksa? lan? yok yok eğer bu okul kabul ederse oraya kesin gideyim, öbürüne gitmeyeyim. ama aslında öbürü de iyi lan. hatta öbür okuldaki öteki bölüme de gidebilirim...şeklinde uzayıp gidiyor. ya da mesela çalışmaya başlamışım araba almışım, ohh en büyük hayalim; sonra beynimden şunlar geliyor: lan arabanın taksidi? benzini? sigortası? tamiri? sağı? solu? bunları nasıl öderiz, ama şöyle yaparsak şu olur böyle yaparsak bu olur. aslında trafik de çok fena bu trafikte araba almak pek de mantıklı bir iş değil. hmmm ben bunu bi düşüneyim. lannn??? ne güzel hayal kurup uykuya dalıcaktık derken yattığımın üzerinden bi saat geçmiş ve ben şöyle olacağıma, böyle olmuşum.

bu yazının temsili resmi ancak bu olur heralde.

geçenlerde öyle bi rüya gördüm ki anlatsam inanmazsınız. kısaca özet geçiyorum: 3 yakın kız arkadaşmışız, rüyanın başında hapishaneden çıkmış yol kenarında yürüyormuşuz, sonra flashback ile zamanda geriye gidiyomuşuz, birimiz hamileymiş, ailem çok zenginmiş, bu yüzden bi festival düzenlemişiz, festivalde bi katil birini öldürmüş ama nedense festival devam etmiş, biz 3 arkadaş bu katili bulmaya karar vermişiz, normalde festival alanında birlikte gezen 3 tane kedinin 1'i kayıp olduğu için katilin yerini tespit edebilmişiz (??), katili ben bıçaklamışım ama katil tam ölecekken bi hamleyle bıçağı alıp hamile arkadaşımızı bıçaklamış, ve tekrar yol kenarına dönüyomuşuz, ve aslında hamile arkadaşımız ölmüşmüşmüşmüşmüş. şok şok şok. okurken güldüğünüzü görür gibiyim, bi de benim rüyayı görürken ve uyandıktan sonra hissettiklerimi düşünün. lan küçükken en korkulu rüyam hayaletler neyindi. nasıl oldu da kabuslarım bu hale geldi? kendimden korkmaya başladım sevgili okuyucu.

küçükken ne güzeldi, bak gene evimi özledim. bugün televizyonda yeni bi dizi reklamı gördüm seksenler diye, aynı anda hem gülmek hem ağlamak istedim, çok acayip bişey, evet seksenlerde diil doksanlarda büyüdüm ama benziyordu yine de. soba üstünde pişen kestaneler, banyodan çıkıp sobanın dibindeki mindere oturup saçların kurusun diye beklemeler, annenin mandalina soyup yedirmesi, ailecek televizyon izlemeler filan. güzeldi yani. bi yandan da hüzünlü, şimdi herkes bi bilgisayar başında, televizyon ses olsun diye açık, birlikte yaşanan bi yalnızlık var sanki herkeste. birlikte olmanın, ne bileyim birlikte televizyon izleyebilmenin değeri düşmedi ama herşey çok kolaylaştı ve değerini bilmez olduk. hani şu saçma ve klişe gelen laf var ya, nerde o eski bayramlar diye, ben onu birebir yaşıyorum şu an aslında. eskiden her bayram sabahın körü kalkılır, aileyle birlikte olunur, cici cici giyinilirdi, şimdi deliye her gün bayram değil de, normale bayramlar her gün gibi. diğer günlerden hiç farkı olmayan, normal bir gün oluyor bizim için. çünkü hayat telaşıydı, okuluydu, işiydi, izniydi, biletiydi derken boşver diyip bu bayram da gitmeyelim diyorsun. ve ben bu bayramları hiç sevmedim.

neyse, nerden nereye geldik, amacım sizi azıcık güldürmekken kendimi üzdüm durduk yerde. bak yine beynim trolledi beni. ah o beyin ah. evet bu yazıdan çıkaracağımız ders neymişşşş: çok düşünmek de iyi değil, hacı. sahilde bi çay içek mi?

not: biterken saat 2.46 olmuş.

saray köylü dede'm ve inadı.

2011-12-22T16:27:00.000+02:00

değişime direnmek sanırım insanların içinde var olan bir şey. özellikle yaşlılar söz konusu olduğunda bu direnme daha artıyor ve hüzünlü bir hal alıyor. insanı yüzyıllardır yaşadığı topraklardan ayırmak belki de yapılabilecek en acımasızca şey. artık o köyde yaşayamayacağını, şartların elvermediğini bile bile inatla orada kalmayı seçebiliyorsun. belki de bu yüzden ermenilerin bize karşı olan inadını, öfkesini anlayabiliyorum. kelime anlamıyla "soykırım" yapıldığına katılmıyorum, ama bir gerçek var ki; bir milyon insan evinden, yurdundan, memleketinden sürüldü, o sürülme esnasında da binlerce insan öldü. tarihsel gerçeklerin, "sözde soykırım" yoktur, haydi fransa'yı boykot edelim diyerek yok olmasını sağlayamazsınız. tarih boyunca bütün devletler toplu cinayetler işlemişlerdir, bu zaten inkar edilemez bir gerçek. insanları evinden ayırmak da belki cinayete eş değer... işte tam bu olayların üzerine bugün derste bir hocamızın bize izlettiği ve çok hoşuma giden bir vidyoyu paylaşmak istedim. köyündeki herkes şehre taşınmış olmasına rağmen ve şehir aslında yüz km'den yakınında olmasına rağmen köyünden ayrılmayı reddeden, tek başına, ekmeğini, sütünü, yemeğini, suyunu sağlayıp, tek başına yaşayan 70 yaşındaki bir dedenin 15 dakikalık hikayesi. hem çok sevimli, hem de çok hüzünlü bir vidyo bu. ne yazık ki alt yazı yok, bunu bulabildiğime şükrettim ben açıkçası. ama yine de az çok anlaşılıyor, sanırım azeri türkçesi-farsça karışımı konuşuyordu, hocanın söylediğine göre, yanlış hatırlamıyorsam. siz de erinmeyip izleyin lütfen, gerçekten içinizde birşeyler kıpırdandığını hissedeceksiniz.

son olarak, umarım bugün ermenilere ve fransa'ya öfke duyanlar, birgün kendi evlerinden sürülmez ve yurtlarından ayrılmak zorunda kalmazlar. ve umarım birgün insanlar çok değil, daha henüz 100 yıl önce birlikte yaşadıkları komşularına, dostlarına duydukları öfkeden arınırlar.

1. bölüm

2. bölüm

bu da böyle bi anekdottu işte.

2011-12-13T18:03:00.001+02:00

öyle birikmişlerimi dökeyim dedim. hani twitter'a sığmayacak kadar uzun ama bi blog yazısı olmayacak kadar kısa şeyler.

tez yazarken insan çok şey öğreniyor. özellikle de alan araştırması yapıyorsan. en tatlı-acısı da "keşke şu soruları sorsaydım" ya da "keşke şunu söyleseydim" diyebilecek kıvama gelmek. neyse bi dahaki araştırmaya artık :p

bence türk milletinin en büyük sorunlarından birisi de, gözlemlerime dayanarak söylüyorum ki, "yeeaa daha önemli şeyler dururken bununla mı uğraşıyorsunuz" mentalitesi. mesela "yeeaa enflasyon, zamlar dururken kadın haklarıyla mı uğraşıyorsunuz" ya da "yeeaa insan hakları dururken hayvan haklarıyla mı uğraşıyorsunuz" gibi. bu akıl fikir sürdüğü sürece bi yerlere gelemeyiz gibime geliyo.

bu gazetelerin internet sitelerini idare eden insanların özellikle aranıp bulunduğuna inanır oldum. haber başlığı örnek veriyorum, "abuzittin ölü bulundu" haberin içeriği "abuzittinden haber alınamıyor" nası yani?? ya da "bilmemnere ülkesi bilmemkiminden garip açıklamalar" yahu habere yorum yapmak sana mı düştü, sen muhabirsin, haberi yorumsuz ve tarafsız olarak insanlara iletmekle yükümlüsün. çok acayip kafalar.

bu aragorn birilerinin ölmesine ne meraklı. diğerleri ölmemiş diye sevinirken bu sırayla: frodo'ya"o mızrak vahşi bi boğayı bile delip geçerdi, ölmüş olmalıydın" , gandalf'a "ama düşmüştün, ölmüş olmalıydın" arwen'e "ama ben seni öldü biliyodum" (bakışı) biraz pozitif ol aragorncum.

hani şu filmin sonunda frodo'nun "geri dönememe" hissiyatı içinde olduğu sahne var ya. ne olduğu bile belirsiz bi duygu, anlatılması çok zor... ama filmde o hissiyatı çok güzel vermişler, diil mi? çok zor bişey bu. "How do you pick up the threads of an old life? How do you go on when in your heart you begin to understand there is no going back." neyse, bigün yüzüklerin efendisi temalı ayrıca bi yazı yazmam farz oldu artık, kitabı 3 kere okumuş, filmeri sayısız kere izlemiş biri olarak bunu yapmalıyım evet.

öbtüm. bu da hediyem olsun.

trafikte kadın ve scooter sürücüsü olmak...

2011-12-06T22:06:00.001+02:00

artık ehliyetimi de alıp trafiğe çıkmaya başladığım için bazı gözlemlerimi yazmam gerektiğini hissettim. gerçekten bazen öyle şeyler yaşıyorum ki, sen ne kadar dikkatli bi sürücü olursan ol, kaza geldi mi geliyor ve geliyorum da diyor bilinenin aksine. bazı şöför kısmısı bu yazdıklarıma alınacak ama ne yazık ki kendi gözlemlerime dayanarak bunları söylüyorum ve bunlar gerçekten "gerçek". şimdi böyle yazdım diye paniğe kapılıp kaza yaptığımı falan düşünmeyin tabi, ufak tefek çarpmalar vs. dışında öyle bişey allahtan başıma gelmedi. trafikte kadın scooter sürücüsü olmak dedim başlığa ama kadın olmamla alakalı, meraklı ve tacizkar bakışlar dışında, henüz çok acayip olaylar yaşamadım. o yüzden basitçe motor kullanıcısı olmak diyelim biz ona. ivit. başlıyorum, şöyle ki;

1. araba sürücüleri -niyeyse, çünkü harbiden anlayabilmiş ve anlamlandırabilmiş değilim, adı üstünde "motor"- bu da motorlu bir araç olmasına rağmen seni bir araç olarak görmüyor ve hatta bazen hiç "görmüyorlar". ben şahsen övünerek de söyleyebilirim ki, gayet trafik kurallarına uyan, hızlı ya da yavaş trafiğe uyarak kullanan bir sürücüyüm. ha, evet trafikte saçma hareketler yapan motorcular da olabilir, amma velakin bu kesinlikle "motorcular trafiğin içine ediyolar ağbi yeeaaa" tezini kanıtlayan bir durum değil. ben hem araba hem motor kullanan bir insan olarak diyebilirim ki asıl "arabalar trafiğin içine ediyolar bacım" motor dediğin arabadan daha hızlı kalkış yapabilen, daha hızlı durabilen bir araç olmasından dolayı zaten trafiğin akışını bozacak bir araç değil. trafik sıkışıkken sağdan gitmekse eğer söylenen durum, zaten o motorun sağdan gitmesinin sana bir zararı yok ki. ha ben yapamam o ayrı ama gerçekten bu da motorun trafiği bozacak bir durumu değil.

2. dedim ya asıl arabalar trafiği mahfedenler diye, şöyle açıklamaya çalışayım, sen ışıkta durdun mu gelip aracın kıçına kadar giren arabalar, normal yolunda giderken sağından solundan önüne zart diye kıran arabalar, yan sokaktan seni hiçe sayıp zart diye yola çıkıp senin zart diye durmana yol açıp arkandaki arabadan tehlike yaratan arabalar, makas yaparak giden arabalar, yayalara asssssla yol vermeyen arabalar, kavşaklarda yol üstünlüğü de neymiş deyip gaza basan arabalar. arabalar da arabalar yani. bütün bunları yapan motor kullanıcısı yok mudur, elbette vardır ama araba kullananlar ile motor kullananların sayısını oranlarsak bile yine tehlikeyi yaratanların sayısı arabaların kat kat daha fazla çıkar. diyeceğim o ki, motorla araba arasında bir ayrım yapmamak lazım, trafik kurallarına uyup kimseyi yollarda tehlikeye atmamak lazım. ben motor kullanıyorum, sen araba kullanıyorsun diye senin canın benimkinden daha değerli değil, sen de benden daha üstün değilsin kardeşim, gel burda bi anlaşalım.

3. bu saydığım arabalar içinde ne yazık ki trafikte en çok tehlikeyi yaratanlar, başkalarının canlarını taşıyan taksiciler ve minibüsçüler. taksiciler sağdan sola, minibüsçüler de soldan sağa geçmeye çalışırken beni o kadar korkunç pozisyonlara sokuyorlar ki! daha bugün 3 tane taksicinin zort diye önüme kırması yüzünden arkadakinin bana çarpması tehlikesini yaşadım. ki dar yollarda bu direk kaza yapma riskini %100 arttıran bir durum. neden peki? daha hızlı gitmek, daha fazla para kazanmak, daha fazla araba sollamak, değer mi? taksici ve minibüsçü abilerim, lütfen yapmayın bunları. arada bir bir başkasına yol vermek bu kadar zor olmasa gerek diy mi ama?

trafik kurallarına uyan ve bugüne kadar da hiçbir sorun yaşamamış, kimseyi zor durumda bırakmamış bir sürücü olarak "motorcular trafiği batırıyo" cümlesini duyduğum anda sinirlerim tepeme fırlıyor, o kadar asabım bozuluyor ki anlatamam size! lütfen siz de bunları yapmayın, yapanları da uyarın, gözünüzü seveyim.

son olarak azıcık da direksiyon sınavından bahsetmek istiyorum. sürücü kursumuz (adını vermek istemiyorum, sorana özel olarak söylerim) gerçekten çok fena çıktı. bi dolu şey yaşadık, şimdi bunları burda ayrıntılı olarak anlatmak istemiyorum ama asıl benim başıma gelen şey yüzünden az kalsın ehliyet mehliyet alamayacaktım. benim sürücü kursum gitmiş zamanında selesi en yüksek motoru almış, kursu onunla veriyor. e ben de birelli kızıyım. motoru idare edemiyorum tabi ki o yükseklikle. kalkmak sorun, durmak ayrı sorun. kalktıktan sonrası sorun değil tabi, yürüdü mü gidiyor o ama işte. neyse, sevgili direksiyon hocam aman aman, sırf senin için ben bu seleyi kestiricem sen hiç merak etme, yoksa başka türlü olmayacak, kestiricem bıdı da bıdı laklak da laklak dedi dedi, sınav günü bi gittik, ne sele kesilmiş, ne bana ders veren hoca orada, bi başkası geldi hoca olarak sınav günü! ben tabi şoklar içindeyim. orada motorla şöyle bir deneme yaptım, yine çok zorlandım falan. kesin kalacağımı düşünüyordum ki, yapılması gereken şeyi zar zor tamamladım ve sınavı geçtim bir şekilde. diğer adaylar da benim gerginliğimi farketmişlerdi sanırım sağolsunlar çok destek oldular, tamam sen orda bırak ben tutarım, çok güzel sürdün, tebrik ederiz şeklinde yüzümde kocaman bi gülümsemeye yol açtılar, hepsine sevgilerimi gönderiyorum. ha, tabi bize 7.45'te orda olmamız söylenirken sürücü kursunun 8.15'de komisyonun da 9.00'da orda olması ayrı bir sinir harbi sebebi oldu. neyse. sonuç olarak dediğim gibi geçtim. ama böyle saçma sapan bir sınavla (3 tane kuka koyuluyor onların arasında sağ sol yapıp sonra da geniş bir sokaktan geri dönüp geliyorsun, bu) 50 cc'den 1000 cc'ye (belki daha fazlası da vardır bilemiyorum) kadar uzanan aralıkta her türlü motoru ömrün boyunca kullanabilme iznini almış oluyorsun. bunun üzerine ben daha birşey söylemiyorum, yorumunu kendiniz yaparsınız zaten.

işte böööyle. ama motor almak son zamanlarda yaptığımız en klas hareket olmuş diye düşünüyoruz ailecek. küçücük scooter'ımızdan (çeşitli adlarıyla skipper, alice, nuri) çok memnunuz. canımız mı sıkıldı, atlıyoruz scooter'a oraya gidiyoruz, buraya gidiyoruz. süpermiş ya la bu iş. şahsen ben de başlarda üç buçuk atan birisi olarak herkeslere küçük bi scooter tavsiye ediyorum. sonra bana teşekkür edersiniz :)

bu trafik olayıyla ilgili de unuttuğum ya da sonraları yaşadığım acayip olaylar olursa, yine yazarım.

beni özleyin anacııım.

hevesimi kaybettim. hükümsüzdür.

2011-10-19T20:40:00.001+03:00

bugun sabah gerçekten sarsıcı bir habere uyandık hepimiz. 26 tane gencecik asker yine öldürülmüştü bu senelerdir süren kan davası yüzünden. bir ülkenin cumhurbaşkanı bile olanlarla ilgili "intikam" alacağız gibi bir söylem kullanıyorsa daha diyecek birşey bulamıyorum. twitter bu olanlarla ilgili çok değişik tepkileri takip edebileceğiniz gerçekten efektif bir yer. yeni bir medya aracı olma görevini bugün de çok güzel yerine getirdi. benim düşüncelerime yakın bulduğum için retweet yaptığım (yeniden postaladığım diyelim) birkaç iletiyi göstermek istiyorum önce size.

yani aslında mantık çok basit. sen onları öldürürsen, onlar da seni öldürür. bu kadar. o zaman bu "savaşın" sebebinin sadece onlar olduğunu düşünmek nasıl bir mantıktır acaba? üstelik 30 yıldır aynı şeyleri yapıp yapıp aynı sonuçları almaya devam etmek ve sonra bu sonuçlara tekrar tekrar şaşırmak nasıl bir kafanın ürünüdür? artık "başka", herhangi "başka" bir çözüm bulmanın zamanı gelmedi mi? 26 kişiyi öldürdüler, gidelim köpeklerden 100 kişi öldürelim demek yerine artık barış istiyoruz demek çok mu zor? gelgelelim çok zormuş. yukarıdaki resimde benim yazdığım birşey var: "allah belanızı versin söylemleri yerine barış söylemlerini tercih etseydiniz şimdi allah belanızı versin demek zorunda kalmayacaktınız." bu yazdığıma rastgele insanlardan gelen cevapları görmek istiyor musunuz? işte. bir tanesinin profil fotoğrafını özellikle kapatmadım, çünkü atatürk fotoğrafı vardı. profilinde atatürk fotoğrafı taşıyan bir insanın "barış istiyorum" diyen ve hiç tanımadığı birisine verdiği cevap ve hitap şekli benim için çok anlam ifade ediyor.

ben bu blogda bu konularla alakalı çok şey yazdım, çizdim. çünkü ben bu konularla ilgili eğitim aldım. ve bu konularla ilgili eğitim almış birisi olarak, hiç okumamış, araştırmamış ama profiline atatürk fotoğrafı koyduğu için bu ülkeyi benden daha çok sevdiğini sanıp bana hakaret etme hakkını kendine bulan insanlara artık hiçbirşey demek, ikna etmek istemiyorum. sanırım bugun artık dilimde tam anlamıyla tüy bitti. hiçbirşey değişmiyor, hiçkimse değişmiyor, ben kendi ailemi bile bu konuda eğitim aldığıma ve işlerin aslında hiç de göründüğü gibi olmadığına ikna edemiyorsam demek ki boşa konuşuyorum. bundan sonra ülkemi sessizce sevmeye devam edeceğim. "şehitler ölmez" diyenlerle başa çıkmaktan yoruldum. "bi oğlum daha olsa o da feda olsun" diyenlerle başa çıkmaktan yoruldum. gerçekten saçma sapan bir kan davasına sevdiği birisini kaybedenlerin bile daha fazla insanın yakınlarını kaybetmesini istemesini duymaktan yoruldum. barış için uğraşanların kuyusunu kazanları dinlemekten, görmekten yoruldum. bu ülkede insanlar ölürken devlet erkanlarının altlarında lüks arabalarla gezmelerini görmekten yoruldum. amaaan. kısaca yoruldum işte.

artık ağzımı açıp birşey söylemeyeceğim. bu ülkeyi o insanlara mı bırakacaksın diyen ve benim tarafımda olanlardan da özür dilerim. bu kadardı. bitti.

ben bugün blogger'a girmek istedim.

2011-10-14T00:43:00.000+03:00

bugün blogger'a girmek istedim ve adres çıbığına b yazınca blogger yerine birgun.net çıktı ve dedim ki çok fazlaca uzun süredir yazı yazmamışım ya la ben. bari gireyim de bir iki laf karalayayım, hem ellerim açılmış olur hem zihnim, hem de olup bitenleri merak içerisinde duymak isteyen (!) okuyucularıma bir güzellik yapmış olayım. rica ederim (çok fazla the big bang theory izlemiş olmanın getirdiği sheldon etkisi bunlar sayın okuyucu, artık idare ediver.)

kış yaklaşırkene elektriğe ve doğalgaza yediğimiz zamlar ve sigara, içki, otomobil vs.nin ötv'sine yapılan güncelleme (!) bir yana dursun, bu yazımda zaten bozulmuş olan sinirlerinizi, zaten bildiğiniz şeyleri tekrar ederek tekrar bozmak istemediğimden gaaayet kişisel şeylerden bahsedeciim. çok merak ediyosanız ne söylemek istediğimi açın birgün gazetesini okuyun azcık.

asya nostalji

evet. sonunda twitter'daki takipçilerimi sürekli ondan bahsederek canından bezdirdiğim scooter'ımdan bahsetmek istiyorum öncelikle. o meşhur scooter'ı almış bulunmaktayız. yalnız önceki yazımda bahsettiğimi diil de ahanda bunu:

hatta 1 haftadır kendisiyle sokaklarımızda antreman yapmakta olup, kendimizi baya bi geliştirdik diyebilirim. bugün sonunda kasklı bir şekilde kullanmayı da başardığıma göre ruhsat ve ehliyeti de aldığımdan tezi yok, istanbul trafiğine katılacak bulunmaktayım (yazar burada istanbul trafiği derken okul-ev trafiği demek istemiş). scooter'ımız çok sevimli olmakla birlikte bir o kadar da ağır. ben bisiklet sürmek gibi olucak, laylaylom havalarda uçucaz sanırken, kendisi üzerime düşecek gibi olmak suretiyle bunu çok kesin bir dille reddetti. o sebeple uçmak yerine yürümeyi tercih ediyoruz bi süreliğine (yazar burada yürümek derken 30 km'yi aşamamış olmayı kastetmiş). her neyse efendim, sonuç olarak nostaljik nostaljik takılıyoruz kendisiyle. bi isim konusunda karara varamamış olduğumuz için isim önerilerine de açığız.

ikinci önemli olay olarak pek tabi aikido kursuna yazılmış olmamızı söyleyebilirim. henüz daha hiçbir derse gitmemiş olsak da (bi sakin, daha dünden önceki gün yazıldık kursa) bu konuda çok kararlı olduğumuzu söyleyebilirim. niye aikido diyecek olursanız, sevgili eşim öyle istedi cevabını alırsınız. şahsen ben (bilindiği üzere) agresif bir insan olarak kick-box filan tercih ederdim. ama aikido'da hayat felsefesi, odaklanabilme yeteneği kazanma vs. gibi özellikler olduğu için onu tercih etmiş bulunduk (yazar burada da çok ısrar ettim ama bi türlü kick-box'u kabul ettiremedim demek istemiş). neyse hocamız baya iyi bi hoca, gideceğimiz kurs da baya iyi bi kurs olduğu için ben de ümitliyim açıkçası. zaten istanbul sokakları beni paranoyak yaptığı için bi savuna sanatı öğrenmek de fena olmayacak. gelecek yıl bu tarihlerde ben de "i know aikido" diyebileceğim. "peh "i know kung-fu" kadar havalı değil kii" diyen olursa da tekmeyi basabilecek durumda olabileceğimi de unutmayalım!

evet. işte böyle. sonra aman efendim ben duymadım, aman efendim niye söylemedin demeyin. hadi görüşürük.

şey... belki!

2011-08-28T21:47:00.001+03:00

bu yaz da çabucak uçtu gitti yine. bu yaz da çok farklı bişey olmadı yine. yeni insanlarla tanıştım, tezim sayesinde. belki tek farklılık buydu. bi de model diye bi grupla tanıştım bu yaz. muhteşem ötesi bi albümleri var. şarkıları adamı depresyona da sokar, hayata da bağlar aynı anda. bilmiyorum ya da ben böyle hissediyorum. evet, anladınız yazacak bişeyim yok ve sadece blogda hayat belirtisi olsun diye yazıyorum bu yazıyı. bi de model'i hala tanımayanlar varsa ne çok şey kaçırdıklarını göstermek için. size albümdeki nadir neşeli şarkılardan birisini sunuyorum. aslında benim favorim "benim tatlı kanserim". onu da bi ara dinleyin.

"bağlanmak korkutur beni,
ama aldatmam seni! şey... belki.
özür dilesem şimdi burda, bişey farkeder mi?"

scooter fadıl

2011-08-06T13:27:00.002+03:00

son 15 gün rüzgar gibi geçti a dostlar. ev taşımak, evin suyunu, elektriğini, doğalgazını taşımak, akrabaları ziyaret etmek ve daha sonrasında aydın'a kısacık bi tatil için yolculuk yapmak, geri dönmek derken nası geçtiğini anlayamadım. yeni evimiz çok daha cici ve rahat oldu, hem evin kendisi açısından hem de ulaşım açısından. o yüzden çok memnunuz şimdilik. şu anda da yeni evime 2 gün önce aydın'dan dönüş yapmış, 15 gün sonra ilk kez yeniden spor yapmaya vakit bulmuş, yarım saat terledikten sonra serin bi duş almış ve koltuğa uzanmış durmdayım, perişto da temiz şeylere olan takıntısından dolayı hemen yanıma yanaşmış, azıcık sırnaşmış ve ardından bacağıma sarılarak üzerine yatmış durumda. yani anlayacağınız mutlu ve mesutuz. yalnız bu mutluluğumuzu ve mesudiyetimizi bozan (mesudiyet didim yaa...) tek bişey var ve o da bu yazımın konusu olacak zaten...

geçen zaman içinde azcık düşündüm taşındım, motorlu araçlara olan ilgimi alakamı gözden geçirdim, şu an için arabaya gücümüz yetmeyebileceğinden dolayı bir küçücük scootercık almaya karar verdim. bu kararımı zaf ile paylaştığımda şoka uğradı, çünkü o zamana kadar çok tehlikeli olduğunu düşünüyor ve o istemesine rağmen ben çok feci karşı çıkıyordum. keşke çıkmayaymışım a dostlar. çünkü ben almaya karar verdiğimde artık çok geç olmuştu. neden mi?

scooter'ı almaya karar verince bir sürece girdik tabi. 2. el mi olsun 0 mı, hangi marka, hangi model, kaç cc, ne farkı var, kime danışsak, kime sorsak, 2. elin sağlamlığını nasıl anlıycaz vs. sorularını sormaya başladık. bütün bunları az çok araştırdıktan sonra sıra geldi sürücü kursu araştırmaya, hangi sürücü kursu, fiyatları nasıl, b ehliyeti olana a2 kolaylığı var mı, sınav tarihleri ne zaman derken acı gerçekle karşılaşıverdik. sınav tarihlerine baktığımızda 20 ağustosta bir sınav vardı. fakat başvuru tarihi geçtiği için biz ancak ta ekimdekine girebilecektik. ve ekimdekine girdiğimiz zaman ehliyeti ancak aralık gibi alabilecektik. bu safhada bana geldiler tabi, acayip sinir oldum. e be adam, koysana şöyle ayda bir filan sınav, sonuçta herkesin seviyesi bir değil. benim b ehliyeti alırken yaşadıklarım şunlardı mesela: "eveet tekrar ediyoruz; bu gösterdiğim neymiş? motooor! neymiş? motoor! neymiş? motoor!" tabi

benim içinden geçenler şunlardı bu arada: "neymiş? motooor motoor motor işte *^'+'*'+^?* seni lanet olasıca pislik asdafsasdad" baktım daha ilk dersten delirme çizgisini geçmek üzereyim, kaçarak uzaklaştım. neyse, yani diyeceğim o ki, evet, herkesin seviyesine göre öğretmeye çalışıyor olabilirler fakat ben sınava son gün testlere şöyle bi bakarak 95 alıp geçebiliyorsam, bırak da alayım şu ehliyeti. yap şöyle en azından ayda bir sınav, ki o bile az bence ya, adam geçebiliyorsa, motoru/arabayı sürmeyi de biliyorsa/öğrenmişse önceden, ne diye uğraştırıyorsun ki? 5 ay be 5 ay?!?! üstelik ehliyeti aldığımda kış gelmiş olacak, ve scooter'ı o şartlarda kullanmak zor olacağından bahara kadar yalan olacak... yani sonuç olarak şu anda kara kara düşünmekteyim anlayacağınız. halbüki scooter'ıma bile karar vermiştim. işte karşınızda ta kendisi: sym fiddle 2, ahanda bu da fotoğrafı:

Sym fiddle 2: Fadıl

işte durumlar böyle. artık sabredicem azcık scooter'ıma kavuşmak için. kendisine birçok model içinde çok beğenerek karar verdim. umarım beni hayal kırıklığına uğratmaz! adını da fadıl koyucam bu arada anladığınız üzere. hadi öptüm sizi.

ikiyüzlülüğün tarihi...

2011-07-11T20:19:00.000+03:00

3 askerimizi pkk'lılar kaçırmış, eminim bir yerlerde okumuşsunuzdur. zaten sosyal medya takipçisiyseniz lanetleyenlerden, küfür edenlerden geçilmediği için kesin görmüşsünüzdür.

şimdi, diyeceğim o ki, yaptıkları doğru değil evet. yalnız size şimdi ortaokulda falan da tarih derslerinde övünülerek anlatılan bir hikayeyi anımsatacağım. muhtemelen çoğunuz unutmuşsunuzdur. buraya herhangi bir link verip hikayenin tamamını göstermek istemiyorum ama tamamını çok merak edenler; "40 kişiyle çin sarayını basan türk" diye google'da bir arama yaparsanız ilk sıralarda çıkacak zaten. hikaye kısaca şöyle; o sıralarda sanırım doğu göktürk devleti yıkılıyor ve binlerce türk çin yönetimi altına giriyor. hatta bunları asker filan yaparak "asimile etmeye" çalışmışlar terbiyesiz çinliler. ama tabi bizim türkler durur mu, kesinlikle birilerinin yönetimi altında yaşayamayan, bağımsızlık ile yanıp tutuşan türkler kürşad adlı birinin yönetimi altında 40 kişi hep birlikte çin sarayına saldırıp bir sürü çinli askeri ve sivili öldürmüşler. sonunda da "büyük kahraman kürşad" sayesinde çinliler bizi serbest bırakmış. hikaye kısaca böyle.

ben size burda ikiyüzlülüğün tarihini göstermek istedim. türkler yapınca büyük kahraman, övünülecek olay, başkaları yapınca terörist, katil oluyor ya hani, onu göstermek istedim. gerçi görmeyen göz yine görmeyecek buradaki ikiyüzlülüğü. ikisi aynı şey mi diyecek, bi kere biz türküz diyecek, diyecek de diyecek. bunları diyenler, srebrenitza'da sırplar boşnakları öldürdü ama biz ermenilere hiçbişey yapmadık, diyenlerle aynı kişiler olacak. bu bakıp da görememe durumu bir gün sona erer mi, hiç ümitli değilim. herşey nereye nasıl baktığınızla alakalı aslında. ben hiçbir katliamın haklı sebepleri olduğuna inanan birisi değilim. ne türklerin yaptığı ne başkalarının. bana göre kan döken, insan öldüren katildir. bitti. ama şu döneme bakacak olursak, meclise girip çözüm üretmek isteyen 35 tane insanı yok sayan ama sonra askerlerimiz kaçırılınca elimizden geleni yapıyoruz diyen insanın ikiyüzlülüğünü görün istedim. işte asıl katil, elinden ne kadar yıkasa da çıkmayacak olan kana sebep olan asıl kişi odur. ve birilerini yargılarken, ölüm fermanı verirken biraz daha düşünün istedim. önemli olanın türk olmak, kürt olmak, laz olmak, ermeni olmak, vs. olmadığını, önemli olanın insan olmak, önemli olanın elinden alındığında geri gelemeyecek tek şey olan yaşama hakkı olduğunu görün istedim.

hepsi bu kadar.

my chemical romance & faithless. bi nevi clash of the music genres.

2011-07-08T01:00:00.000+03:00

bu aralar my chemical romance'ın "danger days: the true lives of the fabulous killjoys" albümüne takmış durumdayım. zaten temalı bir albüm olmuş. iki klibini de o temaya göre çekmişlerdi. anladığım kadarıyla iki farkl grup arasındaki çatışma albümün teması. "the fabulous killjoys" da "iyi" olan taraftaki grup olmalı diye düşünüyorum. dr.death de diğer grubun başkanı falan filan fıstık. neyse albüm çok hoşuma gitti. özellikle kulaklıkla dinlenmesi gereken albümlerden çünkü öbür türlü gürültüymüş gibi geliyor insana =) ya da ben yaşlandım :p benim favori parçalarım sırayla destroya, only hope for me is you ve sing.

neyse. asıl ne dicektim. çok alakasız. eskiden, sanırım 2005 yılından olması lazım, kalma bir videoya denk geldim televizyonda. bu bir dans şarkısı aslında. dans deyince slow değil ama baya bildiğin hoplamalı zıplamalı dans. aslında komikli bi klip ama çok da anlamlı zannımca. ben şu mesajı çıkardım: "senin gibi danseden birini buldun mu asla elinden kaçırma!" =)

izleyelim efenim.

ama arkadaşlar iyidir!

2011-06-30T19:55:00.001+03:00

hani hani bazen ben böyle depresif oluyorum, kendimi yalnız hissediyorum falan ya. bazen de öyle şeyler oluyo ki, üzerimdeki kara bulutları bir anda yokediveriyor, hafifliyorum, kendimi çok değerli hissediyorum. aslında bu hisleri kendi kendime de yaratıyor olabilirim, çünkü o insanlar, o öyle şeylerin olmasına sebep olan insanlar bunun farkında bile olmayabilir, yaptıkları şeyi özellikle yapmamış olabilir, ki şu anda bahsedeceklerim, benim çok ama çok değer verdiğim, (kedi canlarını yidiğim) insanlar ama blogumu bile okumadıklarını düşünüyorum, ama olsun. bugün benim kendimi muhteşem hissetmeme sebep oldular. farkında olmasalar da.

bugün mezuniyet töreni vardı ve benim de arkadaşlarımın bazıları mezun oldular. ben de fotoğraflarını çekmek için oradaydım elbette. mezun olan arkadaşlara gül dağıtılıyor (niye bilmiyorum ama o gülleri yirim). ben de dolaşıp dolaşıp onun bunun fotoğraflarını çekerken, o canımın içi olanlardan birinin yanına gittim, ve öyle sohbet ederken elindeki gülü bana uzatıverdi. evet öylesine yaptı bunu ama o anda kendimi o kadar iyi hissettim ki! sonra bir diğer canımın içi de gülünü bana vermesin mi! o anda orada mezun olmayıp da elinde iki tane gül olan bi kız olup çıkıverdim ve kendimi mezuniyet töreninin prensesi gibi hissettim! evet, kendi kendime gelin güvey olmuş olabilirim, ama bu benim iyi hissetmeme engel değil, tamam mı! bazen böyle jestlere ihtiyacı oluyor insanın galiba. (hakkımda aman bu da bi gül almış, görmemişin gülü olmuş, amma abartmış filan diye düşünmeyin rica ediciim, evet görmemişim var mı? hem bu zavallı bloga hüzünlü, ağlak, depresif şeyler yazıp duruyorum, bi kere de mutluluğumu paylaşayım da azıcık sevinsin garip.)

her neyse, diyeceğim odur ki;

arkadaşlar iyidir, arkadaşlar candır. her ne kadar farkında olmasalar da =)

not: adlarını vermedim ama onlar kendini biliyo, o yeter.

not2: sonradan düşündüm de, galiba bilmeden yapılan jestler, bilerek yapılanlardan daha değerli. evet evet. öyle. sonuçta "aman da sen üzgünmüşsün al şu çiçeği" var, bir de çiçeği öylesine sana vermesi var, diymi ama? ay, çok neşeliyim bugün, nazar değdirirsen var yaaa blog!

insanlığın gözyaşları...

2011-06-26T18:51:00.001+03:00

şimdi çok fazla bilinmediğini düşündüğüm çok acı bir olaydan bahsedeceğim sizlere. unutturulmaya çalışılmış ve bunda başarılı da olunmuş sanırım, şahsen ben zülfü livaneli'nin serenad adlı kitabını okumamış olsaydım benim de haberim olmayacaktı. gerçi kitapla ilgili bir şey söylemeyecek olsam da yine de bazıları bunu spoiler olarak görebilir, onlar burada bıraksın okumayı.

2. dünya savaşı sırasında geçiyor bu yaşananlar. ve tamamen gerçek. film gibi geliyor okuyunca, kimse bu kadar insafsız olamaz diyorsunuz, inanasınız gelmiyor, inanmak istemiyorsunuz, çünkü böyle birşeyin yaşandığını bilmek insana yaşama olan inancını bile kaybettirebilir. hayatta beni etkileyen çok az sayıda roman olmuştur, serenad onlardan biri. çünkü orada yazanların gerçek olduğunu bilmek beni dehşete düşürdü ve insanlığa olan bakış açımı derinden etkiledi. bugün size bilmeniz gereken ama bilmenizin sizi de dehşete düşüreceği bir olaydan bahsedeceğim... struma gemisinden bahsedeceğim:

12 Aralık 1941'de Romanya'nın Köstence limanından 779 yolcu ve 10 mürettebatla kalkan gemi motor arızası sebebiyle İstanbul Boğazında demir attı. O dönemde Filistin'e Yahudi göçünü kısıtlayan İngiltere'nin baskısıyla ne geminin yola devam etmesine ne de yolcuların karaya çıkmasına izin verildi. Geçerli ama tarihi geçmiş Filistin vizesi bulunan birkaç yolcu İngiliz hükümetinin onayıyla, bir aile de işadamı Vehbi Koç'un Türk hükümeti nezdindeki girişimiyle gemiden indirildi. Kalan yolcuların akıbeti ile ilgili haftalar süren müzakereler sonuç vermeyince, 23 Şubat 1942'de Türkiye, motoru halen çalışmayan gemiyi Karadeniz'e çekip bıraktı. Gece boyunca sürüklenen gemi, ertesi sabah büyük bir patlamanın ardından battı. 103'ü çocuk olmak üzere 778 kişi öldü. Sadece David Stoliar adlı bir yolcu sağ kurtuldu.
Uzun yıllar Struma'nın neden battığı bilinemedi. 1960'larda Sovyet arşivlerinden çıkan belgeler ışığında, bir Sovyet denizaltısı tarafından torpido ile vurularak battığı anlaşıldı.

bu yukarıdaki kısım wikipediadan alıntıdır. söylenenlere göre türkiye hükümeti bu gemi için elinden geleni yapmış fakat bu yeterli gelmemiştir. afedersiniz ama buna kocaman bir çektir oradan demek istiyorum. altı üstü bir gemideki 778 kişiyi ülkemize alıp karınlarını doyurmak, onları tedavi ettirmek bu kadar zor olmasa gerek. fakat ne yazık ki dünya devletlerinin politikaları 778 kişinin ölmesini gerektirmiştir. politikalar. 778 kişi. 103 çocuk. hamile kadınlar. politikalar. ölüm. kelime bulutu olarak düşününce sizin de dünyadaki tüm herşeyden nefret etme isteğiniz artmıyor mu? herşey o kadar soyut ve saçma ki. hayır, tabi ki nihilist değilim ben. bazı değerlerin varolduğuna inanan bir insanım. ama inandığım değerlerin en üstündeki insanlık ve insan yaşamının kıymetidir. bir devletin biz çok uğraştık ama ingiltere izin vermedi demesi, sonra da biz öldürmedik sovyetler vurdu demesi, bu katliamdan sorumlu olmadığına inandırabilir mi beni? şu anda içimdeki fırtınaları, kafamı duvarlara vurma isteklerini zor bastırıyorum. diyeceksiniz ki nazi hükümeti zamanında ölen milyonlarca kişi var, evet bunu biliyorum, ama ne biliyor musunuz, aklım almasa da, tiksinsem de, kusma isteğimi bastırsam da, anlayabiliyorum. bir amaç uğruna -o amaç dünyanın en vahşice, en iğrenççe şeyi olsa dahi- birilerini öldürme meselesini idrak edebiliyorum. ama bir ülkenin yardıma muhtaç insanlara, çocuklara, hamile kadınlara politikalar izin vermiyor diye yüz çevirmesini kendime yediremiyorum. üstelik bunu yapan benim devletim olunca daha da çok nefret ediyorum bütün herşeyden. zülfü livaneli'nin kendi roman karakterinin ağzından söylediği şey çok doğru galiba: bütün iktidarlar katildir. öyle ya da böyle, direk ya da dolaylı birilerinin ölümüne yol açmadan iktidarda kalabilmek mümkün değildir.

ağlamamak için kendimi zor tutarken söyleyebileceğim tek şey şu: iktidarınız yerin dibine batsın, insanlığınız ölmüşken, bütün bunların hesabını vermeniz için gerçekten bir allahın varolduğuna inanmaktan başka çarem kalmadı...

bu gece pembe bi mezarlık olmak istedim...

2011-06-24T00:16:00.000+03:00

yalnız olmadığını bilmene rağmen yalnız hissetmeye devam etmenin sebebi nedir? bütün dünyanın kendi etrafında dönmesini isteyen ve elindekiyle yetinemeyen sinir bozucu bir insan haline gelmiş olmak mı? eminim diyorlar ki hakkımda, herşeye sahip yine de mutsuz. evet herşeye sahibim yine de mutlu olamıyorum. hayatınız boyunca işte tam şu an %100 mutluyum ve bu an bitmesin dediğiniz anlar olmuştur değil mi? benim hiç olmadı. memnuniyetsiz bi insanım evet, zaman zaman ifade edildiği olmuştur bu bana. küçükken herşey daha basitti ama. yalnızlık, mutsuzluk, hayaller, kavgalar, korkular herşey çok daha basitti. kendini sevebilmek çok daha basitti. kendini sevmemek için sebep yoktu. etrafından sıkılsan bile kendini sevmeye devam edebiliyordun. büyüyünce hayaller azalıyor ve bitince aynada çırılçıplak kendinle yüzleşmek zorunda kalıyorsun, o zaman kendini sevmekten vazgeçiyorsun. yeteneksiz, beceriksiz, iradesiz, hırssız, amaçsız olduğunu görüyorsun ve bir anda ayna paramparça oluyor. sonra o aynayı yapıştırıp hayatına devam etmeye çalışıyorsun, ediyorsun da. zaman zaman parçalardan birisi düşüp elini kesmeye devam ediyor ama sen de yaşamaya devam ediyorsun. arada bir senin için elini kesmeyi göze alan birileri çıkıyor, ve ona tutunuyorsun. yaşamaya devam etmenin tek yolu bu gibi gözüküyor.

saçma sapan bir şekilde ona bile kendini kapattığın zaman, sebebini anlayamadığın zaman, bu kez iki kat canın yanıyor, hem onun için hem kendin için. seni bu halinle bile sevecek birisini bulduysan onu tut ve sakın bırakma demek isterdim sana. şu halimle söyleyebileceğim tek şey bu olurdu. yarın ölmekten, bi anda yaşlanmaktan, yaşayamamaktan korktuğun o an geldiği zaman, ne yapacağını bilemeden boş boş gökyüzüne baktığın zaman en azından elini tutacak birisini bulduysan ne mutlu sana!

bugün saçmaladıysam, okuyanların moralini bozduysam özür dilerim. bugün içimden bunları söylemek geldi.

şunu yaptım, bunu yaptım...

2011-06-21T00:45:00.003+03:00

sevgili günlük,

hani üniversite gençliği tarafından ananın babanın yüreciğine inmesin diye kullanılan bi terim vardır: "bu sene de yaz okulunu kazandım babacıım" heh işte bu sene de yaz okulunu kazandım sevgili günlük. tam tamına 13 dersim kaldı; rakam uğursuz derler ama merak etme yaz okulu bitince 12 dersim kalmış olacak. evet süper matematiğimle buradan yaz okulunda sadece 1 ders alabildiğimi hesaplayabilirim. malesef bazı dersler çakıştığı için 1 ders alabilebildim. her neyse. sana geçen günlerde yaşadığım bazı deneyimlerden bahsetmek istedim. benim gibi saftiriklik yapma sen de, yaptıklarımı yaparsan diye.

(bu arada maddeli yazmak çok mu eğlenceliymiş ne?)

galatasaray-fenerbahçe basketbol final maçına gittik cümbür cemaat. ve ben hayatımda ilk kez bir maça gittim, o da basket maçı oldu. ve basketten zerre anlamayan ben maç boyunca o gürültüde boyna yanımdakine "noldu, noldu lan, anam faul muydu o, gene noldu, noldu" diye soraraktan ona da maçı zehir etmiş olabilirim, evet yapmış olabilirim bunu, bilmiyorum. yine de kaybetsek de bir galatasaraylı olarak o ortamda bulunduğum için kendimi çok acayip hissettim, bi ara tüylerim diken diken bile oldu. ben, fanatizmden hiç hoşlanmayan ben, kendimi acayip fanatik gördüm valla. ama yine de, lütfen sahaya birşeyler atmayalım, takımımıza zarar veriyoruz. uyarımızı da yapalım. ha bu arada maça giderken filan sakın bozuk para, parfüm, vs götürmeyin, içeri almıyorlar, geri de alamıyosunuz, piç olur valla 100 liralık parfümünüz demedi demeyin.

pazar günü -belki de şu istanbula geldiğimden beri ilk ya da ikinci kez- bostancı sahile yürüyüş yapmaya indik. bostancı köprüsünde inip, sahile kadar yürüdük, oradan da küçükyalı'ya kadar yürüdük. sanırsam bi 2,5 km falan yapmışız. yalnız köprüden sahile yürürken "lan bu yollar niye boş pazar pazar nerde bu insanlar" diye kara kara düşünürken sahile inince dank etti. saat olmuş nerdeyse 12. ne işi var insanların güneşin bağrında sahilde. o anda niye o güne kadar sahilde yürüyüşe gitmediğimizi de anlamış olduk bu sayede: çünkü uykucuyuz. o saatte sahile mi inilir lann? en azından bi şapka alır insan yanına. o değil, oralarda bi simitçi vardır illa yeaa diye gittiğimiz sahilde kuruyemişçiler ve suculardan başkasının bulunmaması da güzel bir ders oldu. aç açına eve geri döndük. herşeyin bi ilki vardır tabi.

3 gün önce "aklından bir sayı tut" diye bi kitaba başlamıştım. belki azcık spoylır verebilirim haberin olsun. neyse, 3 günde kitabı bitirdim, kitap nahh bu kadar (bunu söylerken iki el çırpılacak gibi abartılı derecede açılır). neyse ama sen bakma ona, kağıtları çok kalın, yazıları da büyük, heyecanlı da gidiyo, okunuyo yani. yalnız enteresandır, bu tür kitaplar genelde başlarda sıkıcı olur, ortalarda heycanlanmaya başlar, sonlarda da çözüme ulaşır. bu kitabın başları baya heyecanlı, ortalarda sıkmaya başlıyo, allahtan sonlarda çözüme ulaşıyo ama. değişik bi konu olsa da sonu bence tahmin edilebilir bir sondu. en azından benim gibi bütün polisiye dizileri yalayıp yuttuysanız, kesin tahmin edersiniz. yine de değişikti, polisiye kitap dizisi hasreti çekenlere tavsiye edilir yani.

işte böyle sevgili günlükcüğüm. cüğüm deyince de bi garip oldu cücüğüm gibi. soğanın cücüğü gibi. soğanın cücüğünü de çok severim ha, şöyle domates ekmek filan ne güzel olurdu bu saatte. ama unutmayalım ki, rejimdeyiz sevgili günlük. bu arada unutmadım bana nazar değdirdiğini, rejimdeyim yazdığım günün sabahı bi baktım 500 gram geri almışım. ayıboluyo ama.

öperim.

bir rejim hikayesi: kan, ter, gözyaşı!

2011-06-17T00:36:00.001+03:00

sevgili günlük,

tam 10 gün oldu. evet sanırım bugüne kadar en uzun süreyle dayanabildiğim buydu. 10 gündür rejim yapıyorum. evet, konumuz rejim. aa 10 gün mü, aman canım ben de bişey sandım, demeyin sakın. bugüne kadar hiç bu kadar kararlı ve kendinden emin ve hiç bozmadan devam edebildiğim ilk rejim denemem bu. hep kendi kendimi telkin ettim, aman canım, eskiden de çok zayıftım zaten, hem kilolu olmak o kadar da kötü bişey değil ki sonuçta, kiloluyum diye niye kendimi üzeyim ki, ben böyle de güzelim, ayrıca kilo vermem için bir sebep de yok, sevdiceğim beni böyle de beğeniyor, vs türü bahanelerle kendimi avutmaya çalışıyordum, ha, hala kilolu olmanın kötü bişey olmadığını düşünüyorum, kendini öyle seven, rahat hisseden varsa niye uğraşsın? ama benim canıma tak etti, 15 dakikadan fazla yürüyememek, merdiven çıkamamak, sürekli ayak ve bacak ağrılarıyla başetmek, ve eskiden hiç olmadığım kadar hasta olmak, bütün bunların hepsinin kilodan kaynaklandığının farkındaydım ve artık buna bir son vermem gerekiyordu.

aslında rejim yapmak o kadar da zor birşey değil, biliyor musun? mesela çok fazla tatlı seven ve tüketen bir insan değilseniz zaten kolay, ama seviyorsanız da, ne bileyim orta şekerli bir kahve sadece 20 kalori. ve şeker ihtiyacınızı da gayet iyi karşılıyor. sabahları kahvaltıda, özellikle de yazın, sebze yemek yine kilo vermek için mükemmel bir yöntem. domates, salatalık, biber vs. yiyin gitsin. 100 gr. domateste 25 kalori var. falan filan. bu yazıyı bunun için yazmıyorum tabi ki, oraya kaymasın şimdi konu. ama gerçekten istediğin zaman yapabilirsin herşeyi. hergün gram gram verdiğim kiloları görüyorum ve hevesim daha çok artıyor biliyo musun günlük? 9 gün oldu başlayalı ve 1.6 kilo verdim bile. hep derlerdi de inanmazdım.. arada bir bozuyorum rejimi, atıştırıyorum olmayacak şeyler. ondan sonra da gel allah suçluluk duygusu. ama başka türlü kendini motive etmenin bir yolu yok ki! televizyon izliyorsun, her iki reklamdan biri pizza, çikolata, cips, şu, bu! hani düşünüyorum da bazen, bu yaşadığımız gezegende rejim yapmak çok zor iş anacım. bu kadar cezbedici şeye rağmen bunu sürdürebilenlere birincilik teli vermeleri lazım. evet, bu ay sonunda 4 kilo verebilirsem birincilik telimi isteyeceğim ama kimden istesem ona karar veremiyorum. zayıfla diye başımın etini yiyen çok fazla aday var çünkü :p

neyse anladım ki bugün aslında adam gibi yazacak birşey yokmuş da benim canım yazmak istemiş. bazen çok duygusallaşıyorum. acayip saçma bi insan haline geliyorum. normalde gözlerimin dolması bile çok zorken, bazen geliyolar ve arka sokaklar dizisindeki bi sahnede böhühühü filan diye hüngür şakırt (bu deyimi de benim gibi 90'larda çocuk ve genç kız olmuş olanlar hatırlayacaklardır eminim, hadi bakalım hatırlayacak olan çıkacak mı, hangi karakter çok kullanırdı bu lafı?) ağlayasım falan geliyo. işte saçma sapan bi insan oluyorum dedim ya. işte o zamanlarda günlük dediğim bu teknolojik zamazingoya yazdım mıydı baya iyi geliyor sanki. eskisi gibi defterlere değil de, başkalarının okuyacağı mecralara yazmak daha mı rahatlatıyor acaba insanı? bir nevi ego tatmini sanırım bu da. kusura bakma, senin de kafanı şişirdim. aman, kafası şişen okumasın arkadaşım dimi ama?

hah bi de şu var bak: bu kadar hareketli günlerde, gündemle ilgili yazacak o kadar çok şey var ki! umudumu kaybetmiş olsam da yazmaya devam edeceğimi söylemiş olmama rağmen hiçbirşeyle ilgili yazasım gelmiyor. çünkü sosyal medya'nın, gerçek hayattan çok kopuk olduğunu çok iyi anlamış bulunmaktayım bu seçimler sayesinde. aman uf, neyse ne ya. sıkıldım ben artık.

iyi geceler günlük.

p.s: yok öyle kan, ter, gözyaşı filan bu arada. ha azcık ter olabilir bak, spor da yapıyorum çünküm. (ehehe süperim ki ben oğluum). öyle işte.

gel vatandaş, oy versem mi vermesem mi diyenler buraya!

2011-06-05T14:26:00.001+03:00

şu satırları yazacak olmamın kimin fikrini değiştireceğini, neye yarayacağını bilmiyorum, ama bir kişi bile gerçeklerin farkına varsa bir kazanımdır. o yüzden yazacağım yine de, içimdeki korkulara inat, dışlanma riskini göze alarak yazacağım bunları artık. televizyonda her gördüğümde artık midemin bulanmasına yol açan o insanların nasıl insanlar olduğunu herkes görmeli bir şekilde. körü körüne bağlılardan zaten umudum yok ama, kafası karışık bir kişi bile oturup düşünse ben çok mutlu olurum.

yandaş olmayan bir gazeteci fikrini belirtti diye soyadında harf oyunu yaparak ona hakaret ederek namert diyen,
dünyaca ünlü bir finans dergisi chp ile ilgili yorum yaptı diye hakaretler yağdıran,
kendisini protesto etti diye -ve bunu yalnızca halaylar çekeren yapan- insanların üzerine polisleri salan, bu olay sırasında bir kişinin ölümüne yol açan, bir kişinin de ölene kadar dayak yemesine sebep olan,
sonra ölen kişi için "çok da üstünde durmaya gerek yok" ve dayak yiyen kişi için "kız mıdır kadın mıdır bilemem" diyen,
şirketler gibi tv'ye reklam verip üstelik bu reklamlarda yol, hastane vs gibi zaten görevi olan şeyleri 8 senede arttırmış olmakla övünen,
yine bu reklamlarda 2023'e kadar her genci üniversiteye gönderecek olduğunu iddia ederek, uzmanların senelerdir uğraştığı meslek liseleri davasını hiçe sayan, üniversite mezunu daha fazla işsiz yaratacak olmakla övünen,
yine bu reklamlarda 500 bin konut inşa edecek olmasıyla övünen fakat yaptığı toki evleri ilk depremde yıkılacak kadar dayanıksız olan, hatta o kadar dayanıksız ki bu evlerin pencerelerinden cam silerken düşüp ölen kadınların haberlere bile çıkmasını engelleyen,*
yine bu reklamlarda kentsel dönüşüm projeleriyle övünen fakat bu projelerle 100 binlerce insanı evlerinden yurtlarından ederek, düzenlerini bozarak, uzaklarda evlere yerleştiren, ve yine bunları haberlerde hiç görmememizi sağlayan,*
şaka gibi- yine bu reklamların birinde "hep birlikte türkiyeyiz" diyip, meydanlarda, chp'lileri ateist, protestocuları eşkıya, anarşist, haklarını arayan azınlıkları terörist olarak suçlayıp ötekileştiren,
suyu, elektriği, okulu, doktoru, hastanesi olmayan bir sürü köy-kasaba varken çılgın proje adıyla istanbul'a ikinci bir boğaz yapacak olmasıyla övünen,
8 senede türkiye'nin dış borçlarını %70 arttıran, buna rağmen o paraların nereye gittiğini bilemediğimiz,
haklarını aradıkları için üniversite ve lise öğrencilerini hiçbir sebep göstermeden gözaltına alıp hapise attıran,
yine "protesto etme riski var" diye trabzonspor taraftarlarını önce gözaltına sonra da bir kılıfına uydurarak hapse attıran,
yandaş medya haline getiremediği için sosyal medyanın önüne geçilebilmesi için internette bile özgürlüğümüze ve özel hayatımıza müdahele eden, yasaklar getiren,
bir konuşmasında "anayasa yapmak için bize 367 lazım, ve bizde bu güç var" diyerek milletin değil, kendi partisinin anayasasını yapmak istediğini açıkça söyleyen,

daha da aklıma gelmeyen biiiir sürü meziyeti (!) bulunan bir başbakana ve iktidar partisine sahibiz. bunların yaşanmaya devam etmesi umrunuzda değilse, oy kullanmayın, bunların yaşanmaya devam etmesini istiyorsanız yine akp'ye oy verin. ama sizin de buranıza kadar (bunu söylerken el boğazınızı gösterir, ironik olarak birçok insanın yemek yemesine yarayan ama parasızlıktan bi lokma bişeyler geçemeyen o boğazı yani) geldiyse, siz de gidin oy kullanın. kime derseniz, chp ya da mhp benim için akp'den çok da farklı değil, ha belki birşeyler değişir ama çok da iyiye gitmez, o yüzden ben kime oyumu vereceğimi söyleyeyim: demokrasi ve özgürlük bloğuna vereceğim. bu da bişeyi değiştirir mi bilemiyorum, "bağımsız aday altı üstü 1 kişi" diyolla, ama yine hiçbişey değişmeyeceğini bile bile chp ya da mhp'ye oy vereceğime, inandığım değerlere sahip çıkan 1 kişiye veririm oyumu daha iyi. üstelik özellikle sırrı süreya önder'in samimi ve adam gibi açıklamalarını duydukça (1. bölgede olmasa bile) içim daha da rahat ediyor bu oyu onlara vereceğim için.

eyyorlamam bu kadar. hadi eyvallah.

*bu işaretli cümlelerin kaynağı bize kolokyuma gelen ayfer bartu'dur, kendisi şehir antropoloğudur ve boğaziçi üni.de hocadır. araştırırsanız zaten çalışmalarına ulaşırsınız. kendisine de kolokyumda bildiği herşeyi bizimle paylaşma nezaketini gösterdiği için çok teşekkür ediyorum buradan. mükemmel bir hoca olduğu her halinden belliydi...

frenfik günlükleri...

2011-06-02T20:22:00.000+03:00

radikal kararlar almakta üstüme yok. sen git hukuk'u bırak pat diye, sonra facebook hesabını sil, şimdi de frenfik. tamam tamam bu örnekler birbiriyle tutmamış olabilir ama sonuç olarak radikal kararlar almakta üstüme yok. bunu demiştim. öhm, tamam konuya giriyorum.

son zamanlarda frenfik hayatım haline gelmişti diyebilirim. derslerden ve ev işlerinden arta kalan zamanlarımı internet başında, o internet başındaki zamanların da %70'ini frenfik'te harcar olmuştum. evet, hoşuma gidiyordu bağımlılık haline gelmiş olsa da. ama sonradan farkettim ki bu tür yerlerde feyk hesaplarla dolaşmak lazım ki istediğine istediğini çekinmeden söyleyebilesin. çünkü maşallah bakıyorum da birbirlerini yerden yere vurabilenler hep gizli hesaplar. bu güzel bişey mi? bence değil, çünkü frenfik sayelerinde birbirlerine siyasetten, dinden, kilodan, aklınıza gelebilecek her türlü karşıt düşünceye sahip olunabilecek şeyden ötürü salyalarını akıta akıta saldıran insanlarla doldu. ben demiyorum ki apolitik olalım, siyaset konuşmayalım, tepkimizi dile getirmeyelim ama artık insanların saygısızlıkları burama kadar geldi. yahu sanal bir ortamda bile birbirimizin farklı düşüncelerine tahammül edemiyorsak nasıl bu ülkenin daha iyi yerlere gelmesini sağlayabiliriz ki? herkesin amacı yolunda gitmeyen şeylerin düzelmesini sağlamak ama tek yaptıkları ona buna sövmek, dalga geçmek, aşağılamak, çocuk gibi tepinmek. ben hergün buraya girdiğimde sinirlerimi hoplatan yorumlar görmekten bıktım. işte bu sebeplerden dolayı bana gına geldi artık ve 140 karakterli sevgili sakin tbittırıma geri dönmeye karar verdim. eğer 140 karaktere sığdıramadığım bişey olursa da tamblır'dan seslenirim. ve sizleri de beklerim.

beni takip edin anacıım! öptüm bay.

sevgili tezim: özgür yazılım

2011-05-25T13:10:00.001+03:00

yazının başlığı mektup girişi gibi olmuş, o yüzden nasılsın, iyi misin diye devam edesim geldi bi an için. her neyse.

kısa süre önce -bu satırları yazdığım anda bu dün oluyor ama ne zaman yayınlarım bilemiyorum- özgür yazılım hareketiyle ilgili yazdığım tezimin ilk kısmını bitirmiş ve teslim etmiş bulunuyorum! tez danışmanım ve bölüm başkanımın (ikisi aynı kişi bu arada) ve de görüşlerine çok güvendiğim bir başka hocamın dediğine göre de yazdıklarım gayet iyiymiş, ki bu da benim şu aralar ihtiyacım olan bir destek ve mutluluk sebebi oldu.

bu tezin konu seçimi benim için çok zorlu oldu. aslında fotoğrafla çok ilgili bir insan olduğum için fotoğrafçılığın antropolojisi gibi bir konu yapmak istiyordum fakat görsel antropoloji almadığım için ve kavramsal çerçeveyi oturtamadığım için vazgeçmek zorunda kaldım. özgür yazılım konusunu ise bölümdeki hocalar pek beğenmez, antropolojiyle alakasını kuramazlar diye ilk önce sunmaktan biraz çekindim. ama söyleyince aldığım tepkiler çok olumlu oldu, açıkçası şaşırdım da. ama hocaların çoğu pek beğendi ve ilginç buldu konumu. her neyse kısacası teslim etmiş bulunuyorum artık. şimdi yaz döneminde 20 kadar görüşme yapmam gerekiyor ve sonra da güz döneminde onların bulgularını yazmam gerekiyor. şaka maka 4. sınıf oluyorum, (yarım hukuk maceramı da sayarsak) bu okuldaki de 6. senem oluyor! inanılır gibi değil. her neyse sonuç olarak okul bitiyor sonunda. ama okumak bitmiyor ne yazık ki.

biraz tezimden bahsetmek istedim. özgür yazılım hareketi her ne kadar teknik bir meseleymiş gibi görünse de aslında hiç de değil ve dünyayı değiştirmek gibi çok önemli bir amacı var. artık bu devirde hala bilgiye para vermenin mantıksızlığını ve paylaşmanın güzelliğini gösteriyor bu hareket herkese. bilgi birikimi paylaşarak büyür ve bilgiden kastım sadece yazılımlar ya da bilgisayar teknolojileri değil aslında edebiyat, müzik, teknoloji herşey! eğer bilgiye erişim para kavramından kurtarılıp, yeni modellerle uygulanabilirse bu sayede herkesin, sadece parası olanın değil, herkesin bunlara erişimi kolaylaşmış olur. yani aslında özgür yazılım hareketi için, kapitalizme alternatif bir model gözüyle bakabiliriz. işte bu sebeple de siyaseti, ekonomiyi, sosyolojiyi, kısacası her alanı içine alan bir harekettir.

bazı özgür ve açık kaynak yazılımların logoları.
kaynak:
http://forum.shiftdelete.net/linux/122839-ozgur-yazilim-felsefesi.html

kocamaan özgür yazılım havuzunun içinden belki de en çok bilinen özgür yazılım linuxu ele alalım. bir yerden bilgisayar alırken içindeki işletim sistemini seçme şansınız var mıdır? genellikle işletim sistemi -windows olarak- bilgisayarın içinde sunulur ve size seçme şansı tanınmaz. ve bu tekel öyle bir hale gelmişti ki bir zamana kadar, birisi dava açıp "hayır ben bilgisayarıma işletim sistemimi kendim kurarım, windowsa para vermek istemiyorum" diyip o davayı kazanana kadar böyle bir seçim yapmanız olası bile değildi. düşünün bir bilgisayar alıyorsunuz ama içindeki yazılımı siz belirleyemiyorsunuz. o bilgisayarı siz mi kontrol etmiş olursunuz yoksa bilgisayar mı sizi kontrol etmiş olur bu durumda? linux size artık bilgisayarınızı kontrol etme şansı sağlıyor. istediğiniz yüzlerce dağıtımdan birini seçebilir, bilgisayarınıza ücretsiz olarak internetten indirerek kurabilirsiniz. ve işiniz biter, sonrasında da yok bilgisayar çöktü format atayım yok servise götüreyim, her format için bir ton para bayılayım derdi kalmaz çünkü linux özgür yazılım olduğu için kaynak kodları açıktır ve bu sayede birileri sürekli güncellemeler geliştirir ve siz de onları sürekli indirerek bilgisayarınızda sorun olmasını engellersiniz. istediğiniz herkese, istediğiniz sayıda kopyasını çıkararak dağıtabilirsiniz. windows'ta böyle bir şansınız yoktur çünkü para verip almışsınızdır ve onu ancak bir kişi kullanabilir. ben neden linux gibi bir şansım varken hala windows'a para vereyim ki?

tezimde işte bu ve bunun gibi meseleleri ele almaya çalışıyorum. teknoloji, değişim, özgürlük, mülkiyet, telif hakkı, paylaşım kültürü altbaşlıklarımdan bir kaç tanesi. tez bittiğinde tabi ki gpl (general public license) ile paylaşacağım herkesle inşallah! işte tez maceram da şimdilik böyle gidiyor.

yaşasın özgür yazılım diyerek bu yazıyı burada kapatıyorum.

not: yazıya başladıktan 10 gün sonra bitirip yayınlıyorum. artık mazur görün. kthxbye.

15 mayıs 2011- sansüre karşı yürüyüş

2011-05-16T11:12:00.003+03:00

15 mayıs 2011- sansüre karşı yürüyüş, a set on Flickr.

evet sonunda beklenen gün geldi çattı ve dün tam 40 bin kişin istiklal caddesini doldurdu! biz de LKD bayraklarımızla ordaydık tabi ki! ben hiç yukarıdan fotoğraf çekemedim tabi ki ama çekenlerden gördüğüm şey muhteşem bir manzaraydı. ve duyduğum kadarıyla internet sansürü için ilk kez bu kadar büyük bir yürüyüş gerçekleşmiş dünyada. bu tür zamanlarda umudum artıyor ama yine de sonuç verdiğini görebilirsek eğer bütün bunların, işte o zaman gerçekten mutlu olacağım. bu arada yürüyüş sonrası arkadaşlarla takılmak da keyifliydi =) herkesin gözlerinden öperim.

ahlaklı olmak ya da olmamak, bütün mesele bu mu?

2011-05-13T21:38:00.001+03:00

not: bu yazım blogger'daki bir sorundan dolayı uçtuğu için tekrar yayınlıyorum.

şu bölümde okuduğum 3 sene boyunca öğrendiğim en önemli şeylerden birisi, hiçbir zaman intihal yapmamamız gerektiğiydi. ödev yaparken kendimize ait olmayan bir cümlenin bile nereden alıntı olduğunu yazmak zorundaydık, çünkü bilgi üzerindeki emek parayla ölçülebilen birşey değildir, üzerinden para kazanılabilen bir emek değildir, getirisi olan değil, çoğu zaman götürüsü olan birşeydir, yazdığın bir düşünceden ötürü ömrünü hapislerde çürütmek gibi götürüler hem de... işte bu yüzden de bilgiye olan saygımızı göstererek, bilgiyi sunan kişiye olan saygımızı göstermiş olurduk. yalnız, bunun olumsuz etkileri de olmadı değil. örneğin kendi düşüncemizi söylemeyi unuttuk bir yerden sonra çalışmalarımızda. ki kendinden birşeyler katmadığın zaman da bilimsel bilgiye bir katkı yapmamış olmuyorsun ki bence. hani bir söz vardır; tam hatırlamıyorum ama şöyle birşeydi sanırım: "bir kişiden çalarsan hırsız, bir çok kişiden çalarsan akademisyen olursun!"

her neyse varacağım nokta şuydu, şu bölümde okuduğum 3 sene boyunca bana öğretilen, ne yazarsan yaz kaynak belirt, felsefesi yüzünden kendi blogumda bile istediklerimi yazamaz hale geldim yahu. ne zaman bloga birşeyler yazmak istesem, yazacaklarımı yani düşündüklerimi ilk kimler düşünmüş, kimler söylemiş belirtmek zorundaymışım gibi hissediyor ve en sonunda da, bu çok yorucu olacağı için, zaten okulda sürekli ödev yaparken bunu yaptığım için ve bir nebze de artık gına geldiği için yazmaktan vazgeçiyordum. oysa yaz gitsin di mi ama? evet, işte bundan sonra yazıcam arkadaş! medyanın nasıl bizi kontrol eden bir ideolojik aygıt olduğunu, üstelik de sonuna althusser diye belirtmeden, cumhuriyet tarihinde kadının bedeni üzerinde oynanan oyunları, birinci dalga feministlerinin bu oyunları nasıl kontekstleri içinde incelemekten aciz kalıp da bunu sadece erkeğin kadına uyguladığı bir şiddet olarak gördüğünü, cinselliğin nasıl medyadan uzaklaştırıldığını ve yavaş yavaş silindiğini, internete uygulanan sansürün aslında din ile alakası olmadığını, bunun büyük resmin içinde bir ufak parça olarak kaldığını yazacağım, evet bütün bunlardan başlayacağım yazmaya.

ama bugün söyleyeceğim tek şey şu olacak: eğerdevletin, özel hayatlarınızın içine kadar girmesini istemiyorsanız, oynanan bu oyunlara kuzu kuzu boyun eğmek, hegemonyaya rızanızı vermek istemiyorsanız, "ahlak elden gidiyor" mottolarını dilden düşürmeyen faşistlere meydanı bırakmak istemiyorsanız, siz de 15 MAYIS SAAT 14.00'te TAKSİM MEYDANINDA olun. ya da diğer şehirlerde nerelerde toplanılacaksa işte! hazır söylemişken şuradan listeyi de vereyim: http://elmaaltshift.com/wp-content/uploads/2011/05/sansur2-01.jpg bu linkten bütün toplanılacak şehirleri ve meydanları görebilirsiniz. lütfen siz de sesinizi çıkarın. bizi orda yalnız bırakmayın.

iç monolog...

2011-05-10T01:32:00.001+03:00

tikkat, bu yine bir kişisel yazıdır!

evet, hala lazy song'un etkisinden çıkabilmiş değilim. 3 gündür hiçbirşey yapmadığımı itiraf ediyorum. gerçi kendime haksızlık etmeyeyim, teze son rötüşlarını yaptım sadece. final dönemi geldiği için başımdaki işleri sıralıyorum:

tez cuma günü teslim edilecek.
5 sayfa olduğunu sandığım ve yaptığım bir ödevin 10 sayfa olduğunu öğrenmemle birlikte ona 5 sayfa daha eklenecek (aptal, aptal, aptal!!)
yine başka 7 sayfalık bir ödev yapılacak.
yine başka 10 sayfalık bir ödev yapılacak.
yine hazır olan bir ödevde değişiklikler ve eklemeler yapılacak.
bütün bunlar mayıs ayının sonuna kadar bitecek.

bütün bu yapılacak işlerin arasında bir kaç yere staj başvurusunda bulundum, insan kaynakları ve metin yazarlığı/reklamcılık alanlarında iş yapan bir kaç şirkete cv'mi gönderdim. hoş cv dediğim de bi buçuk sayfalık saçma sapan bişey. ama düşününce bazen diyorum ki, len benden daha iyisini mi bulacaklar, sonuçta antropoloji bu alanlarda aranan birşey, ama sonra düşünüyorum, diğer başvuranlar da aynı şeyi düşünüyorlar, ve inşallah düşündüğümle kalmam diyorum kendi kendime. çünkü gerçekten ne yapmak istediğimi henüz bilemiyorum ve bu stajlar benim için bir deneme alanı olacak. ve evet, sanırım adli antropolojiden tamamen vazgeçtim. ve bunun için kendime inanılmaz derecede kızıyorum. her düşündüğümde kafamı duvarlara vurmak geliyor içimden. ama bir yandan da artılarını, eksilerini tartıp biçiyorum ve bir yerlere koyamıyorum o işi. şimdi şöyle:

bir kere istediğim gibi gitse de herşey, doktora yapsam da istediğim işi yapabilecek miyim? hayat dizilerdeki gibi değil ki...
amerika'da bir üniversitede doktora yapmak inanılmaz zorlu bir süreç, hele ki türkiye'deki standartlarla orayı karşılaştırırsak orada sudan çıkmış balığa döneceğim bir gerçek ve diğer bir gerçek şu ki: ben yeni ortamlara kolay adapte olabilen birisi değilim, hiç olamadım.
istediğim bölüm, yani "adli antropoloji" adı altında çok az doktora eğitimi veren üniversite var ve kültürel antropoloji alanında lisans yapmış birisini kabul etme ihtimalleri inanılmaz zayıf.
ailemden -en azından şu anda- ayrılma düşüncesi bile gözlerimin dolmasına yol açıyor, ve bunu göze alabileceğime inanmıyorum. işin ucunda böhühüh annemi özledim babamı özledim deyip eğitimi yarıda bırakmak da var.
zafer benimle gelebilecek mi gelemeyecek mi, iş bulabilecek mi, vize alabilecek mi, çalışma izni alabilecek mi vs. gibi bu konuda binlerce tereddütüm var.

işte bütün bu eksilerden ötürü adli antropoloji hayallerini şimdilik dondurmuş veya ertelemiş durumdayım. sonuçta ileride yine yurtdışına çıkmayı düşünmüyor değiliz ve şimdi başka alanlarda yoğunlaşıp çalışsam bile, yurtdışında tekrar adli antropolojiye veya kriminalistiğe geri dönme şansım olabileceğine inanıyorum. "hep öyle derler zaten ama o yalan olur" dediğinizi duyabiliyorum, çünkü benim de iç sesim bunu söylüyor. ama hayallerimi tamamen elden bırakmak ve onlardan vazgeçmek istemiyorum. sadece... istemiyorum işte... bir gün yine o hayalimdeki yaşantıya kavuşabileceğimi düşünmek bana iyi geliyor tamam mı??? o yüzden sus, iç ses!

şu anda tek düşündüğüm ve istediğim lisansı bir an önce bitirmek. sanırım biraz da işleri oluruna bırakmak lazım. yoksa gece uykuya bile dalamıyorsun düşüncelerden... ve ben bu gece rahatça uyumak istiyorum.

"oyunlarım, umutlarım, düşlerim vardı...

hepsi birden yarım kaldı.

maviye boyadığım gökyüzüm vardı.

kuşlarımı kimler çaldı?"

iyi uykular...

lazy song-tembel şarkı!

2011-05-06T21:39:00.003+03:00

yarına bu şarkıyı armağan ediyorum! klip de şarkı kadar sevimli bu arada!

today i don't feel like doing anything!-

i just wanna lay in my bad...

don't feel like picking up my phone, so leave a message at the tone...

cause today i swear i'm not doing anything!

çevirisi:

bugün içimden hiçbirşey yapmak gelmiyor!

yatağımda uzanmak istiyorum sadece...

telefona bakmak istemiyorum, o yüzden bip sesinden sonra mesaj bırakın :)

çünkü size yemin ederim, bugün hiçbirşey yapmayacağım!

1 mayıs 2011-işçi bayramı

2011-05-02T15:26:00.002+03:00

1 mayıs 2011-işçi bayramı, a set on Flickr.

herkesin 1 mayıs işçi bayramı kutlu olsun! biz de dün LKD ile birlikte şişli camiinden taksime kadar yürüdük. ve dün çektiğimiz fotoğrafları paylaşmak istedim. buyrun bakalım.

ölümü yaşamak...

2011-04-30T00:49:00.001+03:00

bugün akşam devlet tiyatrolarının "ölümü yaşamak" oyununa gittik, ve hatta eve daha yeni ayak bastık diyebilirim. şimdi sıcağı sıcağına izlenimlerimi yazmak istedim ki daha sonraya bırakırsam kesin -balık hafızalı bi insan olarak- unuturum ve kesin bu yazıyı filan yazmam. zaten bu hafızayla niye böyle aktiviteler yapıyorum onu da anlamıyorum ya neyse... iki gün sonra herşey puf diye kafamdan uçup gidiyor arkadaş! neyse konumuza dönecek olursak, muhtemelen ipuçları verebilirim o yüzden gitmeyi düşünen varsa okumasın. ya da okusun, kendi bilir.

oyunun konusu namus cinayetleri. bir köyde geçiyor. yazarı orhan asena. orhan asena diyarbakır'lı olduğu için olayın içinde olduğunu düşünebilirim, genel olarak oyunu "bilen" birisinin yazdığı belli, fakat bununla birlikte bence uyarlamayı yapan mı denir, yönetmen midir ya da o kişi, o kadar teknik detayını bilemiyorum ama şöyle bir durum vardı; bu kişinin olayların içinden birisi olmadığı o kadar belliydi ki! tamam ben de orada yaşamadım, herşeyi çok iyi bildiğimi iddia edemem. ama bazı oyuncularda özellikle abartılı tavırlar olması, sanki orayla ilgili genellikle batıdaki insanların gözünde varolan bir "kürt", "doğulu" insan stereotipinden kurtulamamış olduğunu gösteriyordu. örneğin başroldeki rollerden ayşe ana bana acayip yapmacık ve abartılı geldi. oyunun başından itibaren biz bir türlü o havaya giremedik. ortada bir namus cinayeti var, bir ölüm var fakat ona rağmen bizi duygulandırmayı başaramadı oyuncular. yine ayşe ana'nın kocasının ölümü doğallıktan ve gerçeklikten çok uzak geldi bana. iki kadın sahnede sohbet ederken bir anda uzaktan bir ağıt başladı ve bir anda ölüyü sahneye getirdiler. ve ayşe ananın buna tepkileri hiç inandırıcı değildi. madem olumsuzlardan başladık öyle devam edip sonra olumlu yorumlara geçeyim. oyunun sonunda namus cinayetlerinin taraflarından birisi olan ailenin büyüklerinin, önlerinde artık barış olmasını isteyen yine o ailenin büyük oğlunun "duygusal konuşması" karşısında tepkisi "yanlış yapan bizmişiz" olmamalıydı bence! yine oyuna şiirsel diyaloglarla şiirsel bir hava katmaya çalışmışlar fakat bu da gerçekçiliğine ket vurmuş bence. son olarak karakterlerin tanıtılmasında sorun vardı. uzunca bir süre kim kimmiş, kim ölmüş - kim öldürmüş anlamakta güçlük çekiyorsunuz ama bu sanırım çok fazla karakter olmasıyla alaklı bir mesele.

ama bunları söyledikten sonra belirtmeden geçmek istemiyorum, bunlar demek değil ki "bir oyun şöyle şöyle olmalı" diyorum, sadece bana göre bir tiyatro oyunu, özellikle böyle bir konudaki oyun gerçekleri daha net ve berrak bir şekilde yansıtmalı. elbette tiyatro, illa siyah-beyaz-gri renklerden oluşan birşey olmak zorunda değil ve herkesin bakış açısı, sevdiği tarz farklı olabilir. bazı oyunlara -örneğin 39 basamak oyunu renkleriyle, abartılarıyla çok muhteşem bir oyundu- yakıştırırken, bazılarına yakıştıramıyorum.

olumlu yönlerine gelecek olursam, oyunun türkülü bölümleri muhteşemdi. özellikle ayşe ananın mustafa'ya silahı vermeden önce yaptıkları ritüel, danslar, müzik, türküler ve solistlerin sesleri harikaydı, o sahnede büyülendim, belki de oyunun en güzel sahnesiydi. yine aralara serpiştirilen ilk radyo ve tv yayınları ve bu yayınların konuyla alakasızlığı çok güzel bir ironiydi. kendi ülkesinden, anadoludan bihaber amerika'dan, rusya'dan haberler veren bir ajans... yalnız yine bu haberleri verirken 1961, 1968, 1981 vs gibi tarihler vermeleri akıllarda karışıklıklara yol açtı. sanki 7 sene geçmiş, adam hapse girmiş-çıkmış hissiyatı veriyor, daha sonrasındaki sahnede öyle olmadığını anlamanız baya bir kafa yoruyor. yine oyunda -oyuncuların, örneğin mustafa'nın ve karısının performansına da çok bağlı olarak- o insanların psikolojisi çok güzel verilmişti. o insanla neredeyse bir olabiliyor ve gerçekten empati kurabiliyorsunuz. aile büyüklerinin, düşman aile için "ha mehmet ha zülküf, ikisi de düşman, ikisinden biri öldürülse kabuldur" derken, kendi ailesini tanımlarken "halil başkadır, mustafa başka" diyip, düşmanı öldüremeyen mustafa'yı gözden çıkarması yine çok ironikti. bir başka ironi de, onları anlamak için anlamlı bir diyalog olan, aile büyüklerinin, parayla düşmanı öldürmeyi teklif eden ağanın oğluna bunun cinayet olduğunu iddia etmeleri fakat diğer türlüsünün cinayet olmadığını iddia etmeleriydi. bu tür küçük şeyler işte yazarın bu olayları yazarken içinden biri olarak yazdığını gösteriyordu bence. ama dediğim gibi uyarlamada bir çok sorun vardı, bu yüzden de çok fazla havaya giremedik. tabi yukarıda da söylediğim gibi mustafa ve karısının -ki zaten ödül falan da almışlar- performansları fazlasıyla iyiydi. evet. aklıma gelenler bunlar. genel olarak izlenmeyecek bir oyundu diyemem. zaten beğenmesem yarısında çıkardım ama merak ettirip koltuğa oturtturabiliyor sizi. bu konuyla ilgilenenlerin gitmesini tavsiye ederim. son söz olarak -sanırım kendimden dolayı biraz da bu- diyebilirim ki bu oyuna, o alanda, alan çalışması yapmış bir antropologun danışmanlığı gerekliymiş diyebilirim.

sadece aileme...

2011-04-12T00:49:00.000+03:00

bu gece duygusal bir yazı gelecek benden. nostalgia takıntım azmış durumda niyeyse bu gece. saçma sapan bi düşünce yapım var galiba. mesela televizyonda bi reklam oynuyo şu aralar, bi velet ailesiyle arabada, o kadar mutlu, uzun yola çıkıyor ve o kadar eğlenmeye hazır. o reklamı görünce dedim ki tam şu anda ölsem, ve yeniden çocuk olarak doğuversem. ama sonra düşündüm, hayat o kadar adil değil ki, bütün çocuklar o reklamdaki gibi onu çok seven bir anneye bir babaya sahip değil, uzun yola çıkabilecek paraya, arabaya sahip değil. bunlara sahip olabilen çocuklar şu dünyadaki herşeyden ve herkesten çok daha şanslı diye düşündüm. ya çocuk olarak doğup da, annesiz babasız bi yetim olsaydım? sonra vazgeçtim ölüp tekrar doğmaktan. bu kez de dedim ki, zamanı geri alayım, evet evet, aynen öyle, ilkokulda okuduğum zamanlara geri döneyim o reklamdaki çocuk gibi. ama kendi annem ve babam olsun yanımda. yine uzun yollara çıkalım, önce ver elini ankara, pencere açık arabada, püfür püfür, ben yolun çoğunda uyusam, sonra ver elini sinop, yine ben yolun en güzel yerlerinde uyusam, annem kalk etrafa bak dese, umursamasam, meeh deyip uyumaya devam etsem. köroğlu belinde soğuk sulardan içsek. sonra köyde kuzenlerimle müthiş eğlensem. sonra evimize dönsek aynı yollardan geçip, kış gelse, okula gitmek istemesem, sobanın üzerinde kestane pişirsek, banyodan çıkınca sobaya yapışsam. bütün bunların hepsini yine yeniden en baştan ve tekrar tekrar yapsam. hiç ama hiç büyümesem... küçükken hep düşünürdüm ve söylerdim, bana seçme şansı verilse yine annemi babamı seçerdim. arkadaşlarım hep kıskanırdı onları. o kadar anlayışlı, bir o kadar disiplinli, beni hiç kırmadan büyüttüler onlar. işte bu dünyadaki en şanslı çocuklardan birisi benim aslında. onlar benim en büyük şansım. bir insana ne ama ne karar alırsa alsın destek veren, zorda kaldığında, takılıp düştüğünde elinden tutup kaldıran, sabahları "günaydınım, nar çiçeğim, sevdiğim" diye uyandıran şeylere melek denmez de ne denir? ben onlara ailem diyorum. canım annem, canım babam, sizi bu dünyadaki herşeyden çok ama çok seviyorum. siz benim meleklerimsiniz.. bu yazdıklarım aslında ifade etmeye bile yetmiyor şu anda anlatmak istediklerimi. ama siz idare edin...

günümün şarkısı

2011-04-06T18:12:00.000+03:00

ben bunu daha bugün keşfettim ve kendime şaştım. hani ingilazca da "you made my day" diye bi cümle vardır ama tam olarak türkçesi yok bunun: günümü gün ettin, beni mutlu ettin gibisinden bişeydir. ahanda bu cümleyi bu şarkıya gönderiyorum. jack white'ım, öperim. meg ablaya selamlar!

idam tartışmaları üzerine...

2011-03-30T19:53:00.001+03:00

bu aralar 3 küçük çocuğu öldüren kişi yüzünden idam tartışmaları arttı. ben de bu yüzden bu konuda bişeyler yazmak istedim. daha doğrusu pek yazmayı düşünmüyordum ama facebook'ta çok yakın bir arkadaşımın idam ile ilgili yazdıklarını gördükten sonra ona yorum yazmak yerine bloga yazmaya karar verdim.

idam cezasının olmasını ister miydim, ilk önce bu soruyu cevaplamakla başlayayım. eğer gerçek suçlunun yakalanacağına emin olduğum bir ülkede yaşıyor olsaydım, evet isterdim. adalet sistemine inanıyor olsaydım, evet isterdim. çünkü birisini öldürmenin geri dönüşü yok... peki kimler için isterdim? bu aslında hukukçuların karar vermesi gereken bir durum, ama suçun büyüklüğü konusu aslında çok da subjektif bir konu, ben çocuk katilleri ile çocuk tecavüzcülerinin bir de seri katillerin idam edilmesini isterdim ama bu tabi ki sadece bana has bir düşünce. bir başkası bütün cinayet işleyenlerin idam edilmesini de isteyebilir. (sonradan gelen bir fikir: düşünce suçlularının da idam edilmesi meselesi var bir de tabi, pek akla gelmeyen ve iğrenç bir durum olan) işte bu yüzden bu mesele biraz da tartışmalı bir mesele. kimin suçunun daha büyük olacağını belirleme meselesi kimin üzerine düşüyor? bu iş üzerine eğitim almış birisinin mi, yoksa etik ile ilgili uzmanlaşmış birisinin mi? buna bir cevap bulamıyorum. ama sonuçta benim başıma benzeri bir olay gelmiş olsa evet, o kişinin ölmesini canı gönülden isterdim. ha, o kişi ölünce benim içim rahat edecek mi? vicdanım rahat edecek mi? bu sorulara cevap veremiyorum.

idama karşı olanların da şöyle bir savı var mesela, ben de bunu anlamlandıramıyorum, diyorlar ki cinayet işleyenler, insanlara tecavüz edenler, bi sebeple toplumdan dışlanmış veya psikolojik rahatsızlıkları olan hasta insanlar. o yüzden idam bir ceza değil, onları iyileştirip topluma kazandırmak gerek. peki şuna ne diyeceksiniz, her katil, her tecavüzcü öyle sandığınız gibi toplumdan dışlanmış hasta insanlar değil ki? gayet yüksek eğitimli, düzgün yaşantılı, normal hayatı olan erkekler de karılarına tecavüz edebiliyorlar. çocuklarını döverek öldürebiliyorlar. bu savla bir yere varamayız bence. üstelik de hasta bile olsa o insanları tedavi etmek öyle çocuk oyuncağı değil ki... tedavi olduğunu, iyileştiğini sandığınız bir anda salıverirseniz, başkalarına da aynı şeyi yaparsa ne olacak? elbette bunları idamı savunmak için söylemiyorum, şimdi birisi gelse, sen söyle idam olsun mu olmasın mı, ona göre karar verilecek dese, apışıp kalırım, cevap veremem. çünkü dediğim gibi hem suçlunun gerçek suçlu olduğuna emin olamıyorum bu bir, o kişi ölünce rahatlayacak mıyım buna da emin olamıyorum bu iki.

yüzüklerin efendisi'nde gandalf "keşke bilbo zamanında gollum'u öldürseydi" diyen frodo'ya "sen yaşamayı hakeden ölülere yaşamı verebilir misin, yaşayanlara da ölümü vermek için bu kadar acele etme" diye bi laf etmişti. çok doğru ve güzel bir laf değil mi? yukarıdaki saydığım iki maddeye üçüncü olarak da bunu ekleyebilirim sanırım. işte bu sebeplerden dolayı son ve kesin bir kanaat getiremiyorum bu konuya. ama insanların birilerini öldürmek için bu kadar çabuk gaza gelmesi, bu linç kültürü beni şaşırtmıyor değil. biraz hassas olmak lazım, bu kadar önyargılı ve kararlı olmadan önce oturup düşünmek lazım, falan filan.

neyse. bu da böyle bi düşüncemdi.

haftamın şarkısı...

2011-03-26T23:48:00.003+02:00

aslında bu aralar yazacak o kadar çok şey var ki! dünyada olup bitenler bi tarafta, hayatımda olup bitenler diğer tarafta... tsunami felaketi, onun doğurduğu nükleer santral felaketi, "devlet büyüklerimizin" akkuyu'da yapılacak santral ısrarı, buna karşı bir çok insanla birlikte benim de içimde biriken büyük yumru, geleceğimiz hakkındaki endişelerim, doğacak çocuklarım için şimdiden duyduğum büyük korku, dünyanın doğusunda gerçekleşmeye çalışan devrimler, bunu fırsat bilen batının leş yiyiciliği (burada leş tabi ki petrol oluyor), türkiye'nin sözde ileri demokrasisi sayesinde gerçekleşen basılmamış kitabın yayınevine yapılan baskın... daha neler de neler. zaten bunlarla ilgili herkes her gün yüzlerce şey yazıyor, atıp tutuyor... bir işe yarıyor mu, bilemiyorum. işte bu yüzden de benim de atıp tutasım gelmiyor. hani aklım da almıyor doğrusu, internette gördüğüm kadarıyla herkes birşeylere tepki gösteriyor, kimse koyun değil, kimse faşist değil, herkes aktivist ama niyeyse değişen hiçbirşey yok. ben hep sosyal medyanın bir gücü olduğuna inandım. zaten buna inanmasam blog yazmayı da bırakırdım. ama nasıl, nasıl, nasıl devlet denen hayali kuruluşun temsilcileri kafalarına eseni yapabiliyorlar, bu gücü nereden kendilerinde buluyorlar? sanırım yoruldum biraz, endişe etmekten, kızmaktan, haberleri izlemenin yıpratıcılığından illallah ettim.

hayatımda olup bitenler diyorum, başkalarının bloglarına bakınca onları da yazasım gelmiyor. sen ne yapıyorsun diyorum kendime, insanlar beş parasız bisikletle türkiyeyi geziyor, dağcılık yapıyor, mağara gezilerine gidiyor, muhteşem fotoğraflar çekiyor, hem çocuğuna bakıp hem doktora tezi yazıyor, oysa ben evden çıkıp okula gidecek gücü kendimde zor buluyorum. lisans tezini yazacak, ödevleri yapacak gücü zor buluyorum. falan filan. kendi hayatımdan şikayet etmek değil bu ama o insanlara gıpta etmiyor değilim. neyse. ben de küçük şeylerle mutlu olmaya çalışıyorum işte. bugün sevgilimin bana yaptığı süprüs gibi :) işyerinden bana armağan ettiği bu şarkıyı haftanın şarkısı yapıyor ve sizlerle paylaşıyorum.

sözlerini de yazayım tam olsun:

dans les rêves de l'enfance
dans l'élève que le maître a puni
dans la gare où commence
la première aventure de la vie
dans celui qui doute
dans celui qui croit

tu verras, tu te reconnaîtras
à chaque instant, dans chaque joie, dans chaque larme

tu verras, tu te reconnaîtras
dans cet enfant, parmi ces gens, tous comme toi

(çocukluk rüyalarında, öğretmeninin cezalandırdığı bir öğrencide, hayatın ilk macerasının başladığı bir garda, şüphelenende, inananda / göreceksin, kendini tanıyacaksın, her saniyede, her neşede, her gözyaşında / göreceksin, kendini tanıyacaksın, şu çocukta, bu insanlar arasında, hepsi senin gibiler)

dans les rêves de l'artiste
que la gloire n'a jamais couronné
dans ce monde égoïste
qui renie ce qu'il a adoré
dans ceux qui ont peur
dans ceux qui ont froid

tu verras, tu te reconnaîtras
à chaque instant, dans chaque joie, dans chaque larme

tu verras, tu te reconnaîtras
dans cet enfant, parmi ces gens, tous comme toi

(hiç zaferle taçlandırılmamış bir sanatçının düşlerinde, bugün taptığını yarın inkar eden bu bencil dünyada, korkanlarda, üşüyenlerde / göreceksin, kendini tanıyacaksın, her saniyede, her neşede, her gözyaşında / göreceksin, kendini tanıyacaksın, şu çocukta, bu insanlar arasında, hepsi senin gibiler)

tu verras, tu te reconnaîtras
dans cet amour que j'ai pour toi
oui, tu verras, tu te reconnaîtras

(göreceksin, kendini tanıyacaksın, senin için hissettiğim bu aşkımda, evet, göreceksin, kendini tanıyacaksın)

sözlerin kaynağı: http://www.eksisozluk.com/show.asp?id=547058

8 mart'ı kutlamak...

2011-03-08T10:46:00.001+02:00

bugün 8 mart ve dünya emekçi kadınlar günü. ama kadınları kutlama günü ya da kadınların korunmaya ihtiyacı vardır, hassaslardır, onları sevelim, hediyeler alalım günü değil. şimdi burada başlangıcı nedir, nerden çıkmıştır yazmayacağım çünkü heryerde var bu tür açıklamalar. başka yerlerden okuyabilirsiniz. ama bugün başladığından beri frendfid'de bazı insanlar, marjinal olmak adına mı, yoksa sırf gıcıklık olsun diye mi niye yapıyorlar bilmiyorum ama, kadınlar gününü lüzumsuz, veya üstte belirttiğim şeyler gibi gören yorumlar yapıyorlar. şahsen benim çok acayibime gitti. tamam herşeyi sorgulamadan kabul etmek kötü birşey ama "kadınlar günü"nü, "amaan canım kadınlar günü de neymiş, kadınların kendilerine hediye almak/aldırmak için varolan bir gün" ya da "ne kadar da hassassınız kadınlar gününde daha da hassassınız" gibi cümlelerle böylesi bir günle dalga geçercesine "sorgulamak" (nasıl bir sorgulamaksa o artık) bence manasız ve hatta artniyetlidir.

aile içi şiddete maruz kalıyorsanız, veya kalan
birilerini tanıyorsanız bu numarayı arayın!

tabi hala "erkekler kadınları öldürmüyor" diye iddia eden, "kadınlar mini etek giyerse tecavüze uğrar tabi, normal" diyip tecavüzü normalleştiren ve hatta feysbuk'ta "morçatı'ya tacize gidelim" diye etkinlik açan insanlar olduğu sürece kadınlar gününü aşşağılayan insanların olmasını çok yadırgamamak lazım. başlangıcını yazmayacağım dedim ama ufak bir özet geçmeden de olmayacak sanırım, kadınlar günü 8 mart 1857 tarihinde daha iyi şartlar uğruna greve başlayan işçilerin polis şiddetinden kaçmak için fabrikaya sığınması ve sonrasında çıkan yangında 129 işçinin can vermesi olayını 8 mart günlerinde anmak için belirlenmesi ile ortaya çıkmıştır. yani sanıldığı gibi, kadınlara armağan alınması, şımartılması vs. için bir gün değildir. kadınların uğradığı zulmün, şiddetin anımsatılması, unutulmaması için en azından bir gün de olsa yazılması, çizilmesi, eylem yapılması, (neyse artık) amacıyla "kutlanan" bir gündür. sanırım biraz da türkçe'nin azizliğinden kaynaklanıyor, "kutlamak" kelimesini görünce direk sazlı, sözlü, hediyeli şeyler canlanıyor gözlerinde, oysa ki azıcık araştırma yapsalar (araştırma dediğim de gugli'de emekçi kadınlar günü yazcaksın çok zor bişey değil), biraz okusalar, başkalarını eleştirmeden önce kendi bildiklerini eleştirip sorgulasalar sanırım tartışmalar daha mantıklı düzeylerde olacaktır.

bir de "sadece bi gün anmak çok saçma bıdı bıdı" diyenler var. peki güzel kardeşim, sen bir gün anma, her gün uğraş, kadına şiddeti bitirmek için birşeyler yap, benim elimden gelen bu, senin elinden gelen fazlasıysa onu yap, değilse beni eleştirme hakkını nasıl bulabiliyorsun kendinde? ben de seni "365 günün bir günü bile kadınlara uygulanan şiddeti hatırlamayı, buna karşı çıkmayı çok görüyorsun" diye eleştiririm aynı mantıkla. ki bence çok saçma. dünyada bir dolu dert var ve her insan kendi uğraşabileceği dertleri seçip onlarla ilgileniyor. bir insanın dünyadaki bütün dertlere yetişebilecek ne vakti vardır, ne psikolojisi. o yüzden herkes kendince birşey seçip onunla veya birçok şeyle farklı günlerde azar azar uğraşmaya çalışıyor. kelimelerin gücünü hiç bir zaman küçümsememek lazım, yazılan bir cümle bile binlerce kilometre uzaktaki bir insanı derinden etkileyip hayatını kökten değiştirebilir, özellikle de internet çağında.

aslında bu konu ile ilgili yazmak istediğim çook şey var, ama kelimelere dökebildiğim, kafamı toparlayıp da yazabildiğim şeyler bunlar şimdilik.

onca tez ile ilgili şey arasında bana bunları yazdıran ( :p ) insanlara da buradan teşekkürlerimi sunarım. iyi oldu yazdım içimi döktüm.

son olarak 8 mart dünya emekçiler gününü en verimli şekilde değerlendirebilmeniz dileklerimle!

iç dökme seansı...

2011-03-03T05:34:00.001+02:00

bu aralar çok fena bir dönem geçiriyorum. tez yazımım başladı ve benim aklımda o kadar çok soru işareti var ki! üstelik bildiğim, aşina olduğum bir konuydu güya (özgür yazılım hareketinin sosyal yönleri konum bu arada)... ama şimdi başladım ve aslında çok az şey bildiğimi farkettim. bir kavramsal çerçeve oluşturmam gerekiyor ve 2 hafta içinde, yani 15 marta kadar o kavramsal çerçevenin içini doldurmam gerekiyor, hem de 20 sayfa kadar. bugüne kadar bu bölümde bizim bir ders için aldığımız ödevler en fazla bir ay içinde 4-5 sayfa yazı yazmaktan ibaretti. üstelik formattı, kaynakçaydı o kadar dert değildi. ama tez öyle değil işte. hem bir dolu literatür taramak, okumak hem onları mantıklı biçimde sıraya dizmek hem de bunu yaparken formatına dikkat etmek gerekiyor. ve iki haftamın 3 gününü şimdiden hiçbirşey yapmadan harcamış durumdayım. (işte bu yüzden benden akademisyen filan olmaz.) geceleri uyuyamıyorum. sabahları uyanamıyorum. diğer derslere dikkatimi veremiyorum. anlayacağınız çok dertliyim çok.

üstelik bunlara ek olarak yurtdışında doktora yapma korkusu sardı dört bir yanımı. neredeyse adli antropoloji hayalimden vazgeçtim diyebilirim. yurtdışında yaşamak ayrı bir mesele ama bu standarttaki eğitimden, amerika'daki bir okulda, üstelik de doktora eğitimine geçmek beni inanılmaz zorlayacak. başvurmayacak değilim tabi ki ama kabul edilsem bile gitmeyebilirim ve bu beni inanılmaz yaralıyor. ama ailemden ayrılma düşüncesi, hem de bunu farklı bir dil konuşan, bambaşka bir kültüre sahip olan bir yere giderek yapma düşüncesi içimi bunaltıyor. bu satırları yazarken bile mideme ağrılar saplanıyor. işte bütün bu sebeplerden dolayı sanırım türkiye'de kalmayı seçip, özel sektörde çalışabileceğim bir alana yöneleceğim; insan kaynakları gibi, endüstriyel psikoloji gibi bir bölümde yüksek lisans yaparak tabi. bazen düşünüyorum, mutlu olmak için büyük şeylerin peşinden koşmam gerekmiyor illa ki, burada da, sevdiğim adam yanımda olduğu sürece mutlu olabilirim diyorum. bazense en büyük hayalimden nasıl bu kadar kolay vazgeçebiliyorum diye kendimden nefret ediyorum. ama bir karar vermek zorundayım ve bu karar için çok fazla zamanım kalmadı. o gün geldiğinde görücez sanırım...

bu arada blogspot'u kapattıran digiturk'u buradan da kınayalım çünkü bu yüzden bu yazıya çok az insan dokunabilecek bu yüzden sen, digiturk #blogumadokunma! kimse de bana "o kadar para bayılmışlar, haklarını arıyolar bikbik" ayağı yapmasın. yaptıkları şey zaten baştan soygun bana göre. televizyonda maç izlemek için para verecekmişim. oldu! bu gasp değil de nedir? tabi ki bunu başarmasını sağlayan sistemde asıl sorun amma velakin digiturk de buna alet olanlardan. hadi üstteki argümanı kabul ettik diyelim, bir kaç tane maç yayınlayan blog yüzünden bütün blogların erişime engellenmesi kadar mantıksız birşey olabilir mi? üstteki argümanı savunanlara da buradan seslenmek istiyorum: bu kadar güçlü söylem yanlısı olmayın, gün gelir devran döner, o güçlü söylem sizi başka bir tarafınızdan yakar. siz de halksınız, ve hiçbir zaman onlardan olamayacaksınız bunu unutmayın.

haydi iyigeceler..

BİLMÖK 7tepe'de!

2011-02-16T16:20:00.000+02:00

Herkese merhabalar. Bu yıl 7.si düzenlenecek olan BİLMÖK yani Bilgisayar Mühendisliği Öğrencileri Kongresi, geçen sene bilgisayar kulübünden bikaç arkadaşımızın son derece başarılı sunumu sayesinde, bizim okulumuzda düzenleniyor. 25-26-27 Şubatta, büyük bi kısmı rektörlük binasındaki İnan Kıraç salonunda, az bir kısmı da yine rektörlük binasındaki mavi salonda yapılacak olan sunumların/forumların/panellerin genel olarak programı belli olmuş durumda. Şuradan programa ulaşabilirsiniz. Piki ben niçün bunları yazıyorum derseniz, BİLMÖK'ün resmi fotoğrafçılığını yapacak olduğumu gururlan ve mutluluklan ifade edebilirim. Yani, fotoğraf makinam ve tripodumlan orada olacağım. Adının bilgisayar mühendisliği öğrencileri kongresi olduğuna aldanmayın, çünkü bilgisayar mühendisliği okuyanların dışında, bilgisayar sektöründe çalışmayı düşünen diğer bölüm öğrencileri için de çok faydalı olacağını düşünüyorum bu kongrenin. Merak edenler zaten programa baktıklarında ne demek istediğimi anlayacaklar. Ve tabi ki özgür yazılımın babası Stallman da orada olacak, o sebeple özgür yazılım hakkında merak ettiğiniz ne var ne yoksa ilk ağızdan öğrenme şansına sahip olacaksınız, ki bu kırk yılda bir gelecek bir fırsat.

Bu yazıyı biraz geç yazdığımın farkındayım aslında çünkü kayıt dönemi sona erdi ama şunları söylemek istedim: Kayıt döneminin çok kısa bir aralıka tutulduğunu düşünenler olabilir. Fakat şunu da bilmelisiniz ki, bu kongre öğrenciler tarafından, çoğunlukla da son sınıf, yani bitirme projesi olan, çok yoğun dönemlerden geçen öğrenciler tarafından hazırlanıyor. Her sene başka bir üniversite tarafından hazırlansa da, bahsettiğim şey hep aynı oluyor. Her sene, bir sonraki sene düzenlemek isteyen üniversiteler sunum yapıyor ve oylama ile bir sonraki senenin üniversitesi belirleniyor. Geçen sene yaptıkları sunumla şahsen de tanıdığım ve sevdiğim arkadaşlarım bu sene yeditepe'de yapılmasını sağladılar ve sunumda söyledikleri ne varsa, okulun da sağlayabildiği imkanlar ölçüsünde, kendi derslerinin, işlerinin, güçlerinin arasında, canla başla çalışarak gerçekleştirmeye çalıştılar, ve gerçekleştirdiler de. Bu sebeple katılımcılardan gelecek eleştirilerin yıkıcı eleştirilerden çok, yapıcı eleştiriler olmasını temenni ederim.

Sorunsuz ve güzel bir bilmök olması dileğimle.

Yaşasın özgür yazılım! =)

Frames of War; Kısım 5-6: Özet

2011-02-14T13:07:00.001+02:00

sevgili okuyucular,

sizden bu gecikme için özür diliyore. son kısımlar zaten kısa kısa olduğu için birleştirip yayınlıyorum. buyurunuz:

5. Non-thinking in the name of Normative (Normal olanın adına düşünmemek)

Bir "özne"den bahsederken malesef konuştuğumuz dil yetersiz kalmaktadır, der Butler. Çünkü belirli bir özne hakkında konuşurken, aslında o öznenin içinde olduğu belli kategoriler hakkında da konuşuruz. Mesela "cinsel özne" dediğimiz zaman o özneye, diğer özneleri tanımayan bir algıyı normalleştirerek atıfta bulunmuş oluruz. Başka örnekler verecek olursa, homoseksüel özne dediğimizde aslında bilmeden, farkında olmadan onun müslüman özne'nin tam karşıtı olduğunu ifade etmiş ve böylece onu normalleştirmiş olabiliriz. Yani demek istiyor ki, ne kadar bu kavramları reddetmeye çalışsak, yanlış olduklarını da iddia etsek de, bir özneye atıfta bulunurken, onu tanımlamak için ne yazık ki varolan çerçeveleri kullanmak zorunda kalırız. Kullandığımız günlük dil ne yazık ki bunu kaçınılmaz kılmaktadır.

6. The Claim of non-violence (Şiddetsizlik Talebi)

tüfeği kırmak için de uygulanan bir güç, bir şiddet vardır.

Şiddet, yalnızca fiziksel olarak uygulanan bir kavram değildir. Şiddet, teorik durumlarda da varolabilir. İşte bu başlıkta bahsedilen şiddetsizlik, bir felsefi terim olarak kullanılmakta. Bir "prensip" olarak görülemeyeceği gibi, heryerde herşeye uygulanamaz ve tek başına da varolamaz. Tıpkı yukarıdaki başlıkta bahsettiğimiz gibi, şiddetsizlikten bahsettiğimiz ortamda kaçınılmaz olarak bir şiddetin varlığından da sözetmek zorunda kalırız. Örneğin bir özneyi, kendi isteği dışında çerçevelere sokmak da başlı başına bir şiddet gösterisidir (şiddetin fiziksel değil, kavramsal olanıdır). Aynı zamanda da o özneyi o çerçeveden çıkarmaya çalışmak, yani orada uygulanan şiddetten onu kurtarmaya çalışmak da aslında başlı başına başka bir şiddet gösterisidir. Yani Butler, kısaca demek istiyor ki, aslında şiddetsizliği, barışı talep ederken de aynı zamanda bir mücadele ve çaba içerisindeyiz ve bunu sağlamak için ne yazık ki şiddet kaçınılmaz.

İşte böyle! Geldik bir yazı dizisinin sonuna. Umarım faydası olmuştur. Başarabildiğim kadar sadeleştirmeye ve anlaşılır hale getirmeye çalıştım. İyi okumalar!

resim kaynak: http://www.siddetsizlik.org/

Frames of War; Kısım 4: Özet

2011-01-26T01:53:00.001+02:00

merhabalar. öncelikle gecikme için özür dilerim, meraklılarından. bir kaç gün üstüste önce xaph sonra ben grip olduk ve bi süre dinlenerek geçirdik. o sebeple oldu bu gecikme. zaten 3. kısımdan sonraki bölümleri daha az ayrıntılı incelemiştim, konum daha çok çerçeveler üzerine ağırlıklı olduğu için. ama yine de güzel ve öz bir özet çıkardığımı düşünüyorum. evet, buyrunuz:

4. Sexual Politics, Torture and Secular Time (Cinsel Politikalar, İşkence ve Laik Zamanlar)

"müslüman ve lezbiyen ve mutlu!"

Öncelikle söylemeliyiz ki, cinsel politikalar ve feminizm, Avrupa devletleri tarafından İslam'a ve Müslümanlara karşı gerçekleştirilen devlet destekli karşı çıkış için bir araç olarak kullanılmaktadır. Yani, bunu şu şekilde yaparlar, moderniteyi cinsel özgürlük ile tanımlarlar, bu da demek olur ki, cinsel özgürlüğün olmadığı yerde modernlik de olamaz, ki İslam'a ve İslam'ın ileri gelenlerine göre de eşcinsellik gibi bir seçenek gözönünde bile bulundurulamayacağına göre, Avrupa devletlerine göre İslam'a göre yaşayanların modern olmalarının da imkanı yoktur, "eski kafalı ve geri kalmış" toplumlardır. Örneğin hani hepimizin özgürlüklerin ülkesi olarak bildiği Hollanda'da, oraya göçmen olarak yerleşmek isteyen insanlara uygulanan bir test vardır ve bu testte iki erkek öpüşürken gösterilir ve karşıdakinin bu resim hakkında ne hissettiği sorulur. Bu test aslında yüzeysel bir bakışla bakıldığında özgürlüğü savunan ve özgürlüklere "zeval gelmesin" diye uygulanan bir test gibi gözükebilir ama aslında daha derin bakacak olursak Avrupa'yı "beyaz", "temiz" ve "laik" tutmak için kullanılan gücün bir aracıdır. Bu durumda aslında sözde batı hoşgörüsü, sözde doğu hoşgörüsüzlüğünü dışlamak, dışarıda tutmak ve yoketmek için ve hatta yeri geldiğinde ona karşı şiddete başvurmayı rasyonalize etmek için kullanılmıştır. Oysa ki öyle bir genelleme yapmak mümkün değildir, ne batı olduğu gibi herşeye karşı hoşgörülüdür ne de doğu olduğu gibi herşeye karşı hoşgörüsüzdür (temsili resimde de bunun böyle olmadığını gayet açık görüyoruz sanırım). Bu sözde "laiklik" iddiasının bir başka örneğini ise Fransa'da görmekteyiz: Fransa kendisini "çok ama çok laik" gören bir ülkedir fakat yasalarına göre homoseksüel evlilikler yasaktır, sadece bir kadın ve bir erkek evlenebilir. Yani aslında dinin, hristiyanlığın öğretisini gütmektedir. O zaman diyebiliriz ki, demek ki kendisini çoook acayip laik gören bir ülkede bile sembolik düzen dinsel kurallara göre sağlanmaktadır. Laiklik ve sözde modernliği temsil eden cinsel politikalar aslında tamamen gösterişte kalmakta, sözde özgürlük ise kendi dininden olmayanlara tahammül edememektedir. İşte Butler'ın bu bölümde anlatmaya çalıştığı kısaca buydu.

Tepe tepe okuyun, sorulara da halen açığım. Judith Butler'ın cinsel politikalar hakkında daha geniş geniş yazdığı başka kitapları da var merak edenler için: Cinsiyet Belası ve Taklit ve Toplumsal Cinsiyete Karşı Durma kitaplarını da buralardan edinebilirsiniz. İyi okumalar!

resim kaynak: http://muslimsagainstsharia.blogspot.com/2008/05/muslim-voice-of-moderation-tolerance.html

Frames of War; Kısım 3: Özet

2011-01-21T01:30:00.002+02:00

eveeet geldik kitabın üçüncü bölümüne. arada bir günlük bir atlama oldu ama olsun. geç olsun güç olmasın.

3. Torture and the Ethics of Photography: Thinking with Sontag (İşkence ve Fotoğrafçılık Etiği: Sontag ile birlikte düşünmek)

"iliştirilmiş gazetecilik"

Ortada "embedded reporting" yani Türkçe'ye sanırım "iliştirilmiş gazetecilik" diye çevrilmiş bir habercilik şekli var ve bu habercilik şeklinde gazeteciler sadece devletin ve özellikle de askerlerin/ordunun onayladığı sahneleri insanlara yansıtmakla görevli. Yani bir nevi bu gazeteciler orduya ve devlete "iliştirilmiş", onların kullandığı ve insanlara ne göstermek istiyorsa onları göstermekle yükümlü insanlar. Örneğin geçen bölümde bahsettiğim gibi, Abu Garip işkence fotoğraflarının gösterilmesinin "un-American" olduğunu savunan bazı gazeteciler vardı ve biz bu gazetecileri bu çerçeve içerisinde görebiliriz. Yine bir başka örnek Amerika'daki medyanın geneli (çoğu), Irak savaşında ölen kişilerin fotoğraflarını, bazı "olumsuz hislere" yol açabileceği bahanesiyle göstermeme kararı almışlardı. Çünkü eğer bu fotoğraflar yayınlanırsa, toplum olarak savaşın dehşetiyle tam anlamıyla karşı karşıya kalınacak ve belki de insanlar bu savaşın durdurulması yönünde talepte bulunacaklardı ve bu da devletin işine gelmeyecek bir durumdu. Burada yukarıda adı geçen Sontag'dan bir alıntı yapıyor Butler, Sontag'a göre "hikayeler bizi bilgilendirir fakat fotoğraflar bizi derinden yakalar". Aslında "derinden yakalamak" çevirisinin orijinalinde Sontag "haunt" kelimesini kullanır. Ve bu kelimenin sözlük anlamına bakacak olursanız, insanın yakasını bırakmamak, akıldan çıkmamak ve sık sık uğramak gibi anlamlara gelir ama ruhsal bazı şeyler tarafından sık sık uğranmak gibi. hani "haunted" kelimesi hayaletli manasına gelir ya, onun gibi düşünün. Bu kelimenin iyi anlaşılması için uğraşıyorum çünkü bence çok önemli bir anlam ifade ediyor ve İngilizce'de çok vurucu ve etkileyici bir niteliği varken Türkçe'de tam karşılığı yok. O yüzden derinden yakalamak olarak çevirebiliyorum. Konumuza dönecek olursak, Butler Sontag'ın bu cümlesine şu şekilde karşı çıkar: eğer biz fotoğraftaki objeyi "insan" çerçevesinde görmüyorsak, o fotoğraf tarafından derinden etkilenmemiz mümkün değildir. Yani ilk başta söylediğim gibi Iraklı bir insanı kurtarılması gereken bir kişi çerçevesinde görüyorsak, onun feda edilebilirliğine inanıyorsak biz onu zaten insan olarak görmüyoruz demektir ve bu da o fotoğrafın üzerimizde tam olarak bir etki yaratmamasına yol açar. Aslında bu gayet normaldir, toplu katliama uğramış bir hayvan topluluğu bizde çok da fazla bir etki yaratmaz, belki bir dakikalık bir üzüntü, o kadar. O sebeple aslında fotoğrafın rolü de insanların kafalarındaki çerçeveye göre değişir. Malesef bu çerçeveleri kırmak da göründüğünden zordur. Çünkü inanç denen şeyi tersine çevirmek için kanıt olarak sunabileceğiniz birşey yoktur, çünkü inancın kanıtı yoktur. Düşünsenize, kendi öz evladını, Irak'a başı dik, sevinerek gönderen anneler var, tıpkı askere, pkk ile savaşmaya düğünlerle, eğlencelerle oğlunu gönderen Türk anneleri olduğu gibi. Aynı şekilde Kürtleri insan olarak görmeyen birçok da Türk var. Ölmelerini isteyen, bunun daha hayırlı olduğunu düşünen. Politik çerçeveler içinden olaylara baktığımız için ne yazık ki bazen onların da, bir anneden babadan doğduklarını, zamanında bebek, çocuk olduklarını, yani onların da insan olduklarını unutup gidiyoruz. Bu sayede devletin ideolojik aygıtlarının aslında ne kadar başarılı olduğunu da görebiliyoruz.

"savaş için yalan söylenir!"

Bunlara ek olarak, küçük bir bölümde Butler, kelimelerin seçiminin gücünden de bahsetmiş. Örneğin Irak'ta erkek askerlerin erkek esirlere yaptığı işkence ve tecavüz görüntüleri ortaya çıktığında Bush'un söylediği şey şu oluyor: "It's disgusting" yani "Bu iğrenç" Bush'un bu cümle ile ortada varolan bir eşcinsel olay için mi yoksa gerçekten ortada varolan tecavüz için mi, şiddet için mi iğrenç dediği aslında bir muamma. Eğer sadece eşcinsel olaya tepki gösteriyorsa, skandal bir şekilde ortada varolan şiddeti tamamen gözardı etmiş ve yoksaymış oluyor ve eğer "bu çok yanlıştır", "kabul edilemezdir" veya "suç unsuru teşkil eder" gibi tepkiler vermiyor da "iğrenç" kelimesini kullanıyor? Çünkü bu şekilde iki tarafı da -muhafazakar/hümanist- memnun etmiş olmuyor mu sizce de? Evet amacı bu işte. Kelimelerin aslında anlamlar açısından ne denli güçlü olduklarını da bu örnekle irdelemiş oluyor Butler. Bununla ilgili ben de bir örnek vermek istiyorum. Okula gidip gelirken dolmuş kullanıyorum genelde ve Türkiye'de yaşayanların hepsinin, özellikle İstanbul'da, kendine özgü bir dolmuş kültürü olduğundan haberdar olduklarından eminim. Her neyse, birgün bindiğim dolmuşta şöyle bir ifade yazıyordu "tek önder Hz. Muhammed'dir, başka önder yoktur" Benim bu cümleyi görünce aklıma ilk gelen şey "önder" kelimesinin kullanıldığı oldu. Sizce de ilginç değil mi, yüzlerce iyi sıfat varken, Atatürk için kullanılan önder kelimesinin kullanılması. O kelimeyi tesadüfen falan seçmiş değiller elbette ki, belli bir kesim için bir anlam ifade ediyor ve ordaki o kelime o kesime yönelik bir başkaldırı. Kelimelerin gücünü bir kez daha hissettiniz değil mi? Bana çok ilginç gelmişti, paylaşmak istedim.

Son olarak Susan Sontag ile ilgili bilgilere şuradan ve şuradan ulaşabilirsiniz. Kendisinin -benim de şu anda okuduğum- Fotoğraf Üzerine kitabı, fotoğrafçılık ile ilgili dünyadaki en önemli kitaplardan kabul edilmekte.

buralara kadar sıkılmadan gelip okuyabildiğinize göre pek sabırlısınız, tebrik ederim, bütün seriyi okuyup bitirene benden birincilik teli hediye! hadi görüşürüz.

foto kaynak1: http://www.thewe.cc/weplanet/news/americas/us/war_culture.html
foto kaynak2: http://www.flickr.com/photos/grantp/668054637/

Frames of War; Kısım 2: Özet

2011-01-18T18:14:00.000+02:00

Söylediğim gibi, kitabın sunum için çıkardığım özetinin ikinci kısmını Türkçe'ye çeviriyorum. Buyrunuz:

2. Survivability, Vulnerability, Affect (Hayatta Kalabilme, İncinebilme, Zarar görme)

Aslında savaşları, bir önceki bölümde azıcık bahsettiğimiz gibi, toplumları arkasından üzülünecek, acınacak veya üzülünmeyecek, acınmayacak toplumlara bölme yeri olarak görebiliriz. Çünkü savaşlar, adı üstünde, bir topluluğun yaşamının savunulması için başka bir topluluğun yaşamının yokedilmesi, feda edilmesi anlamına gelir. Örneğin Amerika Irak'a savaş açarken kullandıkları bahane "onlara demokrasi götürmek" idi. Yani aslında onları "geri kalmış, kurtarılması gereken" bir toplummuş gibi görüp, o çerçeveye sokmuşlardı. Biraz burada ara verip, kitabın adında da geçen "frame" yani "çerçeve" kelimesinin üstünde durmak gerekir. Çerçeveler, güçlü söylemin bizler için yarattığı inançlardır diyebiliriz. Örneğin, Amerika'da 1950'lerden neredeyse günümüze kadar gelen bir zenci düşmanlığından haberdarız. Amerika'da insan kategorisinde sayılabilmek için o yıllarda beyaz ve heteroseksüel olmak gereksinimleri vardı diyebiliriz. Bunların dışında kalanlara ise insan değil gözüyle bakılırdı. Aslında o kadar uzağa gitmeye gerek yok. Günümüzde Türkiye'de de aynı şey geçerlidir. Bu toplumun içinde yaşayanlardan Türk, müslüman, heteroseksüel -ve hatta bir zamana kadar erkek- olma şartı aranmıyor mu insan yerine konmak için? Kafamızda öyle bir çerçeve oluşturuyorlar ki, örneğin aids hastası bir gay gördüğümüzde "aman gaymiş zaten" diyebiliyoruz. Yani bize öyle öğretilmiş ki, gaylerin yaşam tarzı yüzünden aids olmaları gayet normaldir ve hatta daha da ileri gidip hakettiklerini bile söyleyebiliyoruz. İşte oluşturulan çerçeve böyle birşeydir. Bir insanın yaşamının "insan yaşamı" olarak sayılabilmesi için gerekli olan kriterlere uyması gerekir. Halbüki bu çok ama çok acımasızca bir düşüncedir ve faşizme yol açar. Konumuza dönecek olursak; yine 11 eylül saldırılarında ölen Amerika vatandaşları için alenen halk tarafından yas tutulması fakat aynı zamanda Amerika vatandaşı olmayıp göçmen olup yine o saldırıda ölenler için sessiz kalınmasını örnek verebiliriz, der Butler. Devlet bizler için kimin ardından yas tutulacağını ve kimin tutulmaması gerektiğini belirler çünkü devlet bilir ki, örneğin o saldırıda, saldırıyı yapan kişiler için insanlar üzülürse, bu toplumsal kimliği zedeler ve toplumda bir infiale yol açar.(!) Örneğin, Abu Garip olaylarında bazı köşe yazarları ve televizyoncular demişlerdir ki, orada yapılan şiddet ve işkence fotoğraflarının gösterilmesi "un-American" olur yani bir nevi diyorlar ki bunu yapmak "Amerikan kimliği dışına çıkmak ve Amerikan kimliğine ihanet etmektir." Devlet bu şekilde Althusser'in söylediği gibi ideolojik aygıtları yoluyla, yani medya ile, fotoğraflar ile bizler için, "milliyetçi duygularımızın yüksek olması için" öyle bir çerçeve yaratır ki, bu sayede devlet destekli şiddetle karşılaştığımıza korkunç duygulara kapılmayalım. Devlet, Abu Garip'teki tutuklulara, korumasız bir pozisyonda olmalarına rağmen yine de şiddete maruz bırakmış ve işkence yapmıştı, çünkü bunun tek sebebi onların bedenlerinin ve ruhlarının incinebilirliğini istismar etmek istiyordu, der Butler, yani aynı Foucault'nun dediği gibi, devlet, bedenlerimizi ve ruhlarımızı kontrol etmek ister, fiziksel şiddete başvuramayacağı için de bunu "surveillance" ile yapar, yani bizleri sürekli "izler".--big brother is watchin you (büyük birader seni izliyor!) -- İlk başta "düzeltme tesisleri" denen hapishanelerdeki kameralar ile başlayan bu izleme sonradan bizlerin artık kendi kendimizi izleme ve düzeltme mekanizmasına dönüşmüştür. Fakat nasılsa Abu Garip'teki tutuklular zaten incinebilir pozisyonda oldukları için onlara fiziksel şiddet uygulamakta bir sakınca görmemiştir devlet. Ve yine ideolojik aygıtları yoluyla bu uyguladığı şiddeti de haklılaştırma çabasındadır, bunu da burada yapılanları "devletin gücünü gösterme, gözdağı verme vs" gibi mottolarla yapmıştır. Burada benden de bir ekleme, Abu Garip ile ilgili araştırma yaptığımda gördüm ki, bu olaylar ortaya çıktığında toplumdan büyük tepkiler alımış. Fakat devlet yine bunu da kendi lehine çevirmeyi şu şekilde başarmış; bu olayın sorumlularını yargılamış ve cezasını vermiş (!) yani bu şekilde göstermiş oluyor ki, "işte görün, devlet her zaman haksızın karşısında, gereken cezayı veriyor" halbüki o şiddeti uygulayan da devlet, cezasını veren de! Bu durumda devlet her halükarda ortaya bir günah keçisi atıp kendi işten sıyrılmayı ve üstüne bir de haklı görünmeyi başarıyor, ve biz halk da bunu -başka şansımız olmadığı için- yiyoruz!

evet, ikinci bölüm de böyle can sıkıcıydı maalesef. ama bu işlere el atmak için canınızın illa ki sıkılması gerekiyor. yapacak birşey yok! umarım anlaşılır yazmışımdır. anlaşılmayan şeyler için soru almaktan çok mutlu olurum! üçüncü bölümü bekleyin! hadi eyvallah.

Frames of War; Kısım 1: Özet

2011-01-17T16:38:00.003+02:00

sonunda sömestr tatiline girdim ve geçenlerde verdiğim sözlerin bir kısmını tutmaya başladım. mesela sevgili nazlı'nın (giresundaki minik köpişimiz) yağlı boya resmine başlamıştım, ona devam ediyorum, yarısını bitirdim, şimdi de sıra geldi diğer söze:

evet blogumdan bir amme hizmeti daha!!! söz verdiğim gibi (kendime) judith butler'in frames of war kitabının kısım kısım çıkardığım özetini (sunumunu) sizler için türkçeye çevirip blogumda yayınlıyorum. bilmiyorum kaç kişi arıyor bunu, kaç kişi "ah be ingilizcesi var ama keşke türkçesi de olsa" diyor, kaç kişinin yardımına koşacak bu yaptığım ama umarım judith butler zamanla daha çok tanınır ve aranmaya başlanır. ben ufak bir adım atayım. evet başlıyorum. p.s: biraz fazla uzun süreceği için kısım kısım yayınlamaya karar verdim. bi kaç haftaya tamamını bitirir yayınlarım sanırım.

1. Giriş: Precarious life, grievable life (Tehlike altındaki hayat, üzüntü duyulabilecek hayat)

Şimdi ilk önce Butler "Yaşam ne demektir" sorusuyla başlıyor. Çünkü bir insanın yaşamı hakkında konuşurken güç ilişkilerini gözardı edemeyiz. Bu ne demek? Bu Foucault'nun bahsettiği, güç-söylem-gerçekler döngüsünü düşünmeden bir "yaşam" kavramından bahsedemeyiz demek. Yani güçlü kesimin söylemleri gerçekleri belirler/yaratır/oluşturur. O zaman bir insanın "yaşamı" bazı kurallara uyduğu sürece kabul edilebilir/tanınabilir. Bir yaşam hakkında tehlike altında diyebilmek için o yaşamı tanımamız gerekir ama aslında bir yaşamı tehlike altında olmadığı sürece de tanıma zahmetinde bulunmayız yani gözümüze ancak o zaman batar orada bir yaşam olduğu. Bunun yanında da diyebiliriz ki aslında her insanın yaşayabilmek için bazı ihtiyaçlarının karşılanması gerekir ve bu yüzden de birilerine bağımlıdır. Eğer bunlar karşılanmazsa o yaşam kaybedilebilir bu yüzden de bütün yaşamlar aslında tehlike altında kategorisinde görülebilir. Ama malesef bütün yaşamların tehlike altında olması demek bütün yaşamların ardından gözyaşı dökülebilecek yani üzüntü duyulabilecek yaşamlar demek değildir. Hatta bu tanım bazı insanların yaşamlarının istismar edilmesine sebebiyet verebilir çünkü bazı insanlar gereken ihtiyaçları karşılanmadığı için zaten kaybedilmiş olarak görülebilmekte ve o çerçeveye sokulduğu zaman da bu insanların aslında kaybedilmesi çok da bir "kayıp" olarak görülmemekte. Bu da aslında düşününce çok acımasızca bir durum, örneğin diyebilirsin ki Afrikada insanlar zaten aç, zaten hasta, onları, diğerleri için feda edebiliriz. Onların kaynaklarına el koyabiliriz, ki bu sayede diğerleri "kurtulsun" ama bu arada onların kaybedilmesi önemli değil çünkü zaten durumları kötü, gibi bir düşünceye yöneltebilir. Yani bazı hayatları korumak için diğerleri feda edilebilir. Zaten savaşlar da bir nevi hangi hayatların değerli olduğunun açık seçik belirlendiği yerlerdir, ama buna ikinci kısımda değineceğim. Özet olarak Butler der ki, bütün hayatlar tehlike altındadır ama bu tehlike altında olma durumu dolayısıyla bazıları feda edilebilir, bazıları edilemez kategorisine sokulur. Yani aslında herşey size sunulan/öğretilen bakış açısıyla ilgilidir.

ertesi yarın. belki yarından da yakın. uzak da olabilir. o zaman beni izleyin anacığım.

iç-dış (güzellik) ...

2010-11-28T23:21:00.003+02:00

biliyorum çoktandır birşeyler karalayamadım. aslında şimdi de uzunca bir yazı yazmak için girmedim. ödevler, sınavlar, bayram tatili vs derken pek boş vaktim olmadı son zamanlarda. sadece kısacık bir not bırakıp gideceğim. buna da sebep olan yine facebook, twitter ve friendfeed gibi sosyal medya ortamlarında rastladığım insanların yorumları.. sinir olmakla hayretler içerisinde kalmak arasında gidip gelmeme sebep olan bu yorumları görünce -zaten friendfeed'de de bunların aynısını yazmıştım, dayanamayarak- şöyle birşeyler karalamak istedim buraya:

"tamam, iddia edildiği gibi herşey iç güzellik demek değildir, elbette göze güzel görünmesi gereklidir insanın ama bazı insanların bazı diğer insanları dış görünüşlerindeki bazı özelliklere göre acımasızca yorumlaması ve eleştirmesi, ve hatta dalga geçmesi, onlara yaftalar yapıştırılması (apaçi gibi),onları anlamaya çalışmak, veya kabullenmek yerine küçük görülmesi ve hatta onlara acınması çok tuhaf ve acımasız geliyor bana. bunu yapmanın, zamanında zencileri küçük görmekten ve aşağılamaktan ne farkı var? bu tür yorumlar yapan insanları gördükçe antropoloji okuduğum için ve antropoloji bana bu bakış açısını kazandırdığı için daha çok seviniyorum, o insanlar gibi olmamamı sağladığı için..."

evet. bu da böyle hayattan bi anekdottu...

...ölüler, mezarlar ve çerçeveler üzerine...

2010-10-31T20:22:00.002+02:00

uzun bir aradan sonra dün yine devlet tiyatrolarının bir oyununa gitme şerefine eriştik. şerefine eriştik diyorum çünkü devlet tiyatrolarına zaman zaman çok güzel oyunlar oluyor fakat biletler satışa açılır açılmaz neredeyse bitiyor. dünkü oyuna da bileti 15 gün öncesinden falan almıştık zaten. o da hani, ön sıradan fakat en kenardaki koltuklardan idi. her neyse, oyun cevahirdeki tiyatro salonundaydı. arada da belirteyim istiyorum çünkü, cevahir'in salon 1'i çok güzel ve olması gerektiği gibi bir tiyatro salonu. sahnenin konumu, koltukların konumu, rahatlığı, genişliği falan herşey fevkalade idi. oyuna dönecek olursak, ben konusuna şöyle bir göz atmıştım ama ne yalan söyleyeyim, diğer çoğu insan gibi konusundan çok, oyuncuları tanıdık olduğu ve bu oyunculardan kötü oyun çıkmaz diye düşündüğüm için bu oyunu seçtim. musa uzunlar, civan canova gibi isimler var oyunda. istanbul devlet tiyatrosunun internet sitesinde konusu şu şekilde yazıyordu:

"Dünyanın her tarafında sürüp giden savaşların birinde vurulan askerler mezarlarından kalksalar ve savaşı durdurmaya kalksalar neler olur? Ordu, hükümet, silah tüccarları, politikacılar, iş adamları, din adamları nasıl tepki verir? Ya kocalarını, sevgililerini, babalarını ve oğullarını kaybedenler? Gerçekten savaşsız bir dünyayı istiyor muyuz?"

bu konuyu okuyunca ben kafamda daha değişik bir sahne düzeni hayal etmiştim.-izlemek isteyenler burdan sonra okumasın bence, ipucu filan vermiycem, direk olaya dalıcam çünkü- oysa karşıma çıkan sahne düzeni şuydu: bir cephenin mezar alanında on tane kadar asker duruyor. ölmüş askerleri mezara gömüyorlar fakat papaz ve haham gelip dua okumaya başladıklarında mezarlarından kalkıyorlar ve gömülmeyi reddediyorlar, daha sonra generaller bunların karılarını, annelerini, kardeşlerini gömülmeye ikna etmek için çağırıyorlar fakat onlar da ikna edemiyorlar, vs vs en sonunda da diğer askerler de silah bırakıyor ve generallere karşı çıkıyorlar. konusu kısaca böyleydi. fakat benim asıl değinmek istediğim konu daha başka. 8 kasımda judith butler'ın "frames of war" kitabıyla ilgili bir sunum yapacağım. kitabı anlamam biraz zor oldu, çünkü dil ve anlatım karışık ve ağır. kitabın genel olarak anlattığı şey ise, çok basitçe, yaşamda bazı "çerçeveler" olduğu, bu çerçevelerin bize medya, fotoğrafçılık vs aracılığıyla içselleştirildiği ve bu çerçeveler dışında kalan şeylerin topluma ne kadar acayip geldiği ve bunu kabullenemediği. bu ama gerçekten çok ama çok basit bir özeti. örneğin kitapta savaşlarda ne karşı tarafın ne de kendi tarafından ölenlerin fotoğraflarının basında gösterilmemesinin devlet tarafından "milliyetçilik duygularını zedeler" gibi bahanelere dayandırıldığı söyleniyor. çünkü bu tür fotoğraflar insanları derinden etkileyecek ve karşıt görüşlere yol açacaktır. bu sebeple muhabirler, fotoğrafçılar savaşlarda sadece devletin ve askeriyenin izin verdiği yerlerde fotoğraf çekebilmekte ve haber yapabilmekte. buna da butler, "embedded reporting" diyor. bu sayede savaşlarla ilgili bizim görüşlerimiz etkilenmeyecek, ve devlet savaşların gerekli olduğuyla ilgili bizim için bir "çerçeve" yaratabilecek. oyuna geri dönecek olursak, konu ilerledikçe ben ağzım açık kalakaldım, çünkü oyun "frames of war" un bir buçuk saatlik bir hayata dökülmüş hali gibiydi. örneğin, ölüler gömülmeyi reddettiklerinde generaller onlara şöyle bir cümle sarfediyor: "biz modern bir toplumuz ve modern toplumlar ölülerini gömer" düşünün! bu cümle bile bir çerçeve içerisinde sarfediliyor. modern toplum nedir, kimdir? neye göre kendilerinin modern olduklarını düşünüyorlar? çünkü bu onlara öyle öğretilmiş. onların çerçevesinde amerika modern bir toplum. düşünün, ölülerden bi tanesinin karısı, şöyle şeyler söylüyor: "ben seni böyle görmeye dayanamıyorum, seni etrafı küçük güzel çiçeklerle kaplı bir mezar taşının başında anmak istiyorum. senin mezara girmen lazım." işte burada daha da ileri gidip diyebilirim ki, mezar=frame idi. mezarın dışında olan ölüler, frame'in dışında kalan konseptler oluyor ve insanlar bunu kabullenemiyor ve onlara olağandışı ve saçma geliyor. bu insanlar diyorlar ki, ölüleri gömmeden onları unutamazsın. evet unutamazsın çünkü böyle birşey gerçekten çok "olağandışı". halbüki ölülerin kendilerine bu durum hiç de olağandışı gelmiyor. onlar sadece bu savaşı durdurmak için geri geldiklerini savunuyorlar, o kadar! bu noktada medya böylesine büyük bir olayın duyulmasını ve yayılmasını engelleyemiyorlar pek tabii, fakat inanılmaz bir durum oluyor ve medya bu durumu bile devletin ve milliyetçiliğin yararına çevirerek sunabiliyorlar. "düşünün askerlerimiz mezarlarından çıktılar, o derece ölmeyen bir milliyetçilik duygusu tanrım bu, öyle bir ruh, öyle bir psikoloji vs vs" şeklinde duyuruluyor millete. tıpkı abu garip'teki işkence görüntülerinin ortaya çıkmasından sonra abd'nin bunu kendi faydasına çevirerek, medyada "bakın baştaki kişileri yargıladık, bizim çok düzgün işleyen bir demokrasimiz var, sistemimiz ne de güzel işliyor işte" şeklinde lanse edilmesi gibi!

bunları izlerken tabi ben gözlerimi pörtletip, ağzım açık kalarak izledim. farkında olmadan bu kadar da işime yarayacak bir oyuna ben nasıl gelmişim, tanrım! diyerek. gerçekten de sunumum açısından çok yararlı bir deneyim oldu ve bu oyunu da sunumda anlatmayı düşünüyorum. oyunun sonunda ise belki de rüyanızda görseniz inanmayacağınız birşey oldu ve askerler silahlarını bırakıp generallere karşı geldiler. bize de tabi kendi kendimize "aah ah nerede o günler" diye iç çekmek kaldı. oyun güzeldi. oyuncuların çoğu da iyi oynadılar bence. müzikler belki biraz daha etkileyici olabilirdi. yani gidip izlenilmesi gerekir diye düşünüyorum. şahsen biz, ben ve xaph'ım çok beğendik. size de tavsiye ederiz. sevgiler saygılar...

son 4 günden kısa notlar...

2010-10-19T00:26:00.004+03:00

- 15/16 ekim tarihlerinde üniversitemizde şahsen benim de yeni üyesi olduğum lkd (linux kullanıcıları derneği) ile bilgisayar topluluğumuz ortaklaşa bir organizasyon düzenledi, bahsini de etmiştim bi aralar zaten. cuma ve cumartesi iki gün boyunca xaph ile birlikte toplam 600'e yakın fotoğraf çektik. benim için de böyle bir deneyim ilk oldu. güzel de oldu. yeni yeni şeyler öğrendim. mesela iso'yu yüksek değerlerde unutmanın ne kadar can yakıcı olduğunu ve fotoğraflarda noise denen kötü görünmelere sebep olabileceğini tecrübe ettim. genel olarak etkinlik gayet tertipli-düzenli geçti. konulardan pek anlamadığımı belirtmek zorundayım, fazlaca teknikti, o yüzden biraz sıkıldım tabi ki ama dediğim gibi fotoğraf çekme açısından güzel bi deneyim oldu. fotoğraflar için:

http://www.flickr.com/photos/elfcan/sets/72157625049296055/

http://www.flickr.com/photos/elfcan/sets/72157625180787858/

- bugün okulda bir öğlen yemeği yiyelim dedik ve canımız okulumuzun bir saçma sapan durumuna şahit olmakla kalmadık sinirden çatladık, sıcaktan eridik nerdeyse. şimdi iki tane restoran var, o iki restoranın da iki yemek sırası var. ve her sıraya hazırlıkların çıkış saati olan 12'den 12.45' kadar falan nerdeyse (abartmayayım ama) tahminen 150-200 arası kişi giriyor. ve o sıranın sonundaki kasada kaç kişi ödemeleri alıyor dersiniz? sadece 1 (yazıyla bir) kişi! bazı sıralarda iki kişi de olabiliyor ama o sıralar daha da kalabalık oluyor. ve pek tabi olarak bir öğle yemeği uğruna yarım saat sırada kalabalıkta dikeliyorsunuz. koskoca özel üniversitenin yemekhanesi için 3-5 kişi daha işe alamıyor. neredeyse kokudan ve sıcaktan bayılayazdım.

- bugunki sağlık antropolojisi dersimizde michael moore yapımı bir belgesel olan sicko'yu izledik. gördüklerim karşısında şoka girdim ve hocanın dediği gibi türkiye'nin sağlık sisteminin bile abd'den iyi olduğuna şahit oldum. abd'de zaten sosyal devlet sağlık sistemi gibi bir kavram kalmamış. sağlık sistemi=özel sigorta şirketleri haline gelmiş. üstelik sigortanız yoksa fiyatlar karşılayabileceğiniz türden asla değil. örneğin sigortası olmayan bir adamın iki parmağının phalanges kemikleri (en uçtaki kemikler) bir alet yüzünden kesiliyor ve dikmek için istedikleri fiyat orta parmak için 60 bin dolar, yüzük parmağı için (daha kullanışsız olduğundan herhalde) 12 bin dolar istiyorlar. sigorta şirketleri de tamamen kâr amaçlı şirketler haline gelmiş ve örneğin bir kanser hastasının ilik tedavisini reddedebilecek kadar da insafsızlaşmışlar. ve bütün gördüklerimden dolayı da amerika'da yaşama hayalimden vazcaydım. belki okul ama o kadar. sonra ver elini kanada veya avustralya veya nerenin sağlık sistemi düzgünse orası.

bugünlük böyle kısa kısa paylaşımlar yapayım istedim. iyi geceler herkese. kthxbye.

freaky like me!?!

2010-10-15T01:19:00.003+03:00

aaah ah o eski halimden eser yok şimdi. nerede o ben evanescence, garbage, white stripes'tan, ihtiyaç molası, karakedi'den başkalarını dinlemeyen ben? ha, hala dinliyorum, hala seviyorum onları. ama sanırım insan bazen şöyle eğlendirikli, kafa yormayan müzikler dinlemek istiyor. özellikle yoğun zamanlarında. ha, hala dinlemiyorum o dıp dı dı dıp dıs'lı müzikleri. dinlemediğimi düşünüyorum en azından. ama mesela şu parça öyle değil. öteki gibi de değil. değişik bi melodisi var. eğlenceli. ben, şahsen, kendim severek dinliyorum. bugün de böyle bişey paylaşayım dedim. yarın özgür web günleri'nin birinci günü ve fotoğraf dolu, yorucu bi gün olacak. artık yatma zamanı.

Freaky Like Me (Feat. Ameerah) BMF
Yükleyen BlakMusicFirst. - Öne çÄ±kan müzik videolarÄ±nÄ± izleyin.

sonradan eklenen not: birileri bloguma freaky like me ne demek diye aratarak düşmüş de, o yüzden yazayım dedim: benim gibi çılgınımsı demek freaky like me :)

fotoğraf gimp'te nasıl sepia'ya çevrilir

2010-10-12T15:52:00.012+03:00

iveeeet bugun sizlere acayip teknik şeylerden bahsediceğm. öyle böyle değil kendimi çok teknik gördüm bugun :p hayatta yapmayacağım bişey yaptım ve linux'un photoshop'u diyebileceğimiz gimp'te bişeyler yapmayı öğrendim. aslında gimp windows'ta da çalışıyor bu arada, üstelik de ücretsiz. evet yanlış görmediniz, photoshop'un yaptığı her işi yapıyor ve ÜC-RET-SİZ. hani aklınızda bulunsun. şuradan da indirebilirsiniz. ben şahsen çok uzun süredir linux'un ubuntu'sunu kullanıyorum, kullanımı çok basit, düzeni falan da windowsa benziyor, kolay alışılıyor. ve üstelik o da ÜC-RET-SİZ!

neyse biz konumuza dönelim. 15-16 ekim günlerinde yeditepe üniversitesinde (yani benim üniversitem olur kendisi) özgür web teknolojileri günleri adında bir sempozyum düzenleniyor. ve etkinliğin de resmi fotoğrafçısı ben oluyorum ehem ehem övünmek gibi olmasın. neyse efendime söyliyim, bir arkadaş da benden etkinlikte sepia fotoğraflar çekmemi istedi. tabi ben böyle bi kaldım. çünkü benim sepia, s-b fotoğraflar çekmek gibi bir hevesim olmadığı için makinada öyle bir özellik var mı yok mu ondan bile habersizdim, ve meğersem de yokmuş. hal böyle olunca ben de dedim şu gimp'e bi göz atayım bakayım nasıl sepia'ya çevriliyormuş fotoğraflar. bir internet sitesi buldum ama ingilizce. o yüzden de orada anlatılanları türkçeye çevirerek anlatmak istedim. belki bir iki meraklıya faydam dokunur. başlayalım efendim. şimdi sepia'ya çevirmek istediğimiz fotoğrafımızı gimp'te açıyoruz tabi ki ilk önce.

fotoğrafı açınca sol alt köşede bulunan renk kutusunu tıklıyoruz. renk kutusunu tıkladıktan sonra rengi kırmızı ve siyah arası, resimde gözükendeki gibi bir yerlere getiriyoruz. ama merak etmeyin. daha sonra renk ayarlarını istediğiniz şekle sokacağız. siz hele bunu bi yapın.

ardından yukaridaki resimde gözüktüğü gibi "new layer" kısmına tıklıyoruz. oradaki seçeneklerden "foreground color" kısmını işaretliyoruz. burdan sonra sakın korkmayın. karşınıza öcü gibi kahverengi bir ekran çıkıcak.

şimdi sağ üst köşede bulunan kutucukta normal yazıyordu, biz orayı açıp o normal yazısını "color" yazısı ile değiştiriyoruz ve karşımıza şöyle bir şey çıkıyor:

tabi düşünüyorsunuz "bu ne bea sepiadan çok mor oldu bu" diye eminim. şimdi işte renk ayarlarını yapacağımız aşamaya geldik. şöyle oluyor. yukarıdaki "tools" kısmından "color tools"u seçiyoruz oradan da " hue-saturation" ayarlarını tıklıyoruz. karşımıza şöyle bir ekran çıkıyor:

bu aşamada sağ tarafta gördüğümüz hue ve saturation kısmını sağa sola oynatarak istediğimiz sepia tonunu yakalayabiliriz. benimkisinin bitmiş hali şöyle oldu mesela:

eveeeet işte gimp'te fotoğrafın kalitesini bozmadan nasıl sepia yapılır onu öğrendik. aslına bakarsanız örneğin picasa gibi programlarda bir tıkla sepia yapan özellikler var ama ben denedim gördüm, onu kullanınca fotoğrafın kalitesi aynı kalmıyor, bozuluyor. umarım bu yazım da birilerine yardımcı olabilebilmiştir. şimdiden kolay gelsin!

kaynak: http://graphicssoft.about.com/od/gimp/ss/sepiatone.htm

sanatçı politik olabilir (mi)

2010-10-08T17:58:00.007+03:00

benim çok seçici ve kolay kolay bişeyleri beğenmeyen bir yapım vardır. bu müzik, sinema, şu, bu, herşey için geçerlidir. mesela beğendiğim yönetmen sayısı da çok azdır. bunlardan birisi de emir kusturica idi. idi diyorum çünkü dünden beri kafa karışıklığı-hayal kırıklığı içerisindeyim. kendisini beğenirim, çingeneler zamanı'nın bilmeyen çok az insan vardır, ama ben kendisine arizona dream ile hayran kalmıştım. daha açık söylemek gerekirse arizona dream filmine tam manasıyla aşık olmuştum. onlarca kez izlesem yine bıkmam. (konuyla alakasız belki ama the fall filmini burda anmadan geçmek istemiyorum, aslında arizona dream'e benzemiyor ama benziyor. bilmiyorum izleyin ve karar verin.) evet. arizona dream hayatımın filmi dediğim filmlerden birisidir. ve fakat emir kusturica hakkında çok da fazla araştırma yapmamıştım açıkçası. ama dün gazete çıkan haber sonrası ekşi sözlükte hakkında yazılanları okudum. haber de şuydu: emir kusturica altın portakal festivaline davet edilince bosna halkı protesto etmiş, srebrenica katliamı zamanlarında yaptığı sırp yanlısı ve hatta milliyetçisi açıklamaları sebebiyle. ben onun böyle bir yanı olduğunu hiç bilmiyordum. ha işte bu aşamada asıl sormak istediğim soruya geldim. bilmem gerekiyor muydu? bir kişinin sanatçı kimliğiyle politik kimliğini, insani duruşunu birbirinden ayırt mı etmek lazım, yoksa bir insan bu birbirinden ayrılmaz parçalarla bir kişiliğe mi sahip olur? üstelik filmlerini düşününce hiç ama hiç böyle bir karaktere sahip olabileceği aklıma gelmezdi, düşünsenize çingenelerin, dışlanmış insanların, marjinal insanların hayatlarını konu yapan bir yönetmen bu. bunları düşününce örneğin aklıma başka bir örnek geldi. belki ikisi aynı şey mi canım, sende diyebilirsiniz, ama yine de kafama takıldı. örneğin ahmet kaya, kürt halkına olan yakınlığı, ve hatta bazı bazı kürt milliyetçisi söylemleri olan bir insandı (ya da ben kendisini öyle biliyorum). ama şimdi şimdi ahmet kaya'nın bu şekilde yargılanmasının yanlış olduğu muhabbetleri geçmeye başladı. örneğin başbakanımız ahmet kaya ismi anılınca bir programda ağladı filan. tabi ki ikisi çok ayrı olaylar olabilir ama düşününce ahmet kaya'nın sanatıyla kişiliğini ayrı tutup, ürettiği muhteşem müzikleri dinliyorsak, emir kusturica'ya neden aynı şeyi yapamıyoruz? (bu arada bu soruları emir kusturica'ya laf söyletmem uleyn, manasında sormuyorum, gerçekten kafam karışık olduğu için soruyorum.) ahmet kaya'yı bazı kesimler komünist kimliğinden dolayı dışlarken, emir kusturica'yı tam karşıtı kesimler milliyetçi kimliğinden dolayı dışlıyor. oysa ki ikisi de aynı durummuş gibi gözüküyor buradan. yani bilemiyorum. tabi ki emir kusturica eğer gerçekten tecavüzlerle ilgili "bu kadar abartmaya gerek yok" vs türünde birşeyler söylediyse bu bağışlanacak birşey değil. (ha şöyle de bişey var, bosna'daki savaşı gözümüzle görmedik, sadece sırpların insani suç işleyip işlemediğini de bimiyoruz) amma velakin bu benim arizona dream'i sevmekten vazgeçmek zorunda olduğum manasına da geliyor mu? bunlar hakikaten derin konular ve ben sadece yüzeysel olarak, içimi dökme isteğiyle yazıyorum, aslına bakarsanız sabahlara kadar tartışılır bu konu ve belki de cevapsız kalır. çünkü genelde inanç değiştirilemeyecek birşeydir. bu etik konusu zaten bana hep bir muamma gibi gelmiştir, çünkü kime göre etik neye göre etik değil? ahlakın sınırları neler? bunların hepsinin cevabı bakış açısına göre değişebilen şeyler. antropolojik açıdan bakınca bütün düşüncelere saygı göstermek zorunda kalıyorsun. ama bazen bunu yapmak çok zor geliyor insana. ikna etmeye çalışıyorsun kendince ama hiçbir zaman bu bi işe yaramıyor ve kimseyi inancından döndüremiyorsun. çünkü adı üstünde o bir "inanç" ve hiçbir şeye bağlı değil.

herneyse konudan çok uzaklaştım sanırsam. dediğim gibi bu soruya bir cevap veremiyorum. emir kusturica çok iyi bir yönetmen olabilir ama karakterinden bunu ayrı tutabilir miyiz? sanırım ben tutmaya devam edeceğim. çünkü o kadar çok farklı düşünce var ki. aşırı da olabilir bu kabul ediyorum. ama her farklı düşünce yüzünden kendimizi seçici olmaya zorlarsak bu dünyadaki hiçbirşey gözümüze güzel gözükmemeye başlar gibime geliyor.

evet. bu da böyle bir iç hesaplaşmaydı galiba. kafanızı şişirdiysem affola.

p.s: foto arizona dream filminden. " fish doesn't think, because fish knows everything."

Iggy Pop - In The Death Car
Yükleyen Narfouette. - Yepyeni haber videolarÄ±

antropoloji nedir/ne değildir ve antropoloji blogları

2010-09-28T19:25:00.009+03:00

bugün şunu farkettim. türkçe olarak antropoloji ile ilgili blog sayısı parmakla sayılabilecek kadar az. üstelik bu antropoloji sosyal bir bilim dalı olmasına rağmen böyle. yani bakıyorsunuz, bilgisayar alanıyla ilgili onlarca yazı yazan yetkin kişi var. oysa antropoloji üzerine lisans, yüksek lisans, doktora eğitimi almış bir insanın yazabileceği o kadar çok şey var ki. mesela ben henüz öğrenci olmama ve üstüne üstlük sosyal antropoloji ile çok ilgili olmamama rağmen arada sırada derslerde gördüğüm bana ilginç gelen şeyleri yorumlamaya, paylaşmaya çalışıyorum. keşke diyorum, benden daha yetkin kişiler, antropolojiyi en azından anlatmaya çalışmak adına internet gibi bir nimeti kullansalar. çünkü bu alandan haberi olan kişi sayısı bile çok az aslına bakarsanız, bırakın antropolojinin ilgi alanları hakkında yorum yapmayı. sonra dönüp kendime baktım, evet, antropoloji ile ilgili sayılabilecek konularla ilgili yazılar yazdım, ama hiç oturup da antropoloji nedir, ne değildir hakkında bir yazım yok. o yüzden, sizleri de sıkmadan, antropolojiyi sizlere tanıtmak istiyorum.

başlayalım bakalım. öncelikle antropoloji yazıp aradığınızda karşınıza çıkabilecek ilk tanımdan başlayalım. anthropos: insan logic: bilim. birleştirin, hop, anthropology. yani insan bilimi. evet antropoloji bir bilimdir. mesela türkiye'de yaygın olarak bilimi sadece "sayısal" olarak görme gibi bir eğilim de var. oysa ki yok böyle birşey. sayısal olarak hesaplar yapılamasa da antropoloji, psikoloji ve tarih gibi alanlar da bilim dalıdır. neyse, antropolojinin 4 alt dalı vardır ve bunlar kültürel(sosyal) antropoloji, biyolojik (fizik, adli) antropoloji, linguistik (dil) antropoloji, arkeoloji olarak sıralanabilir. mesela bizim bölümün (yeditepe) isminde bunlardan hiçbirisi geçmemekte. ama bizim bölüm sosyal antropoloji odaklı. o yüzden aklınızda bulunsun, özellikle araştırarak tercih yapın, çünkü mesela ahi evran üniversitesi'nin de antropoloji bölümü var ama onlar biyolojik antropoloji odaklı. şimdi bunlar ne adından az çok belli oluyor ama biraz açıklama yapalım. sosyal (kültürel) antropoloji, anlaşıldığı üzere kültürlerin gelişimini, varoluşunu, sembollerini, gelenek göreneklerini, aklınıza gelebilecek ne varsa bir kültürle ilgili onları inceleyen alt alandır. aslına bakarsanız eğlenceli de bir daldır, çünkü herhangi bir insan olarak kendi yaşadığınız "habitus"unuzda olup bitenlerin farkında olmazken, bu alanda okuyup bilgi sahibi olduğunuzda, çevrenizi daha çok gözlemlemeye, insanların davranışları size daha ilginç gelmeye başlayacaktır. en azından hayat size daha eğlenceli gelecektir, çünkü insanlar, davranışlar, olaylar artık size "sıradan" gelmeyecektir. örneğin eskiden annenizin "eşikte durup konuşmak kötü birşeydir" demesi size normal gelmeye başlamışken, artık bu söz birden bire size çok acayip birşey gelecek ve nedenini merak etmeye başlayacaksınız. dediğim gibi sosyal antropoloji eğlenceli bir bölüm olmakla birlikte benim asıl antropolojiye olan sevgimin sebebi ve asıl

hedefim adli antropolojidir. buna genelde fizik antropoloji ve biyolojik antropoloji de denir ama aslında adli antropoloji de bir nevi bunların alt dalıdır diyebiliriz. çünkü fizik ve biyolojik antropoloji evrim, genetik gibi alanlarla ilgilenip, insan ve hayvan fosilleriyle çalışılan alan olmakla birlikte, adli antropoloji bu alanların daha çok "kamuyla ilgili olan problemlerde" örneğin toplu katliamlar, cinayetler vs gibi durumlara uygulanmasıdır. linguistik antropoloji ise dillerin gelişim sürecinin ve sistemlerinin incelendiği alt daldır. bu dalın antropolojinin direk alt dalı olup da neden sosyal antropolojinin bir alt dalı olmamasının sebebi ise dil antropolojisinin başlı başına sosyal antropoloji alanındaki araştırmalara ışık tutmuş olmasıdır. örneğin sosyal antropolojide önemli bir yere sahip olan "yapısalcılık" için çok önemli bir insan olan levi-strauss, kuramlarını oluştururken diğer bir çok önemli dil bilimci olan saussure'ün dil bilimiyle ilgili kuramlarından etkilenmiş ve hatta onları birebir yapısalcılığa adapte etmiş olduğundan bahsedilir. işte bu yüzden de dil antropolojisi çok önemli bir yere sahiptir. son olarak arkeoloji bilindiği gibi kazılardan çıkarılan materyallerin kültürel olarak incelenmesi ile ilgilidir. aslında arkeoloji çok bağımsız bir alan gibi görünse de kazılardan elde edilen bulguların incelenmesi tamamen antropolojinin içerisine girmektedir.

şimdi hep antropoloji nedir'den bahsettik. aslına bakarsanız antropoloji o kadar çok şeydir ki, neredeyse antropoloji ne değildir diye birşey yoktur bile. sokakta gördüğünüz size çok önemsiz gelen bir ayrıntı bile antropolojinin inceleme konusu olabilir. antropoloji ile ilgili yapılan araştırmalarda kullanılan metoda ise etnografik araştırma denir. bunun yöntemleri arasında ise görüşme, toplu görüşme, katılımcı gözlemcilik vb. sıralayabiliriz. benim en büyük uyarım burada olacak: benim gibi çekingen, insanların arasında çok rahat edemeyen ve adapte olamayan bir insansanız ke-sin-lik-le sosyal antropoloji falan seçmeyin. hiiiç demiyeceğim yok sonradan açılırsınız, yok yöntemleri öğrenince kolaylaşır falan, çünkü hiç alakası yok. örneğin katılımcı gözlemci dediğim olayda belli bir süre boyunca bir topluluğun içinde yaşıyor, insanlarla sohbetler ediyor, onları gözlemliyor ve bunu yaparken kendinizi onlardan soyutlamamak zorunda kalıyorsunuz. sürekli, her an her saniye gözleriniz faltaşı gibi açık, hiçbir detayı kaçırmadan ve akşam eve döndüğünüzde bunların hiçbirini unutmadan yazıya geçirmeniz de gerekiyor. bunlar kesinlikle öyle düşündüğünüz gibi kolay işler değil. bunu sakın unutmayın. ben şimdi kara kara düşünüyorum örneğin, allam ben bu tezi nası yazıcam, insanlarla nası görüşme yapıcam, korkuyorum tanrım! aşamasındayım şu anda. neyse gelecek dönem bakıcaz artık bi çaresine.

şimdi biraz antropoloji ne değildir'den bahsedelim. antropoloji, çevrenizde olup bitenlere karşı önyargılı olma değildir mesela. önyargılı olursanız, antropolog olamazsınız. antropolojide belli kesimlere yönelik nefrete yer yoktur. yine nefret dolu olursanız antropolog olamazsınız. evet, az biraz subjektif olmaya yer olsa da , olaylara objektif bakmadan antropolog olamazsınız. bunlar benim bu güne kadar gördüklerim ve kendi yorumlarım. umarım antropoloji'yi biraz olsun anlatma açısından faydam dokunmuştur "internet" havuzuna. umarım bu konuda birşeyler arayıp da bulamayan insanlar buraya kolayca ulaşır ve işlerine yarar birşeyler bulabilirler. çünkü bu internet alemi çook büyük ve aradığını bulmak bazen çok zor olabiliyor.

bitirirken en başta başladığım konuya dönüyorum. antropoloji ile ilgili bloglar. evet, türkçe blog pek az olabilir ama ingilizce antropoloji bloglarının bir listesini buldum ve sizlerle de paylaşmak istedim, link şu: http://www.onlinedegrees.net/blog/2010/100-best-blogs-for-anthropology-students/

katlanıp da buralara kadar okumuş herkese öpücükler!

bunları biliyor muydunuz?

2010-09-21T18:14:00.006+03:00

bu dönem sağlık ve tıp antropolojisi diye bi ders alıyorum. dersin hocası da "sağlık için sosyal bilimler" -sasbil- derneğinin başkanı olur. o yüzden bu yazacaklarımı havadan sudan iddialara ya da dedikodulara dayanarak yazmadığımı baştan söylemek isterim. veya bunları yazıyorum diye beni faşist, ırkçı filan diye nitelemenizi de istemem. niyetim kesinlikle o insanları kötülemek veye devleti savunmak değil. sadece yeni öğrendiğim ve benim çok ilgincime giden şeyleri sizlerle de paylaşmak. bunları baştan söyliyim de, ondan sonra aramız bozulmasın sevgili okuyucularım.

evet gelelim konumuza. dün okulun ilk günüydü. daha doğrusu geçen hafta açıldı okulumuz ama lisansüstülerin kayıtları dolayısıyla bizim dersler bu hafta başladı. dün de dediğim gibi bu sağlık antropolojisi dersine girdim. derse şöyle bir giriş yaptık, neden tıbbın, sağlık bilimlerinin sosyal bilimci olarak bizler tarafından incelenmesi gerektiği, neden tamamen tıbbi olan bu konuların bizlerin de ilgi alanımıza girmeye başladığından bahsettik biraz. söylediğim gibi hocamız da bu konuda gayet yetkin ve bilgili bir insan. sağlık, sosyal bilimlerin alanına girmelidir dedik, çünkü bazı sağlık sorunlarının, hastalıkların sebebi kültürel ve sosyal olabiliyor. veya bir hastalığa sahip olma durumu, insanın o hastalığa bakış açısıyla çok ilgili olabiliyor. bırakın bölgeden bölgeye, kültürden kültüre, insandan insana bile değişebiliyor bu. mesela ishal doğuda, güneydoğuda çok önemsenmezken, batıda çok büyük bir sorunmuş gibi görülebiliyor. onu bırakın, grip olmuş bir insanla bir diğer insanın hastalığa bakış açısı çok farklı olabiliyor. bu arada kesip, hocamızın bize önerdiği kitabı sizlere de önermek isterim:

metafor olarak hastalık. şu linkte de kitapla ilgili bir yazıyı bulabilirsiniz.

bunların da ötesinde bir hastalık sadece o kişiyle alakalı kalmayabiliyor. örneğin aids olan bir insanın aids olduğunu hasta-doktor gizliliği sebebiyle kimseye söyleyemezsiniz, düşünün aids olmuş bir kişi var ve hastalığını kabul etmek istemiyor ve sosyal hayatına devam etmekte direniyor. işte bu aşamada sosyal bilimler devreye girebiliyor. evet, konuya şöyle bir giriş yaptıktan sonra asıl anlatmak istediğim konuya geleyim. doğu ve güneydoğuda insanların devletin gönderdiği sağlık olanaklarına bakış açısı çok ama çok değişikmiş. yani aslında devlet onları umursamıyor vs gibi bir durum yokmuş. genellikle oradaki insanlar, özellikle de kürtler devletin gönderdiği ilaçları, doktorları, ebeleri kabul etmiyorlarmış. çünkü devletin onların soyunu kurutmak istediği gibi bir düşünce varmış insanlarda. yani ne kadar ilaç gönderirseniz gönderin, ne kadar doktor, hemşire gönderirseniz gönderin, bunları kabul etmeyen onların kendileriymiş. örneğin hamile kadınlar ebeleri çocuğu doğumda öldürür diye, hasta insanlar ilaçları içlerinde zehirli maddeler vardır vs diye, genç kadınlar da doğum kontrol yöntemlerini devlet soyumuzu kurutmak istiyor diye kabul etmiyorlarmış. tabi bunları söyleten muhtemelen daha güçlü "birileri" var. bunun dışında cahillik de etkiliymiş. örneğin birilerinin cildinde alerjik kızarıklıklar çıkmış. ve bu kişiler verilen ilaçlar kırmızı değil de başka renk diye ilacı içmemeyi tercih ediyorlarmış. düşünebiliyor musunuz? yani bakış açısından bahsediyorum, ne kadar farklı bakış açıları olabiliyor insanların. tabi ki doktorun, eczacının ne bunu düşünecek ne de bununla uğraşacak hali yok. işte bu aşamada dediğim gibi sosyal bilimciler etkili olmak zorunda. insanları eğitmek ve onları ikna etmek zorunda. gerçi hocamın dediğine göre ilk bahsettiğim kısım aşırı inatçı insanlarmış. ama ne olursa olsun, bu görevler sosyal bilimcilere düşüyor. dikkat ederseniz hep miş, muş diyerek konuştum, çünkü bunlar benim de duyduğum şeyler. ama doğruluğuna inanıyorum sanırım, çünkü dediğim gibi, hocamın objektif ve bu konuda yetkin bir insan olduğunu biliyorum.

her neyse. dediğim gibi bunları duyduğumda bana çok enteresan geldi. çünkü ben hep, doğuya yeterince olanak gitmiyor, devlet onları ihmal ediyor, vs gibi iddialar duymuş ve okumuştum şimdiye kadar. ama hiç böyle bir düşünce tarzı olabilecei aklıma gelmemişti. bir de dip not, bir ders saatinde sicko diye, amerikan sağlık sistemini eleştiren bir belgesel izleyecekmişiz, ve öğrendiğimize göre bu filmi izleyince türkiye'deki sağlık sisteminin bile o muhteşem bildiğimiz amerika'dan iyi olduğunu görecekmişiz. doğrusu ben merakla bekliyorum.

hepinizi öperim.

saçmalayan bir deliden sevgilerle.

2010-09-16T22:10:00.007+03:00

bu blogu yazmaya başlayalı nerdeyse iki buçuk sene olmuş. zaman zaman ruhsal sıkıntılarımı, bunalımlarımı, zaman zaman güncel konular hakkındaki yorumlarımı, zaman zaman da içimden ne geliyorsa tamamen onları yazdım buraya. bu blog hakkında çoğu zaman karamsarlığa düştüm ve yazmaktan vazgeçtim. daha sonra içim dolup dolup taştıkça yine bir yerlere yazma ihtiyacı hissettim ve kimsenin okumadığını bilsem bile yazmaya devam ettim. çünkü kimi bloglar biliyordum, görüyordum, benim anlatmak istediğim şeyleri benden kat kat daha anlaşılır ve okunaklı bir şekilde, muhteşem bir anlatımla yazmış oluyordu. ve o zamanlar ben neden yazıyorum diye düşünmedim desem yalan olur. çünkü dedğim gibi biliyordum ki beni okuyan topu topu 15-20 kişi vardı. ve utanarak ve üzülerek söylüyorum ki en yakınım dediğim kişiler, can dostlarım, arkadaşlarım bile benim yazdıklarımdan bihaberdi. mesela yazdığım şeylere yorum aldığım çok nadir oluyordu. benim gibi kendi halinde yazı yazan insanların ise, o bahsettiğim ünlü ve müthiş blogların aksine, genelde okuyanları arkadaş ve aile çevresi olur, bunu biliyorum ve dediğim gibi bende nerdeyse o bile yok. genelde google'dan bi kelime filan arayıp ulaşanlar var ve onlar da blogumda çok "kısa" süre geçiriyorlar, google'ın analytics'ine göre. tamam, hep derim, kendimi biliyorum, öyle çok sosyal bir insan değilim. facebook'ta ya da twitter'de arkadaş listemde ekli olanların çoğuyla da irtibatımı koparalı çok oldu. olabilir. ama yine de merak edip bir tıklanmayı bekliyorum elbette. belki de tıklıyorlar ve onlar bile beğenmiyorlar yazdıklarımı, bilemiyorum. ama dediğim gibi sonuç olarak, çok fazla okuyanım yok.

şimdi neden böyle karamsar bir yazı yazdığımı düşünebilirsiniz siz "okurlarım". aslında amacım bundan şikayet etmek de değildi. evet dediğim gibi bazen üzülüyorum buna, ama çoğu zaman da içimi dökmeme vesile olduğu için blogumu yine de çok seviyorum. gelelim bu yazının sebebine. bu blogu açtığımda ismi ne olsun diye pek düşünmedim açıkçası. aklıma ilk gelen şeyi yazdım: deli&saçma. çünkü yazacaklarım bir delinin saçmalarından ibaret olacaktı. ama zaman ilerledikçe, ben değiştikçe blogun içeriği de değişti. dediğim gibi "saçmalamalarımdan" başka farklı konular da yazmaya başladım. o sebeple de şimdi blogumun adını değiştirmek istiyorum. daha orijinal ve ileride yapacağım meslekle -ki o adli-fizik-biyolojik antropoloji oluyor- daha alakalı, kendimle daha alakalı birşey yapmak istiyorum blogumun adını. ve biraz önce uzun uzadıya bahsettiğim şeylerden dolayı çok fazla yorum ya da öneri almayacağımı biliyorum. ama yine de sizden, sürekli okuyucum olan o 5-6 kişiden bahsediyorum, azıcık benim için kafa yormanızı ve düşünmenizi rica ediyorum. tekrar bugüne kadar beni okumuş ve okumaya devam eden kişilere çok teşekkür ediyorum. hatta onlardan bi kaçının özellikle kendilerini de söylemek istiyorum, bana destek olduğunuz için çok teşekkür ederim: annem, babam, ayten -afife- teyzeciğim, çiçek abbas arkadaşım ve sevgilim.

ay lav hepinis.

photo :thanx to modite@flickr

fransa'dan "yasak" haberi mi geldi?

2010-09-15T23:53:00.013+03:00

son günlerde referandumun, dünya basketbol şampiyonasının medya yayın organlarını çok fazla işgal ettiğini söyleyebiliriz heralde. yarı finalden finale son dakikada yükselen milli basketbol takımımıza millet olarak bir bütün halinde destek olurken, ertesi gün referandum ile evet-hayır olarak ikiye bölündük. bununla da kalmayıp bunu partizanlık ve hatta holiganlık seviyesine taşıyanlar oldu. birbirine karşıt düşüncede olduğu için hakaret edenler, saldırıda bulunanlar vesaire vesaire. son bir hatta iki haftadır bunlardan başka birşey pek konuşulmuyor. ama benim bugun değinmek istediğim konu çok başka. pek fazla kişinin farkında olmadığı ve çok konuşulmayan, çok fazla gazetenin ve televizyonun bahsini etmediği fakat benim bir antropologun bakış açısına sahip olduğum için belki de, dikkatimi çeken bir konudan bahsetmek istiyorum. aslında biraz hassas bi konu olduğu doğru ama hayatın bir gerçeği olduğu için konuşulması gerektiğini düşünüyorum. bahsetmek istediğim şey, fransa'da getirilen kara çarşaf giyme yasağı. ilk başta şöyle ufak bir twitter ya da facebook girdisi yapmayı düşünmüştüm ama sonra yazacaklarımın öyle ufak bir-iki cümleye sığmayacak kadar hassas olduğunu farkettim.

belki de bildiğiniz gibi son zamanlarda fransa'da, sadece fransa'da da değil, avrupa ve amerika'da yükselen bir islam ve yabancı düşmanlığı ve korkusu var. haksız da sayılmazlar, biz müslümanlar olarak nasıl onları "kafir" olarak nitelendirip ötekileştiriyorsak onların da hele de 11 eylülden sonra bizi ötekileştirmesi anlaşılabilir. anlaşılabilir diyorum yalnız, doğru, haklı ya da normal demiyorum. ama bu

olan birşey. ve gördüğüm kadarıyla da bu kara çarşafın yasaklanması olayı genel olarak bu düşmanlıkla bağdaştırılıyor. sebebi gerçekten bu mudur orasını pek

bilemiycem, tabi ki fransa'nın böyle bir yasağı ortaya koyarken düşündüğü şeyi ben buradan kestiremem. ama olaya sonuç açısından yaklaşmak istiyorum ben. kara çarşaf denen şeyin islam'la hiç alakası olmayan bir kıyafet olduğunu biliyorum. az çok kuran yorumlamaları okumuşluğum vardır. namaz kılarken bile, yani allah ile yüz yüze olduğunuz ve aranızda hiçbir engelin olmadığı o kutsal anda bile sizden istenen şey sadece el ve ayak bileklerine kadar örtülü olmanız ve saçınızın kapalı olması. kara çarşaf denen şeyin adı bile geçmiyor ki, fransa'da kara çarşaf giyen kadınların bazılarının suratları dahi bir peçe ile örtülü. şimdi bu yasağa şu söylemle karşı çıkabilirsiniz: "bir kişinin özgürlükleri kısıtlanamaz, ne giyeceğine giymeyeceğine kimse karışamaz vs vs" ama bunu söylerken aslında kendinizle çelişmiş olursunuz. çünkü bir insanın suratına kadar her tarafını kapatmak, kendi isteğiyle dahi olsa onun özgürlüklerini kısıtlamaktır, ki ben çoğu kadının çevre veya aile baskısıyla böyle bir kıyafet giydiklerine inanıyorum. ikincisi, sokakta üstüne birşey giymeden dolaşan bir insan nasıl dikkat çekerse, nasıl toplumsal normlara aykırıysa, nasıl gördüğünüz zaman utanıp ayıplıyorsanız, yüzüne kadar her tarafı kapalı kadın da o kadar toplumsal normlara aykırıdır. fransa'da veya avrupa'nın herhangi bir ülkesinde veya onu da geçtim, o kadar uzağa gitmemize gerek yok, tam burada, türkiye'de bile ben, kendim öyle giyinmiş bir kadın görünce korkuyorum ve üzülüyorum. bir de düşünün fransa'da yaşayan insanların o kadını görünce ki hislerini. bence asıl bu tür kıyafetler, davranışlar vs. islam korkusunu, düşmanlığını daha da fazla tetikleyecek şeyler. şimdi söylediklerim belki de inandığım bütün kültürler eşittir ilkesiyle çatışıyor. ama insan bazen bazı şeylere kayıtsız kalamıyor. şimdi ben bütün kültürlerin eşit olduğuna inandığım için kadın sünneti gibi tamamen gereksiz ve acı dolu bir prosedüre sesimi çıkarmamalı mıyım? işte bu noktada dediğim gibi belki de kendimle çelişiyorum ama inandığım şeyleri yine de söylemek zorundayım. evet bütün kültürler eşit, herkesin inancı kendine doğrudur ve sorgulanamaz, ama bütün kültürlerin içinde sorgulanması gereken bazı ritüeller ve inanışlar vardır ki bunlar insana zarar verir. insana zarar veren birşeye de kayıtsız kalınamaz. konumuza dönersek, sebebi ne olursa olsun, kara çarşafın yasaklanması, o insanların dünyaya adaptasyonu için olumlu yönde bir adımdır bence. belki söylemek istediklerimi eksik söyledim, yazmayı düşünüp unuttuklarım oldu, bilemiyorum. ama az çok içimdekileri dökebildim sanıyorum.

şimdilik iyi geceler, iyi haftalar...

facebook'taki arkadaşlarımın "beyinsiz halk" adlı ortak eserlerine cevaptır...

2010-09-13T11:18:00.006+03:00

hep derim, siyasetten çok fazla anlamam, ahkam kesmeyi de sevmem. bu konuyla ilgili yorum da yapmayacaktım ama dünden beri facebook adlı paylaşım sitesinde arkadaş listemdekilerin yorumlarını gördükçe dehşet içinde kalıyorum. bu kadar kolay mı diyorum iki gün önce canım vatanım, milletim diyen, bi basket maçıyla birbirine kenetlenebilen insanların iki gün sonra böyle yorumlar yapması... o yüzden yazmaya karar verdim bu satırları. bi faydası olacağına inancım yok gerçi ama olsun...

işine gelmeyen bi davranışta bulundu diye, yani bir "evet" yüzünden (sebebi her ne olursa olsun, ister cehalet, ister üç beş kuruş para, ister gerçekten bilerek) halkı aptallıkla, beyinsizlikle suçlayan arkadaşlarım bi silkelenin de kendinize gelin. o nefret ettiğiniz recep tayyip erdoğan'dan ne farkınız kalıyor böyle davranarak sorarım size? yani sizce o insanların bu cevabı verirken hiç mi düşündüğü bişeyler yoktu? üç beş kuruş paraya ihtiyaçları yok muydu da böyle bişey yaptılar? neden bunu yaptılar? ya da bilmeden, sadece akp'ye güvenerek bu oyu verenlerin hiç mi düşündükleri bişey yoktu? neden bu kadar akp'ye güveniyorlar? hiç bunları düşünmez misiniz? hem oturduğunuz yerden sayıp sövmek kolay, kolaysa bişeyler yapın, o da olmuyorsa en azından yapıcı konuşun yıkıcı değil, onu da yapamıyorsanız susup oturun bence. referandum olmuş bitmiş, sonucu açıklanmış, bu saatten sonra hala evet-hayır çığırtkanlığı yapmak, hatta işi insanları beyinsizlikle suçlamaya kadar götürmek ne kadar doğru? hani hepiniz solcuydunuz, milletin, halkın tarafındaydınız? o zaman neden bu bulunduğumuz durumu 12 eylül 80' deki sağ-sol çatışmasına döndürmek istiyorsunuz?

bu saatten sonra hepimize düşen görev birlik olmak ve sonucun türkiye için hayırlı olmasını dilemektir. umarım iki taraf da bunu anlar ve birbirine küfür etmeyi tez zamanda bırakır.

kendimi dövdüreceğim demiştim.

2010-09-04T13:56:00.007+03:00

evet böyle salakça bir espri bile yapmıştım bi zamanlar. şimdi ikinci kez yapmak istemiyorum ama bu daha güzel nasıl ifade edilebilir bilmiyorum. tatataaaaaam kendimi dövdürdüm sonunda. bu da bir hayalin gerçek olmasının yazısıdır efendim. sonunda kafama yatan bir dövme buldum ve yaptırdım bunu. hem de koluma. şimdi size azcık dövme yaptırmanın aşamalarında bahsediceğm. ha baştan söyliyim benim dövmem sırf siyahtan oluşan gölgesiz ve zahmetsiz bir dövme o yüzden anlatacaklarım böyle bi dövme için geçerli.

öncelikle yaptıracağınız şeyin ömür boyunca sıkılmayacağınız bişey olmasına dikkat edin. mesela ben en büyük hayalim olan insan kemikleriyle çalışma arzumu buna yansıttım. gördüğünüz gibi yani. neyse dediğim gibi hiç sıkılmayacağınız ve sizin için özel anlam ifade eden bişey olmalı bu çünkü ölene kadar

üzerinizde taşıyacaksınız. ve hatta önce de belirttiğim gibi bi suç işlediğinizde dövmeniz bile sizi yakalatabilir o yüzden dikkatli seçim yapın. mesela dövmecide yapılan dövmeleri çerçeveletip asmışlardı ve bunlardan bi tanesi assassin's creed oyununun başkahramanıydı. birisi koluna yaptırmış. mesela ben böyle bişeyi hayatta yaptırmam tavsiy

e de etmem. çünkü gelip geçici bence. neyse seçimimizi yaptıktan sonra dövmeciye gidiyoruz. dövmeci kişisi istediğiniz resmin kalıbı

nı çıkarıyor ve dövmenin yapılacağı yere yapıştırıveriyor ki orada izi çıksın ki üzerinden geçebilsin. sonra orayı bi güzel tentürdiyot ve ardından distilesu siliyor ki enfeksiyon kapmayalım. çok çok önemli bir uyarı da dövmecinizi iyi seçmeniz. çünkü sonra allah korusun her türlü hastalığı kapabilirsiniz. neyse dövmecimiz ardından mürekkebini ve aletini hazırlıyor. sıcacık pakedinden yeni çıkardığı iğnelerini alete yerleştiriyor ve dövmenizin öncelikle kenarlarını belirlemek üzere harekete geçiyor. kenarlarını çizdikten sonra tekrar üzerinden geçip kalınlaştırıyor ki içini doldurmak daha kolay ve acısız olsun. acı demişken dövme yapılırken en çok acıyan yer bilek gibi derinin ince olduğu kısımlarmış. mesela omuz ve sırt en az acıyan yerlermiş. ben koluma yaptırdığım için azıcık bir acı hissettim sadece o kadar. başlarken çok heycanlanmıştım ve acıycak diye korkmuştum ama düşündüğünüz kadar kötü değilmiş inanın. sinek ısırığı gibi acıyo sadece. neyse en son dövmenin içini de doldurduktan sonra işimiz bitiyor. tekrar orayı distile su ile siliyoruz ve üzerine 10 gün boyunca bepanthen sürüyor ve ilk 3 gün suya sokmuyoruz! işte hepsi bu. biraz önce bahsettiğim gibi dövmecinizi iyi seçmeniz konusunda tavsiye verebilirim çünkü benim gittiğim dövmeci gayet temiz ve güvenilir bi yerdi. istanbuldakiler için: kadıköy bahariye'de anatolia tattoo diye bi yer.

bi de anlatmadan geçemiycem, dövmeyi yaptırırken ben bi farkettim ki dövmeye kullanılan mürekkebin neredeyse yarısı boşa gidiyor. dövmeyi yapan arkadaşla da konuştuk, kendisi de dedi ki ben bu kadar zamandır yapıyorum hiç bu kadar takmamıştım kafaya valla hayret dedi. ama yani takılmayacak gibi değil ki, müsrüflük! neyse buna da bir çözüm bulmayı düşünüyorum bi boş zamanımda :)

son olarak dövmecideki herkesin dövmemin orijinalliğine hayran kaldığını belirtmeden geçemiycem. dövmemi yapan arkadaş valla senden önce görsem kesin ben yaptırırdım bile dedi. o yüzden seçimimden dolayı kendimi tebrik ediyorum ve bitirirken herkesi öpüyorum.

p.s: babacım annecim şok oldunuz biliyorum ama olmayın. valla çok düzgün bi yerde yaptırdım, ikincisi çok para da vermedim çünkü ufacık ve zahmetsiz bir dövme yaptırdığım. nütfen bana kızmayın. öptüm.

ne olacak bu fitbolun hali..

2010-08-28T21:02:00.008+03:00

şimdiye kadar futbol ile ilgili öyle çok fazla yazı yazmadım. şahsen futbol seyretmeyi çok severim, özellikle böyle büyük takımların maçlarını falan gayet severek izlerim. ama maçlar dışında aman efendim şu transfer olmuş, şu sakatlanmış gibi olayları pek de takip etmem. öyle ahkam kesmeyi falan da sevmem futbolla ilgili. amma velakin artık bugün haberleri okurken burama kadar geldi. küçüklükten beri ben galatasaraylıyım ama dediğim gibi aşırı taraftar değilim. ki bu yazacaklarım başka takımın başına gelse yine sinir olurdum. yani şimdi bu rijkaard denen adam takımın başına geleli daha ne kadar olmuş, iki-üç maçta yenildi diye gs, hemen haberler çıkmaya başladı fatih terimin takımın başına geçmesiyle ilgili! bugun fanatik isimli gazetede de şunlar yazıyo: işte efendim, takım oyuncuları diyormuş ki rijkaard bizi hiç çalıştırmıyor, çok ciddiyetsiz bilmemne. ondan sonracığıma rijkaard da demiş ki, işte benim istediğim transferler yapılmadı yapılanlar da sakat çıktı, ama aslında bu söylediklerinin altında "benim paramı verin gideyim" iması yatıyormuş da, bir de adamın oraya öyle bi fotoğrafını koymuşlar ki resmen aşşağılama. ben bu kadar taraflı haber yapan bir gazete görmedim yahu! sen futbolcu olarak elinden geleni yapmazsan teknik direktör seni nereye kadar götürebilir bu bir. ikincisi bir diğer haberde gs'ın karpaty ile yaptığı maç sonrası arda denen şımarık takım kaptanımızın, bir de takım kaptanı düşünün, diğer bütün takım oyuncuları takım otobüsüyle giderken kendisinin taksiyle gittiğini yazıyordu, artık evine mi nereyeyse. yani düşünebiliyor musunuz şımarıklığı, terbiyesizliği, bu takımı birarada tutacak olan adam, takım kaptanı yahu! ondan sonra da tutup teknik direktörden şikayet etmeye senin ne hakkın var? arda'yı ben ilk çıktığı zamanlarda çok beğeniyordum, gelecekte yıldız olacağı belli oluyordu ama parayı görünce, şanı şöhreti görünce bu kadar cozutacağı belli olmuyordu. neyse asıl diyeceğime geleyim, bizim bu türkiye'de böyle bir mantık var. insan anlayamıyor. gelen teknik direktör iki maçta yenilmeyegörsün, gelen kaleci iki gol yemeyegörsün, genç bir oyuncu küçücük bir hata yapmayagörsün, anında defterden siliniyor. bu nasıl bir mantıktır ya? daha adam takıma uyum sağlayamadan hop, şutla! üstelik de bisürü para ödeyerek transfer ediyorsun veya takımın başına getiriyorsun ondan sonra beğenmeyince üzerine bisürü para daha ödeyerek gönderiyorsun. benim xaph bu tür olayları benden daha iyi bilir, bazen anlatıyor da böyle olayların örneklerini, hakikaten çok var. ve insanın kafasını yerden yere vurası geliyor. sen rijkaard gibi barcelona gibi bir takımın teknik direktörlüğünü yapa-bilmiş bir teknik direktörü bulmuşsun getirmişsin ve daha takıma uyum sağlamasını bile beklemeden şutluyorsun. diyceğim odur ki eğer gs böyle bir hata yaparsa ke-sin-lik-le bundan sonra gs'lıyım falan demiycem ve eminim ki rijkaard'ın ileride diğer takımları şampiyon, kupa sahibi vs yaptığını görünce gs yönetiminin de pişmanlıktan kafasını yerden yere vurmak isteyeceğine eminim. sadece gs da değil olay, dediğim gibi bu tür olayların örnekleri bitmediği sürece türkiye'de ne futbol bir yerlere gelip de adam olabilir, ne dünya çapında futbolcu çıkarabilir.

dediğim gibi bu konuda öyle çok da ahım şahım bilgili değilim ama çok sinir oldum ve içimi dökmek istedim. eğer ahkam kesmiş gibi görünmüşsem ya da sürç-i lisan ettiysem affola.

p.s.: xaph'cım yazıyı okuduktan sonra bi uyarıda bulundu, sanki rijkaard bu sene gelmiş gibi yazmışsın diye, baktım bi hakkaten öyle olmuş. ona bi açıklık getireyim dedim. geçen sene gelmiş olması çok bişey farketmiyor benim için çünkü bir sene bu tür şeyler için hiçbişeydir. üstelik geçen sene ilk geldiğinde takım gayet iyi gidiyordu ama ikinci yarıda oyuncuların sakatlıklarından dolayı takım döküldü. yani sonuçta rijkaard'ın işini yapması ve kendisini gösterebilmesi için bir sene yeterli bi süre değil bence. zaten yazıda biraz da onu anlatmak istedim, uzun soluklu düşünülmediği sürece bu tür olaylar-kişiler-işler, bu fitbol da hiçbiyere varamaz. oldu. gittim.

datça güzeel, raki güzeel, balik güzeel.

2010-08-23T16:15:00.008+03:00

deniz yüzü görmeden geçen iki senenin ardından bu yaz sonunda -düğünde takılan paralar sağolsun :p- istediğimiz gibi bir tatile çıkabildik sevdiceğimle. nereye gitsek, allam heryer çok güzel, hangisini seçsek, napsak diye geçirdiğimiz, daha doğrusu geçirdiğim -ve hatta psikopata falan bağladığım- bir seçim süresi sonrası datça'da karar kılmayı başarabildik ve internetten bi otelden (club datça) rezervasyon yaptırdık. tabiyki bundan sonra da allam otel güzel midir, acaba bize denize yakın oda mı verdiler, acaba deniz nasıl, havuz nasıl, bıdı bıdı diye kafayı yediğim bir sürenin de ardından (bazen felaket pimpirikli, evhamlı ve endişeli olabiliyorum, evet, genelde de karamsar bi insanımdır zaten ama bazen çizgiyi aştığım oluyo, etrafımdakileri de deliye döndürebiliyorum) tatilimizin ilk günü geldi çattı, yine istanbul'dan izmir'e diken üstünde bir uçak yolculuğu ve izmir'den aydın'a güzel bir tren yolculuğunun ardından, bir kaç gün aydın'da kalıp datça'ya yollandık. artık tabi bir dslr makinam da olduğu içün (evet, evet hayallerim gerçek oldu, düşündükçe suratıma böyle aptal bi sırıtış yerleşiyo, yine sevdiceğimin süprizi, sağolsun) sürekli fotoğraf çeke çeke otele kadar ulaştık. hava tabi ki inanılmaz sıcaktı. ama pimpiriklerim ve evhamlarım neyse ki gerçek olmadı ve otel gayet güzeldi, odamız da denize yakın ve yine güzeldi. datça da gayet sakin, sessiz, yazlık yer havasından uzakta, hani böyle kıyıda köşede kalmış keşfedilmemiş deniz kenarı köyler olur ya aynen öyleydi. hee asıl ne anlatıcam ya, otelde almanya'dan gelmiş iki ya da üç ailelik bir gurbetçi grubu vardı. çocukları var böyle ufak ufak, bu çocuklara türkçe isimler vermişler ama ne çocuklarla ne kendi aralarında türkçe konuşmuyorlardı. acayip ilgincime gitti. sonuçta kültürünü devam ettirmek istiyorsan çocuklarına türkçeyi öğretirsin değil mi? şahsen ben yurtdışına gittiğim zaman eğer çocuklarımı orada büyütecek olursam kesinlikle öğreticem. türkçeyi öğretmeyip çocuklara türkçe isim vermek çok ilginç geldi bana. üstelik çocuklardan birinin adı da öyle böyle değil yani: kubilay! ne biliyim paylaşayım dedim. neyse ondan sonracığıma otelde kalırken bir sürü ufaklıkla arkadaş olduk, hepi pek datlı pek şeker, isimleri de birbirinden ilginç bebeler vardı yahu: agata, çınar, arya (ki ben bununla ilgili "ablasının adı da opera mı aceba" diye de düşünmemiş değilim) ...

tatilin üçüncü günü yapmayı iple çektiğim şeyi yaptık sonunda ve tekne turuna çıktık. tekneyle gittiğimiz koylar tek kelimeyle muhteşemdi, berrak, soğuk bir deniz ve resmen dibi görünüyordu. knidos isminde egenin akdenizle birleştiği yere de gitti tekne, orada bir de antik kent varmış fakat tabi ki giriş para ileydi, bir de üstüne üstlük antik kentin sınırları içinde kalmayan yanından geçen yolda yürümek için de para istenince tepemiz attı ve gezmedik. sonra gittiğimiz bir koyda da alman turistlerin gaza getirmesi sayesinde kendimizi teknenin ikinci katından denize atlarken bulduk! kırk yıl düşünsem yapmayı aklıma getiremeyeceğim birşeydi ve ben bunu yaptım. üstelik övünmek gibi olmasın ama teknede buna cesaret eden tek kadındım (ehem, ehm.)

ertesi gün eski datça denen izmir'in şirince'si, ankara'nın kale tarafları tadında bir köye gezmeye gittik. taş evler, hediyelik incik boncuklar, sevimli kafeler, pembe çiçekler ve yeşilliği ile güzel bi yerdi. hatta söylemeden geçmeyelim, can yücel'in yaşadığı yermiş, oradaki bir sokağa onun adını da vermişler. bolcana fotoğraf orda çektik. bu arada fotoğraf demişken bundan sonra fotoğrafları garanti olsun diye saklamak için flickr'dan bi hesap açtık. şuradan datça'da çektiğimiz fotoğrafları görebilirsiniz, amma velakin makina yeni olduğundan deneme amaçlı milyon tane aynı pozdan çektiğimizi açarsanız göreceksiniz. bunun için şimdiden özür dilerim fotoğraflara bakarken, arkamdan laf etmeyin ondan sonra: anam bu ne geç geç bitmiyo falan diye.

en son gün datçanın merkezindeki plajların üzerine sıra sıra dizilen masalardan birinde rakı-balık yapmayı ihmal etmedik tabi ki. yani şimdi şu söyleyeceklerimi söyleyince insanlar ne düşünür bilemiyorum, hakkımda memnuniyetsiz, nankör, uyuz, bulmuş da bunuyo falan gibi şeyler düşünmeyin lütfen ama şunu diycem, 7 gün iki kişilik gidilen bir tatil için fazlaymış kardeşim. resmen son günlerde sıkıldık ve bunaldık. hani yanında okeye üçüncü ve dördüncü olsa sıkılmazsın belki ama tavlayla da bir yere kadar be kardeşim.

işte böyleyken böyle. okulun açılmasına da topu topu iki hafta kaldı vallahi, insanın inanası gelmiyor. zaman ne de çabuk akıp geçiyor. düşününce, evleneli bir ay oldu bile lan. sonra datça ile ilgili atladığım veya unuttuğım bişey olduysa döner yine yazarım artık.

haydi herkesi öperim.

karmakarışık...

2010-06-24T18:56:00.001+03:00

bazen kendime acayip kızıyorum. şimdi, şu an da o kızdığım zamanlardan birisi. aslında biraz öncesine kadar iyiydim, yemeğimi yiyor maçımı izliyordum. sonra bir arkadaşımın yazdığı blog yazısını okuyunca işte o anlardan biri haline geldi. neden derseniz şöyle ki, son zamanlarda, yani aslında uzun zamandan beri düşündüklerim şunlar oldu: peri, televizyondaki diziler, yabancı diziler, dünya kupası, tatilde nereye gitsek, evleniyorum lan, hangi filmler sinemalara gelmiş, acaba istediğim alanda doktora yapabilecek miyim, vs vs vs.. yani sizin de anlamış olduğunuz gibi kendimi hayatın akışına fazlayısla kaptırmış durumdayım. evet, arada gazete okumuyor değilim, ama üstünkörü okuyor ve geçiyorum. dünyada, ülkemde neler neler dönmekte, kimileri "yahudileri" öldürmekle (!) meşgul, kimileri "türkleri" öldürmekle, kimileri "kürtleri", kimi türkler birbirlerini... bazı internet siteleri kendi dünyasında yaşayan ve halüsinasyonlar gören bazı insanlarca engellenmiş, kimileri buna karşı çıkıyor. seller oluyor, insanlar ölüyor, petrol şirketleri pişkinlikle doğanın en büyük felaketini bir dolu parayla kapatmaya çalışıyor... o kadddar çok şey oluyor ki... bazen kendi kendime niye daha aktif değilim, niye bu konular üzerinde oturup düşünmüyorum, niye bu kadar bencil oldum, en azından bir blog yazısı yazmak bu kadar zor mu diye sorular soruyorum. bazense evet arkadaşım, bir blog yazısı yazmak bile bu kadar zor, çünkü anlayamıyorum, anlayamadığım için kafamı toparlayamıyorum, ne yazacağımı bile bilmiyorum, üstelik yazsam kime faydası oluyor, kaç kişi okuyor ki burayı, veya bunların üzerine oturup düşünsem ne olacak ki sanki, dünyanın değişeceği yok, türkiye'nin değişeceği yok, politikaya siyasete zaten kafam basmıyor, neyin iyi neyin kötü olduğunu bile karıştırıyorum bazen, zaten kafam bassa da hiçbir işe yarıyor mu yapılanlar, söylenenler, zaten herşeyin ipleri birilerinin elinde vs vs vs şeklindeki umutsuzlukların kucaklarına düşüveriyorum. sonra bu düşündüklerimden dolayı yine kendime kızıyorum... kendimi bildim bileli türkiye'de sürekli en azından birşey için çatışmalar nedense dinmiyor ve daha da kötüye gidiyor. ve elimizden hiçbirşey gelmiyor. neden diye soruyorum kendi kendime, ama onun da cevabını bulamıyorum. ve sanırım yine dönüp dolaşıp kendimi hayatın akışına bırakmayı seçiyorum. bencil olmayı, günümü kurtarmayı ve yaşamayı seçiyorum. iyi mi yapıyorum, kötü mü yapıyorum bilmiyorum ama insanın başka türlü yaşamasının imkanı yok sanırım. çünkü bütün bu olup bitenleri düşündükçe delirecek gibi oluyorum, ve biliyorum benim gibi hisseden birçok genç, yaşlı insan var. yine de ne yazarsam yazayım kendime yetiremiyorum, hep birşeyleri eksik bırakmışım gibi geliyor.

ama yine de yazmalıyım biliyorum, ne olursa olsun yazmaya devam etmek zorundayım. söylemek zorundayım ve en azından rengimi belli etmek zorundayım, çünkü ben insanım. hiçbir fikri olmayan herhangi bir insana dönüşürsem, insanlık vazifemi yerine getirmemiş olacağımı biliyorum. o yüzden buradan yazıyorum işte, allah (varsa eğer) o bp'nin bin belasını versin. o felakette ölen bütün hayvanlar umarım zamanı gelince intikamını alır insanoğlundan, ben de dahil olmak üzere. yahudilerin ölmesini dileyen o insanlara ise sadece acıyorum. bir insanın ölümünü bırak, milyonlarca insanın, yaşlı, çocuk, kadın, erkek, masum, suçlu olmasına bakmadan ölmesini dileyen birisi kadar insanlığını kaybetmiş kimse düşünemiyorum. 17 yaşında bir genç kızın ölümüne yol açan insanlar evet, teröristtir. ama bu tür olayları bahane ederek milliyetçiliği ırkçılık seviyesine çıkaranların kendilerine gelmesini diliyorum. başımızdaki hükümetin ise açılım adı altında hiçbirşey yapmamasının, başımızda bulundukları süre içinde de pkk olaylarının 90'lı yıllara dönmüş olmasının, onlarca askerin, onlarca insanın ölmüş olmasının altında da bir çok şeyin yattığına inanıyorum. ölen asker oğlunun ardından "bu vatana bütün oğullarım kurban olsun" demekten vazgeçen annelerin arttığını görüyor ve az da olsa seviniyorum. başını kuma gömüp internet sitelerini engelleyen bakanlığın ne yapmaya çalıştığını anlayamasam da amacını az çok tahmin edebiliyorum ve özgürlüklerin kısıtlanmasının nerelere varabileceğinin farkındayım. nerelere gittiğimiz de açık açık ortada olduğu için birşeyler yapmalı diyorum ve şuraya imza atmanızı diliyorum. evet bugunluk söylemek istediklerim bunlar. sonunda birşeyler yazabilmemi ve içimi dökebilmemi sağladığı için de şevval'e teşekkür ediyorum =)

olabiliyorsanız mutlu günler dilerim.

evlenecekler buraya!

2010-06-22T14:38:00.007+03:00

merhabalar efenim. sosyal yardım konulu yazımıza hoşgeldiniz. bugün sizlere nasıl evlenilir biraz ondan bahsetmek istiyorum. işin şakası bir yana, nikah işlemleri yaptırmak özellikle büyük şehirde işkenceye dönüşebiliyor. belediyelerin internet sitelerinde de açık açık herşeyi doğru düzgün yazmadıkları için ben de düşündüm ki belki bu şekilde yardıma ihtiyacı olanlara bir faydam dokunur dedim ve kendi tecrübelerimi yazmaya karar verdim. tabi baştan söyleyeyim belki belediyeden belediyeye bu işlemler farklılık gösterebilir, bizim işimiz maltepe belediyesi ile idi. şimdi başlayalım bakalım.

öncelikle bizim durumumuzda benim ikametgahım istanbul maltepede fakat eşimin ikametgahı giresunda. bu durumda olay şöyle oluyormuş efendim. hiç boşuna nikah dairesine kadar kendinizi yormadan önce, bizim gibi, maltepede ikamtgahı olan kişinin yani bu durumda benim belediye binasına gidip sağlık işleri katında röntgen ve kan tahlilini yaptırıp daha sonrasında yetkili sağlık ocağından (benim durumumda maltepe idealtepe cumhuriyet sağlık ocağı imiş) onaylattırmam gerekiyor. bu arada da kan tahlilini sadece salı ve perşembe günleri orada yapıyorlarmış, onun dışındaki günlerde ayrıca özel sağlık ocağına gitmeniz gerekiyor. şansımıza biz bugün gitmiş bulunduk da orda yaptırıverdik. bununla birlikte diğer gerekli belgeleri yani nüfus cüzdanı fotokopisi, fotoğraf vs gibi (bunlar sitelerinde yazar belediyelerin zaten) belgelerin hepsini toplayıp bu sefer maltepe belediyesi nilah dairesine gitmem gerekiyor. oradaki işimiz ise şu: eşimin ikametgahı giresunda olduğu ve nikah da giresunda olacağı için benim kendi oturduğum belediyeden izin belgesi almam gerekiyor, belediyeye bu belgeleri verdiğimiz zaman da izin belgesini almış oluyoruz. şimdi işin benim tarafı bitmiş oldu. eşimin ise ikametgahı giresunda olduğu için onun izin belgesi gibi bir derdi yokmuş sadece belgeleri götürüp başvurması yeterliymiş.

yani kısaca şöyle oluyor, eğer eşlerin ikisinin de ikametgahı nikahın yapılacağı yerde ise izin belgesine gerek yok. birinin ikametgahı farklı bir yerde ise onun kendi belediyesinden izin belgesi alması gerekiyor. ya da örneğin benim ikametgahım maltepede, eşiminki giresunda ama biz nikahı kadıköyde kıymak istiyoruz, o zaman iki kişinin de kendi belediyesinden izin alması gerekiyor. işte böyle. unuttuğum birşey varsa soru alabilirim =))

umarım benim gibi bu konuda acı çeken (!) insanlara biraz yardımım dokunmuş olur. haydi kolay gelsin.

sonradan eklenen not1: maltepe belediyesi sağlık işleri hemşiresi çok hoş, tatlı güler yüzlü fekat kan alırken iğneyi kolumun içinde sağa sola oynattı, çok canımı yaktı, siz de hazırlıklı olun derim.

sonradan eklenen not2: ha bir de eğer iyi bir çocuk olabilirseniz, siz de nikah işlemleri eve dönerken dizi çekimine rastlayıp oktay kaynarca'yı görebilirsiniz :p neyse iyice sozluk girdisine dondu bu blog :p hadi gittim.

futbol, sinema ve hayatım

2010-06-21T21:06:00.011+03:00

bu aralar tahmin edebileceğiniz gibi inanılmaz bir yoğunluk içerisindeyim. ev taşıma-nişan-tekrar ev taşıma-nikah derken uzun süredir oradan oraya koşturmaktayım. aydındaki nişan için harcadığım o on gün nasıl geçti, ne siz sorun ne ben söylüyeyim, hayır, söyleyemem ondan diyorum, çünkü nasıl geçti hatırlamıyorum bile! o derece yoğundu yani. neyse istanbula döndük, istanbulda da ev taşıma ve ev düzenleme işleriyle uğraştık bi süre. ev de yeni olduğu için doğalgaz, elektrik, su hepsi birer sorunla ya da eksikle başladığı için sanki 1-0 geriden başlamış gibi olduk yani işlere. 1-0 deyince, şili nasıl da yendi ama isviçre'yi? sevindim valla. evet dünya kupası maçlarını izliyorum bir yandan. hatta şu işler yoluna girdiğinden beri bir kaç gündür maç izlemekten başka birşey yapamıyorum diyebilirim. temmuzun ortasında nikaha gitmek zorunda kalacağımdan (!) yaz okulundan ders de almadım. şimdi bu bikaç gün içerisinde başvurduğum turkcell teknoloji yaz stajından olumlu ya da olumsuz bir cevap alacakmışım, bu işlere bakan kişinin zafa attığı maile göre, hadi inşallah diyorum ve başvurumun üstünden 2 ay geçtiğini hatırlatıyorum.

biraz önce bahsettiğim gibi bu aralar en eğlenceli uğraşım dünya kupası maçlarını izlemek. yalnız kupa

bitince kendimi baya boşlukta hissedeceğim sanırım. ayrıca belirtmeden geçmek de istemem ki benim favorim almanya. ya da arjantin. brezilya da olabilir bak.hmm. neyse.

ikinci en eğlenceli uğraşım ise sinemaya gitmek ki aydına gitmeden önce

en son gittiğim film olan mine vaganti'den bahsetmek istiyorum önce. konusuna falan hiç girmeden bir cümley le şöyle özetliycem filmi: müziklerinin harika bir hava kattığı, hayatın iniş-çıkışlarını, hayatın kabul edeme diği insanlar üzerinden anlatan klasik bir ferzan özpetek başyapıtı olmakla birlikte muhteşem bir film. evet. tek cümle olsun diye baya uğraştım, çaktırmayın. ama gidin. mutttlaka gidin.

ikinci film, aydından geldikten sonra gittiğim

ilk film olan antichrist'ten

bahsetmek isterdim biraz amma benim söylemek istediğim çoğu şeyi şu linkteki arkadaş pek bi güzel anlatm

ış, fekat ingilizce. oraya da bir göz atın yalnız bence önce filmi izleyin. ben de birazcık türkçe olarak ipucu vereyim

madem ki o yazıdan: şöyle ki hakikaten antichrist bir film olmakla birlikte kadın-erkek, doğa-kültür, sükunet-

karmaşa zıtlıklarını semboller eşliğinde, karanlık ve biraz vahşi bir anlatımla ortaya koymuş, insanı derin düşüncelere ve duygulara sürükleyen muhteşem bir film. fakat benim bu tek cümlecik anlatımım böyle bir filmi tarif etmek için çok zayıf kalır o yüzden siz buna da gidin. mutttlaka gidin.

şu anda trt'de karşımda iker casillas var, bu da demek oluyor ki benim gitme vaktim gelmiş sevgili blog okuyucularım. ispanya-honduras maçı nasıl olur bilemem ama sizin günleriniz şili-isviçre maçı gibi olsun da hayata bir sürü gol atın inşşallah! sevgilerimle!

davetiyemsi bir yazı

2010-05-24T13:06:00.004+03:00

sonunda birçok insanın beklediği, bir kısmının tahmin ettiği, bir kısmının da çok sevindiği olay geldi çattı. üç buçuk senelik bir maceraydı bu, gezdik tozduk, eğlendik güldük, üzüldük ağladık, ayrı düştük, özledik, heycanlandık, kızdık, ama hiç kırılmadık, hala sapasağlamız. ee bu devirde kimse üç buçuk sene evli bile kalamıyor azizim, e durum öyle olunca biz de evlenmeye karar verdik. =)

bi tüyap gezisi ile başladı bizim hikayemiz, daha da öncesinde, önceki gece karın yağışıyla başladı. yıllardır kar yüzü görmemiş olan ben, gecenin köründe karın yağışıyla elifimi de alıp sokaklara dökülmeye karar verdim. bu arada da aklıma çatlak ama komik, önceden beri bana sevimli gelen o hoş insanı da çağırmak geldi. karın altında karnımız çatlayana kadar güldük ve oyun oynadık. ertesi gün de birlikte tüyap'a gitmeye karar verirken, bütün bir ömürü birlikte geçirmeye karar verdiğimizin farkında değildik tabi. tüyap yollarında, buz tutmuş yollarda kaymamak için birbirimize tutuna tutuna, yine güle oynaya yürürken bir de baktık ki biz olmuşuz, birbirimizi bulmuşuz. o gün tuttuk ellerimizi ve hiç bırakmadık o günden beri.

şöyle bi dönüp baktım da davetiye yazısı gibi yazmışım mübarek =) neyse işte olay bundan ibaret. 10 haziranda nişanımız, 20 temmuzda da nikahımız var ey dostlar! sonunda beklenen gün geldi çattı. finaller, ev taşıma, aydına gitme, nişan derken baya yoğun bir 15 gün bizi bekliyor. düşünüyorum da ilk başta sade bir nikah istiyorduk ama şimdi ailelerin heyecanı bana da bulaştı sanırım. hayatında belki bir ya da iki kere bütün herkesin odak noktası oluyorsun ve bence bu güzel, kaçırılmaması gereken birşey. herkes senin ne kadar güzel olduğunu konuşuyor, üzerine titriyor, vs.. evet, evet bu güzel bişey ve iyiki bunu yaşayabiliyorum.

darısı bekarların başına! =))

modern okumalar ve oryantalizm II

2010-05-12T16:31:00.011+03:00

geçen gün modern okumalar dersinde hocamız bize oryantalizmden bahsetti, benim de aklıma hemen favori dizim -brennan adlı adli antropolog ve booth adlı fbi ajanının cinayetleri çözerken yaşadıkları olayları anlatan bir dizi- olan bones'da geçen bir olay geldi. Ama önce onu anlatmadan oryantalizm nedir birazcık ondan bahsetmek istiyorum. Şimdi birçok kişinin aklına oryantalizm deyince eminim doğu kültürlerini araştıran bilim dalı gibi bir açıklama gelecektir. Bu kısmen doğru olmakla birlikte aslında oryantalizmin bir başka yönü daha var. edward said isimli postmodern kültüre geçişte önemli yere sahip bir araştırmacı, oryantalizmi şöyle açıklıyor: batı tarafından belirlenmiş ve resmedilmiş bir "doğu" algısı var ve bu algıyı ortaya koyanlar politik olarak güçlü kesimler. basitçe anlatmak gerekirse batının oryantalizm olarak gördüğü olgu şu: "kendileri" zeka, düşünce, bilim, objektivizm gibi "mantık" çerçevesindeki şeyleri temsil ederken, doğu ise daha feminen, çocuksu, duygusal, romantik, egzantrik, pasif vb. şeyleri temsil ediyor ve en önemlisi doğuyu "batıya" muhtaç olarak görüyor. heh evet, ben de aynen böyle düşünüyordum diyor olmanız, sizin de bu batı tarafından icat edilmiş olan "oryantalizm" olgusunu ne kadar içselleştirdiğinizi gösteriyor. çünkü ben aynen bunu düşünmüştüm. ama halbüki olay öyle değil, bu sadece batılıların koloniciliği ve sömürgeleştirmeyi rasyonalize etmek ve mantıklıymış gibi göstermek için ortaya attıkları bir kurgu, bir hikaye. hatta, şimdi ben de bunları öğrendikten sonra “avatar” filmi için neden bu derece tartışmalar olduğu hakkında bir aydınlanma yaşadım diyebilirim. ben, şahsen filmi beğenmiş ve sömürgeciliği anlatan bir film olduğunu savunmuştum. oysa bu açıdan bakınca, orada ilkel olarak gözüken toplumu biraraya getirip, yine onları kurtaran insan "beyaz insan". yani "batılı insan". işte burada o oryantalist düşüncenin yansımalarını görüyor ve birden olayın farkına varıyorsunuz. o yüzden şimdi daha iyi anlıyorum filmi beğenmeyenleri.

şimdi gelelim örneğime, dizinin bir bölümünde şöyle bir olay olmuştu, dizi boyunca beni çok etkileyen ve aklımda kalan nadir olaylardan birisidir bu. şimdi dizide adli antropolog brennan'ın sürekli bir asistanı yok ve sürekli değişiyor. bu asistanlardan birisi de arastoo vaziri isimli bir iranlı ve aynı zamanda müslüman. kendisi 5 vakit namazını kılan bir kardeşimiz.(solda brennan ve booth ile birlikte gözüküyor, en soldaki) normalde diziye ilk girdiği zamanlarda konuşması iran aksanlı iken günün birinde çok sinirlendiğinde aksansız ve düzgün ingilizce konuşuyor ve tabi ki yanındaki brennan'ın da patronu olan hatun çok şaşırıyor. her ne kadar brennan psikoloji bilimine pek değer vermese de, fbi için çalışan zeki psikolog sweets, arastoo'nun neden böyle birşey yaptığını pıt diye çözüyor. tahmin edebildiniz mi? ben duyduğumda hem şaşırdım, hem üzüldüm, hem garipsedim, hem kızdım, böyle acayip duygular içine girdim yani. olay şu; sweets açıklıyor: "böyle yaptın çünkü, aksanlı konuşursan senin hakkında "iran'dan yeni gelmiş heralde, zavallı çocuk, hala doğunun böyle çocuksu, böyle romantik ve saçma inançlarından sıyrılamamış, o yüzden hala 5 vakit namaz kılıyor" diye düşüneceklerdi. (tam olarak böyle değildi ama bu manaya geliyordu) ve arastoo cevap veriyor: "evet, eğer benim diğer herkes gibi amerika'da büyümüş, batılı bir bilim adamı olduğumu düşünselerdi aksanımdan dolayı, herkes hem bilimadamı olup hem neden hala bunlara inandığımı sorgulayacaklardı, benim inancım bu ve kimseye hesap vermek istemiyorum. işte bu yüzden öyle davrandım." ilginç değil mi? aynı zamanda da üzücü ve sinir bozucu. ama sanırım yukarıdaki bahsettiğim olgulara çok da güzel bir örnek teşkil ediyor. sinir bozucu, çünkü "batılı" insanların seni hiçbir zaman olduğun gibi göremeyeceğinin farkına varıyorsun, seninle ilgili kafalarında oluşmuş bir kalıp var bütün doğulu insanları o kalıba sokuyorlar. türkiye'de yaşayan insanlar belki az da olsa bunun dışında olabilir, sonuçta cumhuriyetle yönetilen, modern bir ülke gibi görünüyoruz az çok ama ne kadar olursa olsun hiçbir zaman onların olduğu kadar bizi "batılı" -uygar, gelişmiş, vs- saymayacaklar, bunu biliyorsun. işte bu yüzden çok sinir bozucu. ha, aynı şeyi biz de onlara yapmıyor muyuz? elbette yapıyoruz, hangimiz dememiştir "aman onların ahlaki değerleri çok bozulmuş, aile yapıları berbat vs vs bıdı bıdı"? hangimiz onlar hakkında kalıp düşüncelere sahip değildir? onların bizi ilkel görmesi ne kadar kötü ve manasızsa, bizim de onları aynı şekilde fakat başka düşüncelerle bir kalıba sokmamız kötü ve manasız. tabi dünyayı böyle parçalara bölmek en başından saçma ama bu malesef böyle gelmiş ve coğrafya her zaman kültür için belirleyici birşey olmuş, ki o da bence yapılan hatalardan bir başkası ama o başka bir yazının konusu.

kapatırken, antropoloji sadece bir bilim alanı değil bence, insanın hayata bakış açısını da tamamen değiştiren bambaşka bir dünya. ben okula gidip geldiğim hergün bunun biraz daha farkına varıyorum. her ne kadar adli antropolog olmak istesem de, kültürel ve sosyal antropoloji okumaktan da çok keyif alıyorum. keşke her antropoloji öğrencisi benim aldığım keyfi alabilse. =)

sağlıcakla!

milletimin vekili...

2010-05-10T19:12:00.003+03:00

sevgili günlük,

biliyosun normalde politika ile ilgili nadiren yazı yazarım, öyle çok aşırı bir politik düşüncem falan da yoktur. haksızlıklara, yanlışlıklara hayır diyen ve milleti düşünen politikacıdır benim adamım. böyle biri var mı dersen, bu yüzyılda nerde öyle insan? nadiren çıksa da bu kapitalist, zenginlerin egemen olduğu düzende bir etkisi olması mümkün mü, o da ayrı bir soru tabi. sonuçta iktidardakilerin bile birilerinin elinde kukla olduğuyla ilgili şehir efsaneleri sürekli dolaşıp durur, ne kadar doğrudur bilinmez, bu tür şeyler "kurtlar vadisi" izleyenlerin tartıştığı konulardır. her neyse, anlatmaya çalıştığım şey şu ki, politika çok kaygan bir alan, ingilizcede tam bunu karşılayan güzel bir deyim var, onunla söylemek gerekirse; slippery slope bir alan diyebiliriz. henüz politik antropoloji dersi almış değilim, seneye inşallah, herhalde o dersi aldıktan sonra bu konuya daha egemen olacağım için geri dönüp bu yazıyı okuduğumda kendime gülecek bile olabilirim, ancak bugun politika ile ilgili yazmamı zorunlu kılan ve yazmayı çok istememe sebep olan bir olay oldu. belki de bir çok insanın beklediği şey sonunda oldu, eğer kendisi iki gün sonra fikir değiştirip geri dönmezse, yeni bir çağ başladı diyebiliriz: CHP başkanı Deniz Baykal istifa etti. dediğim gibi çoğu insan inanamadı, bazısı çok üzüldü, bazısı bunu uzun zamandır bekliyordu, bazısı ise göbek atıp oynadı. (çünkü politika yapan kişinin iyi olup olmadığı herkese göre değişen, göreceli bir kavram). her neyse, benim bahsetmek istediğim kesim ise baykal'ın istifasını okuduğu sırada, sonrasında, chp milletvekillerinden ağlayıp sızlayan kesim. şimdi tamam, bu insanlar baykal ile kendilerini bulmuşlar, baykal ile yaşamışlar, bi tek onu bilmişler ve ne olursa olsun onu çok seviyorlar, buna birşey diyemezsin. ama sonuç olarak bu bir siyasi parti, öyle değil mi? nihayetinde milleti iyi temsil etmek, milletin istediklerini yerine getirmek için biraraya gelmiş insanlar topluluğu yani. peki bu koca koca adamlar, okumuş etmiş, milletvekili olmuş, boru değil, koskoca milletvekili olmuş, bir sürü insanın desteğini arkasına almış -ki bu bir sürü insanın içinde deniz baykal'ı hiç sevmeyenler de olabilir- bir insan bu. MİLLETVEKİLİ! söylemesi bile heybetli. e peki buralara kadar gelmiş bir milletvekili nasıl oluyor da, neden oluyor da parti başkanı istifa etti diye çocuk gibi ağlayıp çığırıyor?? benim bunu aklım almadı doğrusu. ne olursa olsun, ister baykal'ı babası bilsin, ister abisi, onun oradaki görevi objektif olmak ve parti için doğrusu neyse, millet için doğrusu neyse onu yapmak. sen seviyorsun diye başkan olacak birinin arkasında değil, iyi başkanlık yapabilecek birinin arkasında durmak değil midir? ya da bilmiyorum, bana öyle geliyor işte. dediğim gibi ahkam kesmek değil niyetim ama ben böyle düşünüyorum ve bu akşam haberleri izleyince bana çok komik geldi bu durum.

o yüzden de paylaşmak istedim düşündüklerimi, kimseyi kırmak da değil niyetim ama bana kalırsa baykal'ın gitmesi iyi oldu. umarım gelen gideni aratmaz diyerek yazıma son veriyorum. sağlıcakla!

turkcell'le bağlan hayata!

2010-04-05T22:53:00.003+03:00

geçenlerde, yazdan beridir zeitin diye bir yazılım şirketinde çalışan erkek arkadaşım turkcell'in alt şirketi olan turkcell teknoloji isimli bir şirkete işi için görüşmeye gitmişti. orada konuşurlarken bahsi açılmış ve zaf bu yaz için turkcell teknoloji'nin "farkını fark edenleri" aradığını öğrenmiş. yani bu yaz şirketin "paf" denen yazılımcılara özel staj programı haricinde değişik bir tane daha staj programı açmışlar. sloganı da biraz önce dediğim gibi "farkını fark edeni arıyoruz." yani, herhangi bir bölümde okuyan 3. sınıf öğrencileri başvurabiliyor, yeter ki kendilerinin diğer insanlardan farklı olduğunu, orijinal olduğunu ve yeni fikirlere açık olduğunu düşünsün. açık olarak anlatmak gerekirse istedikleri şey, sosyal medya alanında insanların ilgisini çekebilecek yeni fikirler üretebilmek. yani benim anladığım şey buydu. bunu yapmak için de tabi genel olarak insanların ne isteyebileceği hakkında verilere dayanarak yorum yapabilecek sosyoloji, antropoloji gibi alanlarda okuyan insanlar. bu staj konusu açılınca da zaf "aa benim de kız arkadaşım antropoloji bölümünde okuyo, ama 2. sınıf" deyince orada çalışan bir kişi de "önemli değil o yine de başvursun" demiş.eh, ben de bunun üzerine kendime güzel bir cv hazırlayarak başvurdum tabi, özel olarak isteniyorum başvurmayayım da kendimden insanları mahrum mu bırakayım :p neyse. başvuralı 1 aya yakın oldu ama hala geri dönüş yapmadılar. beni bilenler bilir aslında antropoloji'ye atılırken asıl amacım adli antropolog olmaktı. hala da öyle. birşey değişmedi. ama böyle bir yerde staj yapmak hem çalışma alanında deneyim kazanmamı sağlar, hem de -belki, kimbilir- bana bir alternatif sunar. ne kadar dediğim gibi hala adli antropolog olmak için yanıp tutuşsam da, ne bileyim ben, işler yolunda gitmezse, olur da bir aksilik olur, yurtdışına doktora yapmaya gidemezsem -ki hala o yolun peşini bırakmıycam- başka bir çalışma alanı elimde bulunur ve amacıma ulaşana kadar hem geçimimi sağlarım, hem de kendimi geliştiririm fena mı? hem belki, kimbilir, hoşuma gider böyle bir alanda çalışmak, türkiye'de kalırım, çünkü ne kadar belli etmesem de, ne kadar "amerika hayali"ne sahip olsam da, bir taraftan içim burada kalmayı çok istiyor. ne de olsa sahip olduğun herşeyi, herkesi bırakıp gitmek kolay bir iş değil. evet, ne diyordum, işte sırf bu sebeplerden dolayı da, başvurduğum günden beri her sabah heyecanla mailime bakıyorum fekat ne gelen var ne giden :( umarım bir an önce belli olur da şu belirsizlikten kurtulurum. en azından mülakata çağırılsam negzel olur, en kötü ihtimalle mülakat deneyimi yaşamış olurum. hoş, cv'm 2. sınıf bir öğrenci için mikemmele yakın ama :p ( her zamanki gibi mütevaziliğim üstümde )

neyse, işte böyle. ne zamandır bu yazıyı yazıp bunları paylaşmak istiyordum ama ancak fırsat bulabildim. bu arada da remzoş'um istanbul'a geldi, bi güzel gezdik. bana sevgili bahçemizden toplanmış 3 kilo erik getirdi (eve gelince ölçtük, hakkaten 3 kiloydu, ama zaf'a göre bi 8 kilo vardı, uzun süre taşıdığın için sana öyle gelmiştir dedim inanmadı, biz de ölçtük, 3 kilo çıktı. sonra bu hesaba göre peri'nin de 12 kilo olacağı konusunda karar kıldık.) o 3 kilo eriği 4 günde tek başıma yiyip bitirdim (vallahi buzdolabında duruyordu ama kimse yemedi ben napim). yarın yine bi o kadar erik gelecek (oley). normalde böyle çok fazla kendimle ilgili şeyler yazmıyorum ama bu kez içimden geldi =) ne de olsa okuyucularımın çoğu tanıdık canım, bişey olmaz :p son olarak bu hafta okulun son haftası, sonra sınavlarım başlıycak, bana şans dileyin =)

hadi sağlıcakla kalın.

not: fotoğraf turkcell teknoloji binası. bina da binaymış haa, bilardo salonu bile varmış, ben öyle duydum =) bi giden bi daha ayrılmak istemiyomuş. hadi darısı başıma :p

modern okumalar ve post modernizm I

2010-03-22T19:32:00.008+02:00

Bugün zor bir sınavdan çıkıp eve geldiğimde saat 3 sularını gösteriyordu. Bu satırları yazdığım sırada da saat 7 buçuk. Yarın bir başka zorlu sınavım olduğunu da belirterek tam 4 saattir çalışmamak uğruna verdiğim mücadeleyi başarıyla tamamlamış bulunuyorum. Resmen çalışmamak için nerde abuk subuk yazı, resim var bi saat üzerinde takılıp oyalandım. Bunda dışarda resmen "hemen kalkıp modaya gidiyorum, 2 bira kapıp sahilde içiyorum" havasının da baya bir etkisi oldu tabi ki.

Bildiğiniz üzre antropoloji yolculuğumun ilk aşamasının yarısını tamamlamak üzereyim. Bugün pek nadide din antropolojisi dersinin vize sınavına "allam nolur Weber çıksın Giddens çıksın Durkheim çıksın ama Sperber çıkmasın nolur allam" diye diye girdim. Fakat sınav başladığında soruların biri Weber hakkında olmasına rağmen Sperber sorusunu cevaplamak zorunda kalmam çok hoş (!) bir ironi oldu sanırım. Çünkü soruda geçen Weber'in alıntısından hiççççç bir şey anlamadım. Her neyse diğer 2 soru idare eder idi Sperber da idare ederin biraz altıydı cevap olarak. Yarın da diğer bir bölümün zor derslerinden modern okumalar dersinin vizesi var. Geçen dönem aynı hocadan klasik okumalar dersi almış ve çok zevk alarak dersten geçmiştim. Bu dönemde aynı şekilde zor olmasına ve hatta benim istediğim alanın dışında ve çok literatür dersi olmasına rağmen zevk alarak okuyorum. Yine bu dönemin başlarında bu derste hocanın ortaya attığı post modern konusunu kendime oyalanma araçlarından biri olarak seçtim ve birkaç yazı okudum hakkında.

Genelde orda burda insanların bu kavramı şöyle kullandığına şahit olmuşsunuzdur eminim "ben çok post modern bir insanım" ya da post modernizmin iyi birşey -ya da modernizmden daha iyi birşey diyelim en azından- olduğunu düşünen bir takım insanlar var etrafta. Oysa ki post modernizm öyle bir bireyin olabileceği birşey değil. Ya da öyle tek bir şarkı yapıp, tek bir şiir yazıp post modernim ben denilebileceğini sanmıyorum. Tam olarak bir akım olduğu da söylenemez post modernizmin sanırım, daha çok bir geçiş dönemi demek daha doğru. Ama ben çoğu insanın aksine Giddens'tan taraf olacağım bu konuda. Post modernizm aslında basitçe nedir dendiği zaman modernizmin getirdiği şeylere bir nevi karşı çıkmadır. Vikipedi'de karşılaştırması gayet güzel yapılmış aslında ikisinin. Nasıl modernizm bilimsellik, teknoloji, düzen vs ile ortaya konuluyorsa post modernizm de tam tersi, duygular, inanç, doğa ve anarşizm ile ortaya konuluyor. Ben bu noktada anarşizme ne kadar karşıysam post modernizme de o kadar karşıyım diyebilirim. Bir sanatçının, mimarın çıkıp ben post modernist yapılar ortaya koyacağım demesi iyi güzel ama politik ya da kültürel açıdan baktığımızda yararsız ve hatta yıkıcı bir akım- düzen demek daha doğru belki- gibi gözükmekte. Çünkü hiçbir toplum anarşizm ile varolamadığı gibi, insan doğasında "karmaşık" yani açık açık ne olduğu belli olmayan varlıkları genelde reddetme içgüdüsü vardır. Mary Douglas'ın bu konu hakkında (pollution) yazdığı şeyler aslında ifade etmeye çalıştığım şeyler olabilir. Örneğin onun söylediğine göre insanlar bu anomalilerle başa çıkmak için bir çok yol (bile) geliştirmişlerdir. Mesela bir toplumda ikiz doğan bebekler anomali kabul edildiği için, bir doğumda bir bebek olabilir mantığıyla ikinci bebek öldürülürmüş. Bu da bu anomaliyle başa çıkma yollarından biri. Demek istediğim insanlar post modernizmin öngördüğü (örneğin) çift cinsiyetlilik,bilim ve doğanın birlikteliği gibi "karışıklıklara" çok fazla toleranslı olmayacaktır bence. Tabi ki bu konuda ahkam kesebilecek kadar çok fazla bilgiye sahip değilim ama bilgilerim ekseninde bana gözüken şey post modernizmin çok fazla bir ömrü olmadığı...

Son olarak eksisozluk yazarlarından birinin bu konuyla ilgili yazdığı şeyi okumanızı isterim. Sabırla buralara kadar okuduğunuz için teşekkür ederim. =)

**Resim post modernizm temsilcilerinden ünlü andy warhol'un ünlü bir çalışması.

internet gazeteciliği mağduru bir öğrenciden anekdotlar ve kandil mesajı

2010-02-25T22:55:00.007+02:00

şimdi efendim yazının başlığını okuyunca aklınıza şöyle böyle bir şeyler geliyordur eminim ki. ama malesef bir o kadar daha eminim ki bu kadar absürd bir şey hiçbirinizin aklına gelmemiştir. evet, o öğrenci ben oluyorum. ve hayır, olay aldandığım bir yalan haber ile falan ilgili değil. olay benim okulda aldığım derslerden bir tanesinin hocasının bize verdiği bir ödev ile ilgili. ama yooo durun, ödeve yalan haber karıştırdığım falan da yok. merak ettiniz değil mi? okuyunca sizin de komiğinize gideceğine eminim.

anlatıyorum efendim. şimdi ben bu dönem bir ders alıyorum, adı bende saklı olsun, ve bu dersin -eh doğal olarak- bir de hocası var, onun da adı bende saklı olsun. (aman ne oluuuur ne olmaz.) bu dersin hocası olan kişi bize bir ödev verdi ki akıllara zarar. ben böyle yaratıcılık görmedim. ödev şu: ufak bir defter alacağız ve bütün dönem boyunca gazetelerde çıkan -o ders ile alakalı- haberleri kesip deftere yapıştıracağız. bunu duyunca gözlerimi çipil çipil kırpıştırarak kendimi ilkokul sıralarında buldum birden bire. sonra kendime gelip şaka mı bu diye düşündüm ama hayır, gerçekti. üstelik bir arkadaş bunun üzerine internetten bulduğumuz haberleri yazabilir miyiz diye safça(!) bir soru sorma gafletinde bulundu. hocamızın da içi doluymuş bu konuda, efendim biz zaten yeni nesil gençlik her işimizi internetten yapıyormuşuz, hiçbirşey okumuyormuşuz, bu sayede biraz gazete okuma alışkanlığı kazanırmışız. (biz yeni nesil hoca 30 yaşında, haklı tabi) her neyse, ben de neredeyse internette gazete çıktığından beridir gazete almıyorum normal olarak. hatta açık açık da yazarım buraya okuduğum haber sitelerini: radikal, milliyet, habertürk, ntv haber. şimdi acaba gazetenin kağıdını almadan gazete okumuş sayılmıyor muyuz ki? ayrıca, bence, bir insanın, ne kadar hoca olursa olsun, bizden bir master, bir doktora kadar üstün olursa olsun, kimseyi bu şekilde yargılamaya hakkı yok, hele hele de karşısındaki koskocaman yetişkin üniversite öğrencileriyse. açıkça söylemek istiyorum ben bu şekilde, zamanında, hatta 3-5 sene önce kendisinin de öğrenci olmuş olduğunu unutup, karşısındaki öğrencilere çocukmuş muamelesi yapan insanların ayıp ettiğini düşünüyorum. neyse sadede gelirsek, ben hergün internetten gazetelerimi falan okuduğum için her seferinde dışardan gazete almayı unutuyorum. sanırım bu gidişle bu ödevden pek iyi bir not alamayacağım. =) komik. gerçekten komik.

ikinci yazdığım şeye gelirsek, o daha kısa bir anekdot. geçenlerde facebookta ahi evran üniversitesi biyo-antropoloji bölümü grubu kurulmuş, ona katıldım. bugün kandil diye, tebrik mesajı atmışlar. benim komiğime gitti. uzun uzun neden komiğime gittiğini n açıklamasını yapmak istemiyorum. merak eden sorabilir ama açıklarım =) bu da böyle bir anekdottu =P

herkeslere sevgiler, saygılar.

DİPNOT: bu arada bu benim 100. yazımmış. sonradan farkettim. vay be, demeden geçmek istemedim.

allahım özenmiş de yaratmış :p

2010-01-25T01:40:00.004+02:00

tikkat tikkat: bu boş -ve kendimlen alakalı- bir yazı olacaktır!

kendisini pek tanımam. ismini duymuşluğum oldu tabi ama hiçbi filmini seyretmedim, zaten filmlerinin üstünden çok seneler geçtiği için bulup seyretmek de biraz zor olur sanırım. ama bugüne kadar hiç yüzüne dikkatli bakmamışım, bugün onu farkettim. evet, hep duymuştum güzel olduğunu tabi ki, efsane bir yüz, bir oyuncu eninde sonunda amma velakin ben bu kadarını beklemiyordum. ben biraz zor beğenen bir insanım orası kesin, şimdi yaşayan ne erkek ne bayan hiçbir oyuncuyu -tamam, belki çok nadir, 1-2 tane- beğenemiyorum. fakat hiçbir kimse hakkında şimdiye kadar şöyle düşünmemiştim: sahip olmak istediğim yüz işte budur! bayanlar, baylar, işte karşınızda:

karşınızda audrey hepburn. bence gelmiş geçmiş en güzel yüz. olur da bi gün tanık koruma programına falan girersem ahanda bu yüzü isteyeceğim sevgili polis amcalardan, demedi demeyin :p

sor aklında ne varsa!

2010-01-14T21:15:00.003+02:00

bir de bu çıktı başımıza =)) yeni sosyal soru sorma antin kuntini: formspring.me. aklınıza gelen herşeyi anonim olarak ya da olmayarak bana şuradan sorabilirsiniz. haydi pamuk eller klavyeye :p

FORMSPRING!

çok önemli kısa not!

2010-01-14T21:06:00.002+02:00

"veronica ölmek istiyor" hayranı olduğum paulo coelho'nun en etkilendiğim romanlarından biri. öyle ki, kitabın üzerindeki resmin yağlıboya tablosunu bile yaptım =) kendimce benzetmeye çalıştım yani =)

veeeee filmi çekilmiş! ne zaman türkiye'de gösterime girer bilemiyorum ama "alice in wonderland" den sonra en merak ettiğim -ve bu senenin bana göre bombası- ikinci yabancı film oldu. hadi bir an önce türkiye sinemalarında görmek üzere diyorum. *fingers crossed* =)

meraklılarına duyurulur buradan!

yılbaşı armağanı...

2010-01-07T12:55:00.004+02:00

bu sene yılbaşına uzun zamandan beri ilk kez ailemle girdim sanırım. aslında burayı okuyanlara bir hikaye armağan edecektim ve hatta o 4-5 sayfalık hikayeyi özene bezene bilgisayara geçirmiştim, çünkü hiçbir yerde bulamamıştım. fakat ne yazık ki o yazdığım yazıyı blogger'a kaydettiğimi düşünüyordum, kaydetmemişim, şimdi de hiçbir yerde bulamıyorum. bunu farkedince cidden moralim bozuldu, çünkü o beni derinden etkileyen, belki bazı düşüncelerimi şekillendiren, küçükken hayal dünyamı uzun süre meşgul eden, ve "hayatımın hikayesi" dediğim o hikayeyi daha fazla insanla paylaşmak istiyordum. öğrendiğim kadarıyla pek de hazzetmediğim bir insan olan hıncal uluç da bu hikayeyi yılbaşlarında köşesinde paylaşırmış. ama siz ona bakmayın, hıncal uluç'u sevmiyorum diye, hikayemi sevmemezlik yapmayın. hikayem o meşhuuur "son yaprak"'ın da yazarı o.henry'den "yılbaşı armağanı". bir yerlerde bulur da okuma şansına sahip olursanız ne demek istediğimi anlayacaksınızdır eminim.

neyse, diyeceğm oydu ki, sanırım bloga yeni yıl ile ilgili birşeyler yazmak bu yüzden pek içimden gelmedi. yeni yıl ile birlikte 2 gün önce yeni yaşıma da girdim ve insanlar genelde ne kadar küçük gösterdiğimi söylese de içten içe aslında küçük olmadığımın bir kez daha farkına vardığım şu bir haftalık süreç pek moralimi bozmamakla birlikte beni gelecek ile ilgili düşüncelere sevketmiyor da değil. umarım etrafımdakilerin hayallerimi baltalama çabalarını yenebilir ve istediğim yere, amacıma ulaşabilir, başarılı bir adli antropolog olma yolunda adımlarıma devam edebilirim bu yıl da. ve umarım bu yıl herkese istediklerine ulaşmak için elinden geleni yapma heyecanını verir. ve klişe de olsa, umarım dünyaya artık barışın ve umudun yüzünü gösterir. mutlu bir yıl...

NOT: hikayemin ingilizcesini buldum, okumak isteyenler için burada: The Gift of the Magi

ah şu -acayip- türkler!...

2009-12-29T22:12:00.002+02:00

Bugün erkek arkadaşım akşam işten dönerken başına gelen bir olayı anlattı. Daha doğrusu onun başına değil de, başka bir zavallının başına gelmiş, o da şahit olmuş bu duruma. O bu olayı anlatınca -durun, sabırsızlanmayın size de anlatacağım :P- ben de bu aralar şahit olduğum bir kaç garip -Burası Türkiye, burada herşey mümkün tarzı- olayı anlatayım dedim. Artık üzerine siz düşünün ve yorum yapın.

Erkek arkadaşımın tanık olduğu olay şu, işten eve dönerken vapurda, adamcağızın birisi fenalık geçirmiş, artık kalp krizi midir nedir bilemem ama ardından gelişen olaylar şöyle, ve nedense bu tür olaylarda herrrrr ama herrrrr zaman rastlayacağınız durum şu: bütün insanlar orada adamın başına toplanır, adamcağız iyice kötüleşir, doktor falan varsa da etrafta, ki o kadar insanın içinde bir tane doktor çıkmaması anormal, ortaya çıkıp da yardım etmez, bir tane aklı başında adam varsa o en azından insanları adamın etrafından uzaklaştırmaya çalışır. Meraklıyız ya, herşeyi de biliriz ya, ne oluyor orada, ne olmuş adama, şöyle yapın, böyle yapın diyenler eksik olmaz. Bir de üstüne güvenlik görevlisi bile koyulmuş olan vapurda bir tane bile sağlık görevlisinin olmaması da eklenince, insanın içinden şu duruma bir okkalı küfür savurası gelmiyor mu? Yarım saat süren bir deniz yolculuğunun yapıldığı araca nasıl olur da bir sağlık görevlisi konmaz? Garip...
Ondan sonracığıma ben geçenlerde yine okuldan çıkıp otobüse binmiş idim ve bindiğim otobüs belediye otobüsüydü, yani para almayanlardan. Benden sonra iki tane yabancı öğrenci bindi otobüse, muhtemelen yeni de gelmişler, pek bilmiyorlar. Belediye otobüslerinde de para alan olmadığı için akbili olmayanlar şöföre 1.75 gibi bir para verip bastırabiliyorlar akbil. Bu şöför de uyanık çıktı ve gariban cahil yabancı öğrencilerden çift bilet parası alıp tek akbil bastı! Çok uyanığızdır aynı zamanda...
Bana göre de en garibi en sonda geliyor, sevgili okuyucular. Geçen gün, annem de hazır buradayken -şehir dışından yanımda kalmaya geldi bir kaç günlüğüne- hazır da yılbaşı arifesiyken dedik ki şu meşhuuuuur Nimet Ablaya gidip birer piyango bileti alalım, neme lazım, çıkmaz demeyelim şansımızı deneyelim dedik. Neyse tabi az çok bizim gibi düşünen insan güruhu olacağından kalabalık olacağını düşünüyorduk zaten. Amma velakin, bir de gittik, ne görelim, şöyle bir 250-300 metre kadar bir kuyruk! Ben zaten şöyle bir afalladım görünce. Ne yalan söyleyeyim, kültür şoku yaşadım desem yeridir. Noluyor, piyango, aynı bilet, aynı şans derken devreler yandı tabi. Buradan o sırada bekleyen acayip insanlar topluluğuna sesleniyorum: Oradan alınca bilete kesin ikramiye çıkıyor heralde, siz o sırada bekleyebildiğinize göre. Yani diyeceğim o ki, çok garipsedim çooook!

Bir de şu var tabi, zamanında 7 millete kafa tutmuş bir milletiz. O kadar güçlüyüz, o kadar istediğini alabilen, tuttuğunu koparan da bir milletiz. Aslında hani, bazı açılardan güzel bir de milletiz. Ama ah işte ah...

Şimdi şu videoyu izleyin ama dünyada yaşayan maymunların yerine, Türk milleti olarak bilinen maymunlar koyun ve öyle izleyin. Sanki oluyor gibi geldi bana :p

Bir de son olarak, sen nasıl Türklere maymun dersin, höyt, sen Türk değil misin falan diyenler çıkabilir, normaldir, o diyenlere söyleyeceğim tek şey şu, evet ben de Türk'üm, ama en azından bu gerçeklerin farkındayım, ya sen?